شب از پی شب
و کام از پی کام
فرو می رود
در دهان زمان !!
زمان دگر باز نمی ایستد ،
همواره در پی قتل عام لحظات ،
دست در دست
داس خونین خود
درو می کند ،
هر چه بود و نبود را !!
زمان
جهان را می درد ،
مکان را می شکند ،
زبان را تهی می کند از گفتار !!
گفتار از هر چه بودست !!
زمان ،
قاتل خاموش روزگار من !!
همدست با عشق ،
عمر را به صلیب میکشند !!!!
بگذار ،
سکوت کنم این تنهایی را !
بگذار ،
فریاد بزنم این سکوت را !
وقتی
از دیوارها ناله بر می خیزد !
وقتی
از زمان جز تنهایی نمی بارد !
وقتی
وقتی ها بازیگرند ،
در این هیاهوی بی کسی !!
بگذار ،
باران قصه گو باشد
و من بازیگر
قصه به پایان نخواهد رسید ،
وقتی ،
هنوز چشمانی دارم !!!!!!
مردی دست به آینه می کشد
تا پاک کند غبار از چهره خود!!
مردی به صندلی تکیه داده است
به آنسوی پنجره می نگرد
به دنبال جستجوی رفتنیست!!
مردی زانو بغل کرده ست
چشمان را به زمین دوخته ست
تا نبیند کسیِ
چیزی را!
مردی روبه دیوار کرده ست!!
مردی سلانه سلانه راه می رود
باران به سرش می کوبد!!!
مردی چهار چوب درب را سخت می فشرد!!
زنی اما
می رود
آخرین نگاه را از آینه می گیرد
باران به سرش می کوبد
در قاب پنجره گم می شود!!!!!
حالا
که همه چیز رای به رفتنت می دهند
تردید نکن برو!!
مرا با بغضی
تنها بگذار
که راه را بر گلویم می بندد!
باران پشت شیشه
تمام سعی خود را می کند
تا بغضم را بشکند!
برو
من با این باران به باور می رسم!
بارانی که همه چیز یادم می آورد
جز تو را!
جهان پیش روی توست،
همان که پشت سرم نشسته است!
پشت سرم نشسته است
با خنجری که خاطرات می خوانیمش، مرا مجروح خواهد کرد!
برو!!!!!
بگذار بغضم بشکند
باران ببارد
خنجر بکوبد!
اما برنگرد
بگذار خنجر در این باران بی وقفه
کارش را بکند!!!
برو!
دلم
عجیب
آرام است
با آنکه
می داند
میآیی
اما آرام
نشسته است
مآمنی امن
برای خویش دست و پا کرده است
مامنی به آرامی آغوش خدا!!!!
تو از کنارم
گذر کردی
به آسانی
گذر از کنار
دیوار!!!!!
و...
من بی تفاوت
به خود می گریستم
نخواستم بفهمی
که دلم
دگر در سینه ام
نیست!!!!!
چقدر بده که بعضی وقتا،
آدم حرفی
واسه گفتن نداشته باشه!!
حتی نتونه بخنده!
حتی نتونه...
فقط و فقط
گاهی آدم باید
گریه کنه!!!
به زندگی
خوش آمدی...!!!
برای
...!!
مردن
آماده باش!!!!!
من ترجمه ی
تمام ادوار تاریخم!
...!!!
من
انسانم!!!!!!
ساییده شدن
با
سنگ زمان
بدترین نوع
الماس
شدنه!!!
به
درون خود
فرو می روم
به دنبال گمشده ای...
درون وبرون
هزاران نقش
گرفته است
درون عشق!!!
برون رنگ!!!
به دیوار تکیه داده بود
و تنهایی را ٬
که در دوردست می دید ٬
می بلعید!!!
لکه ای سیاه از او ساخته بود
خورشبد که در فاصله ای نزدیک بر دیوار
نقش بسته بود!!
تنها همدمش بود
لال٬کر٬سیاه و تنها بود!
تنهایی دردیست که تنها مرگ می تواند مداوایش کند!
وگرنه
می کشد٬
هرروز هر آن...
"از آدمهای بزرگ مجسمه می سازیم و
دورشان نرده می کشیم.اگر بخواهیم مثل
آدم بزرگها فکر کنیم
باید بین خودمون و آدما نرده بکشیم."
آره!!
نرده!
آهنی٬چوبی٬سیم خاردار٬شیشه ای وگاه آجری!
نازک٬
ظخیم٬
نامرئی! هر کدام یک جور٬
گاهی هم سکوت!
به تمام معنی ٬
سکوت!!!
گاه فرسنگ ها فاصله است
میان اشک و چشمانم!!!
گاه فاصله به اندازه ی ٬
پلک زدن کوتاست!!
کنارم که باشی با این فاصله ها کنار می آیم
خدای ٬خوب٬خوب٬خوب.
در آبادیم
سنگ روی سنگ سوار شده اند !
زندانها زینت داده شده
هر کدام رنگی ٬طرحی٬شکلی...
من اما تنها...
راهها همه بیراه
رهروان همه گمراه...
دیوارها رو به آسمان
آسمان اما تنها...
خورشید می درخشد تنها...
پرتوی نوری مانده است.
پشت سکوت پنجره
به من و ما می نگرد!!!
در جهانی که پر است از نور
ما چرا تنهاییم...
ماچرا بی وقفه ساکتیم...
ماچرا همه سایه ایم...
ما چرا تنهاییم...
ما چرا می گرییم...
سههمان از آسمان قفسی ست
که درآن همه چیز هست و نیست!!!
گرد خود می گردیم
سایه مان روبه رویمان افتادست...
هیچ کس حتی لختی سر ز برف
بیرون نمی آورد ٬ تا ببیند که جهان همه به گل نشسته اند!!!
در عجبم
از دلنشینی گریبانهایمان
که رهایشان نکردیم.
و چه ارزان فروختیم محبوبه را و
ندیدیم غوغایش را نیمه شب...
ظلمت شب همه چیز را از ما گرفت!!
حتی خودمان را!!
من اینم ...
گاه شادم ...
گاه غمگین ....
گاه آرامم وگاه پر از اضطراب ...
من اینم ...
گاه سرد و گاه به گرمای آتش ...
گاه گنه کار و گاه "قدیس".
گاه به راه و گاه بدنبال راه و گاه گمراه ...
من اینم و از اینم گریز نیست.
گاه به سوی خدا و گاه ...
گاه سر افکنده و گاه مغرور.
من اینم ...
گاه انسان و گاه به دور از انسانیت ...
گاه بنده وگاه خدا ...
گاه روح و گاه شیطان ...
من اینم...
سرزنش در من راه ندارد،سرشته شده گلم اینچنین ...
گاه گلم ،گاه اشرف مخلوقات .
گاه سر به سجده وگاه سجده گاه ...
اینچنین نوشته شده لوح وجودم ...
این منم که به کدام سو روم ...
گاه می کشم و گاه کشته میشوم ...
گاه هدایت می کنم و گاه هدایت می کنم ...
گاه دلیلی بروجود خدا و گاه وسیله اثبات شیطان ...
چرا که وجودم دو بعد دارد،نیم خدایی و نیم شیطانی ...
این منم که به کدام سو روم ...
گاه سیب می خورم و گاه خاکستر درغذا می ریزم تا نبرم لذتهایی
که مرا دور می کنند از خداوند!!!!!!
امشب
سالگرد بدترین اتفاق تاریخ بودنم بود ....
من به دنیا آمدم...!!!!!
امشب آلوده ی دنیا شدم ...
به آسانی تبعید از بهشت ...!!!
حیف که دیر فهمیدم ٬
تو عشق شدی تا مرا درگیر خدا کنی ...
یادم نبود تشویش بعد از هر دیدار به خدایم برد ...
یادم رفته بود که در پس هر گریه
دستان خدا ٬
اشکهایم را پاک می کرد...
گاه عشق آدم را تا اوج نبودنها
و بودنها میبرد ...
خدا عشق را آفرید ٬
تا خودش را بهتر بفهمانم ٬
به انسانی که برای هر چیز دلیل می خواهد....
مي دانم 