روزی می رسد که نسبت به همه چیز بی تفاوت می شوی...
نه از بدگویی های دیگران می رنجی و نه دلخوش به حرف های عاشقانه ی اطرافت...
به آن روز می گویند: " پیری "
آن روز، ممکن است برای برخی پس از سی سال از اولین روزی که پا به این دنیا گذاشته اند؛ فرا برسد و برای برخی پس از هشتاد سال هم هرگز اتفاق نیفتد...
این دیگر به چگونه تاکردن زندگی با انسان ها دارد !

گابریل گارسیا مارکز

دنیا جای بهتری می شد اگر :

 

 

 

 

 

سوهان روح همدیگر نمی شدیم.

یه کلام میخوام بگم یه حرف راست

پرچم معلمها همیشه بالاس

کل تحصیل کرده ها از زحمات معلم اس

سربلندی کشور آرزوی ماس

---

 

با آمدنت، هیچ تخته سیاهی، دیگر سیاه نبود ... وقتی نور در دست می گرفتی و روشنایی دانش را منتشر میکردی .

 

خود را سوختی و ما را ساختی.

 

از لوح کلاس تا لوح وجود، روسپیدی مان را از تو داریم.

 

روزت مبارک ؛ معلم عزیزم

ادیسون به خانه بازگشت یادداشتی به مادرش داد و گفت: این را آموزگارم داد گفت فقط مادرت بخواند.

مادر در حالی که اشک در چشمان داشت برای کودکش خواند:
فرزند شما یک نابغه است و این مدرسه برای او کوچک است آموزش او را خود بر عهده بگیرید.

سال‌ها گذشت مادرش از دنیا رفته بود روزی ادیسون که اکنون بزرگترین مخترع قرن بود در گنجه خانه خاطراتش را مرور می‌کرد برگه‌ای در میان شکاف دیوار او را کنجکاو کرد آن را درآورده و خواند.

نوشته بود: کودک شما کودن است از فردا او را به مدرسه راه نمی‌دهیم.
ادیسون ساعت‌ها گریست.
و در خاطراتش نوشت:
توماس آلوا ادیسون کودک کودنی بود که توسط یک مادر قهرمان به نابغه قرن تبدیل شد.

خوشبختی یعنی ...

اهمیت ندهید که دیگران ،

در مورد شما چه فکری میکنند....

خداوند کائنات را در جهت اراده ی من هماهنگ میکند.

در هیاهوی زندگی دریافتم:

چه دویدن‌هایی که فقط پاهایم را از من گرفت؛
در حالی که گویی ایستاده بودم.

چه غصه‌هایی که فقط باعث سپیدی مویم شد؛
در حالی که قصه‌ای کودکانه بیش نبود!

دریافتم که کسی هست که اگر بخواهد می‌شود و اگر نه نمی‌شود.
به همین سادگی...

کاش نه می‌دویدم و نه غصه می‌خوردم؛
فقط "او" را می‌خواندم...

بهتر است گاهی همه چیز را به حال خود رها کنیم...

از مكالمـه و پرگـويی بيجـا نجـات پيـدا خـواهيد كـرد ، اگـر بـه خاطـر بياوريـد كـه مـردم هـرگز نصـايح شـما را قبـول نمـی كننـد ، مگـر اينكـه وكيـل مدافـع و يـا دكتـر باشـيد ، و آنـها بـرای شـنيدن صحبـت هـای شـما پـول خـرج كـرده باشـند ..

جورج برنارد شاو

سرسری رد شو زندگی کن...

 

 

 

 

"  دقت  " دق ات می دهد.

 کودکان می‌آموزند آنچه را زندگی می‌کنند.
اگر کودکان با "انتقاد" زندگی کنند، می‌‌آموزند محکوم کنند.

اگر کودکان با "خصومت" زندگی کنند، می‌آموزند مبارزه کنند.
اگر کودکان با "ترس" زندگی کنند، می‌آموزند نگران باشند.

اگر کودکان با "ترحم" زندگی کنند، می‌آموزند برای خودشان احساس تاسف کنند.
اگر کودکان با "تمسخر" زندگی کنند، می‌آموزند خجالتی باشند.

اگر کودکان با "حسادت" زندگی کنند، می‌آموزند رشک بورزند.
اگر کودکان با "شرم" زندگی کنند، می‌آموزند احساس گناه کنند.

اگر کودکان با "تشویق" زندگی کنند، اعتماد به نفس می‌آموزند.
اگر کودکان با "تحمل" زندگی کنند، شکیبایی می‌آموزند.

اگر کودکان با "تحسین" زندگی کنند، قدردانی می‌آموزند.
اگر کودکان با "پذیرش" زندگی کنند، می‌آموزند عشق بورزند.

اگر کودکان با "تایید" زندگی کنند، می‌آموزند خودشان را دوست بدارند.
اگر کودکان با "به رسمیت شناختن" زندگی کنند، می‌آموزند هدفمندی خوب است.

اگرکودکان با به "اشتراک‌گذاری" زندگی کنند، سخاوت می‌آموزند.
اگر کودکان با "صداقت" زندگی کنند، راستگویی می‌آموزند.

اگر کودکان با "انصاف" زندگی کنند، عدالت می‌آموزند.
اگر کودکان با "مهربانی و مراعات" زندگی کنند، احترام می‌آموزند.

اگر کودکان با "امنیت" زندگی کنند، ایمان می‌آموزند.
اگر کودکان با "دوستی" زندگی کنند، می‌آموزند که دنیا مکان خوبی‌ است که در آ ن زندگی‌ کنند.

این آقا معلم در حالی که مشغول به تدریس بود، در کلاس درس پایه ششمی‌ها، قلبش از تپش ایستاد.

مرتضی شریفی متولد 1341 در کرمانشاه بود که بعد از اخذ مدرک کاردانی آموزش ابتدایی در سال 67ـ66، وارد آموزش و پرورش شد و دهه اول خدمتش را در مدارس روستایی سپری کرد و در طول سال‌های اخیر در آموزشگاه ابتدایی رودکی کرمانشاه تدریس می‌کرد.

صبح روز 19 بهمن امسال، آقای شریفی به همسرش که وی نیز از فرهنگیان کرمانشاه است، گفت: «قلبم تیر می‌کشد» اما در برابر اصرارهای همسرش برای استراحت در خانه، پاسخ داد: «بچه ها منتظرند».

همان روز آقا معلم در حالی که مشغول به تدریس به دانش‌آموزان ششم ابتدایی بود، قلبش از تپش ایستاد.

روحش شاد وقرین رحمت الهی ....

خیلی چاق بود.پای تخته که می رفت ، کلاس پر می شد از نجوا.تخته را که پاک می کرد ،بچه ها ریسه می رفتند و او با صورت گوشتالو و مهربانش فقط لبخند می زد.آن روز معلم
با تأنی وارد کلاس شد. کلاس غلغله بود.یکی گفت:«خانم اجازه!؟گلابی بازم دیر کرده.»

و شلیک خنده کلاس را پر کرد.معلم برگشت.چشمانش پر از اشک بود.آرام و بی صدا آگهی ترحیم را بر سینه سرد دیوار چسباند.لحظاتی بعد صدای گریه دسته جمعی بچه ها در فضا پیچید و جای خالی او را هیچ کس پر نکرد...

پروردگارا بدانچه برای من مقرر داشته ای راضی گشتم

پس کارم را آسان گردان و در عوض آنچه از دست داده ام نکوترش را عطا کن

اللهم اميــــــــن