اسماعیل بختیاری

تا بعد.

با الهام از شعر و مرگ اندیشی "آن سکستون"...

قبلا سرطان به سراغم نمی آمد

قبلا کلماتی می گفتم که امیدوار کننده بود

و قهوه ای چشمهایم معلوم می شد

و پوست کبودم حواسم را پرت نمی کرد 

موضوع بحث بیشتر راجع به شعر آزاد امروز خراسان و مجموعه ی « اسبها روسری نمی بندند بود »

نظر وی این بود که در این گونه ی ادبی شاهد اتفاقات تازه ای هستیم که فعلا تنها می توانیم آنرا به

شکل شهودی درک کنیم ...

متن گفته های او را در فرصت بعدی در وبلاگ خواهم گذاشت

عکس زیر هم توسط دوست عزیزم مرتضی حنیفی گرفته شده است که به همراه عکس های دیگر در

اینجا می گذاریم

این عکس هم به همراه یکی از دوستان شاعر تاجیک در حوزه هنری مشهد گرفته شده است.

"خال"

خال رخ دوست را به دولت دنيا نمي دهم

صداي آن پنكه  آبي را

كه تا ابد به دور سر دنيا مي چرخد

در چهل سال رنج روان

آن ماهي مدهوشم

به خدا آن زاغِ مرده ام

كنارِ كليد باغ،نخ سبزم

نزديك خانه چه خار ها،طفلكي كه خوابيده است

نشان ردِ دوست

و برّه اي كه او را مي جويد،در بابونه ها

من مي آيم ناگاه

از جاليز،سر بالا مي كنم با دستنبويي

گلّه بز ها در شيب بالا مي رود

با ردي از بوي خاك

با خيال رخ دوست.

جنازه ها برمیگردند

سرشان را در چاله ها پیدا میکنند.

برای این همه شعری که گفتی

آیا مرگ مکافات است؟

شیرازه زندگی را با خود به خانه بردم

مثل سرم وصل کردم به خودم

مرگ به هیچ درد آدمی نمی خورد.

حشرات خشک شده در جعبه های چوبی می آرامند

آدمی در گور

تا رعشه آب بیدارش کند.

خوابهای رنگی در برگهای حنا

دل آب شده من در جاشمعی

این زمستان به دندان سگی نمی ارزد.

چندم ماه بود که گریه کردم؟

زمین مهربانتر است

یا دست هایی که مجوز دفن صادر میکنند؟

مرگ می آید

مثل تراموا نجوای عجیبی دارد.

دستش را در کندوها میکند و صدای ملکه را می دزدد.

چون صدایی در کارخانه متروک شنیده می شود.

و اگر نبود فرسوده می شدیم

مفصل هایمان عیب می کرد.

روحت به دره سرازیر می شود.

مثل درنا میرقصد

و ما چند شمع مشکوک روشن میکنیم.

حریف غم ها نبودم

سنگها و سر در گمی ها

حریف آفتاب که بر جنازه ات تابید.

آواز کبکم روی بازوی برف

تراشه فصل پای دیوار لجوج

کسی بیاید و

این همه کلمه خونی را از دهانت بشوید.

بگو پرنده ای بخواند و

با قوس منقارش ماه را کامل کند.

تو می میری

و صدای طبل دنیا را کوچک می کند

و شاعران استعداد بیشتری برای مردن دارند.

                                درگذشت رضا بروسان ،همسرش الهام اسلامی و فرزندشان را به دوستان بالادست و پایین دست تسلیت می گم.

که نشنیده بودم اصلاً.

واسه هر چیزی اسمی بلد بود

مثل اسم دلبرش که یادش بود.

ننم می گفت:

رجبعلی اگه بچه آدم بود

اینقدر پابرهنه تو صحرا راه نمی رفت؛

یه رج از لباسشو اجنّه ها بافته بودن لابد.

یه بارم که رو به چشمه نماز می خوند

حاجت گرفت.

به اسمت قسم رجبعلی!

بگو از علف کدوم کوه خوردی

که زوزۀ گرگ بلدی؟

یا ساختن لامپای دست ساز تو زیر زمین.

۸۵ سالگی وقتتو نمیگیره،

لکه خون نگرانت نمیکنه،

میتونی جلوی گوینده رادیو رو بگیری

و با صدای جوونیت که تو قاب عکسه،بپرسی:

مث یه اجاق زغالیِ،

یا لیره بی مصرف،

آدم باید چطور بمیره

تا سر  از آرشیو ملی در بیاره؟

مث آدمایی که اسمشونو کسی نپرسیده ازشون

مث پدر بزرگ

 وقتی خیره میشه به یه فرش رفو شده رو دیوار

بعدشم میگه :

"صدای شکستن سفالی بودم

بیایید گوشه ای از مرا مرمت کنید."

ما دو بید بودیم رسته کنار هم

تنها یکیمان جنون گرفت.

۲

دم تکون دادن  اون سگ

واسه خنده مجسمه وسط شهر بود.

۳

مث یه حشره سمج

گیر کرده بودم تو صدام.

پیشانیت را در آب می بافند.

ماه چون هاله ای

صورتت را دوره کرده است.

این شمعدانی ها پیش از من به حرف می آیند:

باغ اناری که در سینه ات رسته است

چون پاییز

درخت را هزار بار

از آیین خویش بر میگرداند.

پيراهنم را بپوش

و يكدسته گنجشك، از دهانِ پنجره بردار

زير درختِ انار

آتشِ سردي است

كه تا پاييز، ادامه خواهد داشت.

 زندگي خبر مرگ عزيزي است،

گاهی كه از زبانِ دشمنت مي شنوي.

تو ديرتر به بلوغ مي رسي

يا سرزمين هايِ بعد از هزار با تجزيه؟

پرچم كدام كشور

تو را به استقلال مي رساند؟

تو را به گرگي موهوم، مي درند

و يعقوب،

برادرانت را دخيلِ امام زاده ها مي كند.

از حلقه دري سوخته مي توان ديد

اين همه رنج مرغوب را

كه همشيره ات را با دندان هايِ سفيدش آتش زدند.

كشورِ تو

نقطه چين گورهايي است مردّف،

با چهار فصلِ حرمان

كه عطايِ ديوانگان بود.

بيشمار، حاجيان را نظاره گر بوديم،

آيينه گردانِ طواف هايِ شبانه.

روزگار، روزگار، روزگار

از زره زنگ زده حيرانم.

بگو چه كار كنم با اين سرِ شكافته تا گلو؛

رودخانه اي كه در آغوش دريا

گريبان، دريده است.

بر شاخه هايِ اين درختِ كهنسال

هزار جامه دانِ خالي پاييز رُسته است.

لاله هايِ معلّق

خونِ شهيدانِ بي ياسين است،

تا مادرها، روي گُل هايِ دامنشان بنشينند

و جدا جدا گريه كنند.

زير گنبد كبود باد غيس؛

رسم مسلمانی تو بر افتاده است.

كهنه بور يا،

جهاز دختراني است

كه از تماشاخانة مرداني آبستن، تشريف آورده اند.

بر مدارِ يالِ اسب تعزيه

چه بسيار مويه ها شنيديم

كه زينت آتشي بود، بر جانِ خرمن.

بختت، نديمه اي در حرمسرايِ شهرياران،

قبرستانِ معشويه هايِ قرنطينه اي را مي كَند.

وقتي زمين دايه اي است با خصلت هاي مردانه،

چه فرق مي كند

اين پيراهن موبدي سوگوار بر تنت

يا شعري برايِ دربار تركان؟

دردِ اين دكمة بيرون مانده از خاك مي كشد مرا

و جوانة گندمي رُسته زير ناخت

كه فردا،

خوراكِ اسب شاهزاده اي است

كه آسان از آنجا عبور مي كند.

مثلِ دلواپسي صبحي زود،

نه به آب و جارويِ صنمي، سپرده اند تو را

نه بلا به دور درخت امامزاده ای.

آهوي رنجور با خال هاي اندامت

كه به دانائيت كمك نمي كرد

درست پايِ چشمه اي مي درند تو را

كه مادران، آرزوهاشان را پايِ آن بردند.

آن قدر، عاشقت بودم

كه پيش از طعم سيب

تنها در را برای تو گشودم

يك بار كه از دامنه هاي «پری آباد»

رد مي شدی،

شانه ی كوه مي لرزيد؛

يك بار كه كلاغ ها رفته بودند.

و زيبايي،

عبور معصومی بود كه در حاشيه پيراهنت

به گنجشك ها، راه مي داد.

من، گم می كنم زبانِ مادريم را

وقتي تو با چشم هايت حرف مي زنی.

مثل مریم،

هميشه به معجزه، ختم مي شوی

تا كسی از رازِ جهان، سر در نياورد.

توآزادترين مجسمه اي بود

كه تبر را به ابراهيم بخشيد

و ابراهيم رسالتِ ديگری داشت

كسی به جهنم نمی رفت

و به جُرم ماده بودنش،

خواب گورها را نمي آشفت.

توفرشته اي بودي كه گل هاي دامنت در معراج

رسالتم را به دنيا مي آورد.

آه اي فصل معطّر!

پيش از فالِ حافظ

بگذار، روسريت را بردارم

تا كار عشق، برای هميشه، آسان باشد.

آتش به انبار علوفه رسيده بود.

پدر كه قلبش تاوَل مي زد

و ماديانِ پيرش را

از ميان خاكستر، بيرون مي كشيد.

زندگي،

چشم هايِ مادرم بود

كه پُشت لهجه روستائيش، گريه مي كرد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هر چند مزرعه هايِ درو شده

شاعران را به دردِ سر مي اندازد.

در چشم هايش،

اندوهِ زني بي شوهر بود

كه تمام تابستان را شير دوشيده بود.

كه حتي، سكّه هايِ گوشة چارقدش

گناهِ «زن» بودنش را نمي خريد.

زن هايِ زيادي وجود دارند

كه داغِ ماديان ها،

دو سالِ بعد،

آنها را خواهد كُشت.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

داغِ كودكِ بغل نشده

لُقمه را

از دهانِ مادرم، مي انداخت.

پدر،

اشك هايش را لايِ خواب گريه هايش

پنهان مي كرد.

 زندگی، قبر نانوشته اي گوشه مزرعه بود

كه لحنِ گندم هاي سالِ بعد را، عوض مي كرد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

غروب،

مادرم را نگران مي كرد.

همراه برّه ها كه آب مي خوردند

چكامه مي خواند.

پدر،

سر به زانويِ جنگ نهاده بود.

دهقانی که خرمنی سوخته در چشمش بود .

پيش از آن كه

بختش را صدا زند، خون از دهانش چكيد.

پُشتِ ماديان،

جنازه اي سوار بود

كه مادرم به اسم كوچكش صدا مي زد.