این روزها
رنگ شب دارند
و این شهر تنها پرنده اش کلاغ است!
درختهایش ، اردیبهشت که گذشت
ماتم می گیرند.
لبخند یخ زده در قاب صورت ها
عجله پشت چراغ قرمز
شیطان می شود
ابرها
بی آنکه ببارند
عبور می کنند
از فراز شهری
که دیگر شایسته باران نیست!
و برف
تنها بر فراز قله ها می نویسد:
سپید رنگ زیبایی بود!
16 شهریور 1392
بیخبران سایه ای در چاه می بینند
****
اندیشه ام را قاب می گیرم
و بر دیوار تنهائیم می آویزم
تا در بی خردی اعدامش نکنند!
****
مردمی که ساده می اندیشند
کشتی سرنوشتشان را باد می برد
و پاروهایشان در نومیدی ساحل می پوسند!
****
سیاهی رنگ شیطان است
و رنگین کمان جامدادی خدا
مداد سیاه ندارد!
****
بزرگ شدم
آنقدر که حباب اندیشه های پس مانده را
با انگشت نگاهم
می شکنم!
****
این خواب هزارساله چه سنگین است
و آن رویای بیداری چه دوردستهاست!
****
این بی برکتی از چیست ؟
خاک و آب و هوای سرزمینم!
یا دروغ!
خرداد ۹۲
شاعران نیمه شب
شعرشان را
به گوش ستاره آویختند
و روز در هیاهو گم شدند
زمستان ۹۱
رنجی ست
بیداری
در سرزمین مردمان خواب آلوده
که گاه از فرط گرسنگی
خمیازه می کشند!
20 فروردین 1392
بی خیال آزادی
بی خیال هرچه نیست
بی خیال این شعر و
بی خیال آن تاریخ
بی خیال مشتی خاک
بی خیال آن دریا
یا خلیجی که
گم کرده نامش را
روز ما مرده
نسل ما سوخته
حرفی دیگر نیست
پیامکی آمد
یارانه ات واریز
عید در راهست
نوروزت پوشالی
جای لبخند خالی
آنسوی سرحد
همسایه ها دشمن
نقشه یک جنگ
روی میز غربی ها
زیر چکمه تحریم
دست در جیب همدیگر
یا کلاهی در دست
در انتظار یکدیگر
زنده هستیم ما
زندگی نیست اما
ما کجای این خاکیم
ما کجای این شعریم
ما کجای این دردیم
بی خیال آزادی! 25/11/91
زندگی آسان است
شاید به اندازه یک لبخند
سخت گرفتنش بیهوده
نمی ارزد به غم خوردن
نه آمدن با ماست
نه وقت رفتن پیدا
آنکه دل بندد به این ماندن
اسیر گردشی نازیباست
حیف است درین جهان بی پایان
محدود ذره های خاک باشیم
وقتی که آسمان و خورشید و ستاره می خندند
چرا خون و پوست و استخوان باشیم
زندگی عشق و صلح و زیبائیست
زشتی و جنگ در قاموس اهورا نیست
کافر آنست که دیگری بیازارد
خشم و کینه اش را خدائی انگارد
تولد آغاز دوست داشتن هاست
مرگ
پیوستن به نیروانا
16بهمن 1391
برف روسپید نخواهد کرد
شهر لبریز از نجواهای سیاه را
وقتی پرستویی نیست
کلاغ یکه تاز است
نغمه ات فراموشمان شده
و در این حوالی
شاعری نیست که ترا به یادمان آرد .
۲۹ آبان ۱۳۹۱
روزی فرا خواهد رسید
که چشمان ما پر از غبار
و تو خالی از تمام دغدغه های این روزگار
آسوده گذر خواهی کرد
از خیابانهایی که دیگر نامشان آزادی نیست
چون آزادی را می پوشی
می بینی
می خوانی
می نویسی
و نفس می کشی !
20 مهر 1391
آرام گذر کن
قلب من آرمیده
و چشمهایم
تصویری از هیچ شده اند
نگاهم کوچید
با پروازی شگرف
تا جهان پیش ازین
آنجا که به من
بوسه آموختند
و دوست داشتن
که آغاز و پایانم بود
آرام گذر کن
در سینه این خاک
قلب من آرمیده
14 تیر 1391
پشت کرده ای به تاریخ خویش
گمشده در روزگار تاریک خویش
این وطن تمام میراث ماست
گذشتن از خون دلیران نابجاست
اگر نمی دانی یوتاب کیست
دلت برای ایران بی تاب نیست
اگر نخواندی حماسه آریوبرزن
نیستی عاشق این بوم و برزن
بابک ها برای وطن تن هدیه دادند
این مردم ضرر ، دلار و سکه دادند
کوروش و منشوراو نیستند فسانه
بیگانه در این سرزمین نماند جاودانه
نیاکان ما نکردند دختر را زنده در گور
عرب گمراهمان کرد و از تاریخمان دور
پارس به معنای صدای سگ نیست
این خلیج هم از آن عرب نیست
خلیجم تا ابد خلیج پارس است
دشمن از بیداریم در هراس است
این خواب هزار ساله که پایان بگیرد
خرد نیکی زاید و اهریمن بمیرد
خرداد 1391
باز می گردم ،
به کهن ترین سرود سرزمینم !
به زرتشت!
و آنجا که
بر کهن ترین کتیبه ها !
نیکی ،
بر پندار،
گفتار ،
و رفتار،
نقش واره نیست !
۱۱/مهر/88
چون رویایی یخ زده
از درون آینه نگاهم می کنی
این من نیستم !
آن من دیگرم!
با بالهایی
که بیگانه اند با خاک
از ابتدا
تا انتها
شعرم را در آسمانها سروده ام
زمین لذت گنگی بود
و تن
لباسی که بابد می پوشیدمش!
17 آذر 1389
بی تو با قاصدک می رقصم
بوسه می زنم برلب ماه
هم آغوش می شوم با مهتاب
سر می گذارم بر شانه تنهائی
دل می سپارم به سکوت زیبائی
قلقلکی ناگاه
سر می خورد روی لبهایم
به خلسه می برد مرا آرام
یاد خاطره زیبایی
در پی آن نسیمی گنگ
می شکند حباب یادت را
ترا می بینم که فریاد کشان
مرا به تهمتی هرزه می انگاری
اشک قطره قطره می ریزد
ازنگاه غمناکم
گنجشگ معصوم عشق
غلت می زند میان تهمتها
لحظه ای بعد پیکر بی جانش
می لرزد برای آخرین بار
میان ترس و دلهره هایم !
پیچک پیر روی دیوار
می خزد آهسته میان موهایم
نجوای برگهایش می گوید
دختر دست ازین بازی بردار
آنکه دستش آغشته به خون گنجشک هاست
دلش از عشق خالیست
نغمه های پرفریب او
هیاهویی پوشالیست!
24 فروردین 1390
سال خوبی بود پارسال
که مرا به سال نو تحویل داد
هرگز کهنه نخواهد شد ، آن سال
که در انتها
مژده بهاری دیگر سر داد
۱۶ فروردین 1390
ایمان بیاوریم
به آغاز فصل گرم !
به عشق ،
و آنچه هنوز در قلبهای ما
یخ نبسته است !
19 اسپند 89
نوزادان بی شمار
از جنس من!
در سیاهچالهای تاریخ
زنده در گورها خفتند
جرم است!
از جنس من بودن!
و زنان بی شمار
هزاران سال
هنوز در اندیشه های سیاه
زیر بارش سنگ
سایه می شوند.
سایه ای از انسان!
انسانیتی که در گور خفته ست.
و تاریخ می داند.
دستهای ما بیرون از خاک ،
هزاره ها را ورق می زنند
در جستجوی حقیقتی که در گور نمی گنجد
و آن ،
بیداری من است!
که سهم من،
روز زن نیست!
((روزگار زن در اندیشه افق پیداست.))
۲۴ مرداد1386
تو
نه با گیسوی شبرنگم
نه با چشمان پر رنگم
نه آوای خوش آهنگم
که حتی با ناله ی ساز شکسته هم
نمی رقصی
تو با باد می رقصی
تو
از فرجام این عشق
می ترسی .
و من بازیچه عشقم
و دستاویز آئین ها!
هراسان از امید چشمانی که هست نگاهش بر صلیب لرزان!
و تشویش اذهانی که می خوانند به عبادتگاه دیرینم،
کدام سو رو کنم اینک ،
که رو سوی خدا دارم!
چه می گویند این مردم؟
که عشق را تکه تکه می خواهند!
من از کیش مستانم !
خدا هست آغاز و پایانم
سرشتم از گٍل عشقست
سرودم دل سپردن هاست.
۲۶ تیر ۸۷
سرزمینی که دوستش دارم
هزاران ساله است
آن زخمی تاخت و تازها،
هزار غصه دارد در تاریخ خویش
نام دارد
اما مرزهایش بی نشان
خلیجش پافشاری می کند بر نام او
دریایش گذشت از جغرافیای عشق و آبرو
کورش و منشور او افسانه شد
آئین نیکی و زرتشت رفت از یاد ها
اینک مانده در مرداب قحطی و فقر و اعتیاد
خفته در خواب زمستانی طویل
بهارش گم شده چون رویایی در آغوش ماه!
۳ آذر ۸۹
زن زلزله زده
با کودکش
کوله بار آوارگی می کشد بر دوش
کوچه ها بیگانه با دردش
ذهن من می ترسد از
آلودگی دستهایش
مبادا ،
مبتلا شوم به آوارگی هایش!
آن هنگام که می سپارم
اسکناسی،
یا تکه نانی،
(به فقر انسانیت!)
که شده سهم دستهایش!
۶ اردیبهشت1388
بارش برف همچنان از شب گذشته ادامه دارد ، مدتها ست که آسمان ابریست . دلم برای آفتاب ایران تنگ شده . بخصوص امروز برای خانواده ام در ایران خیلی دلتنگ شدم .با سلین دختر 3 ساله ام به پارکی در نزدیکی خانه مان آمدیم تا زیر بارش برف قدم بزنیم . دخترم 2تا از انگشتهای مرا در دست کوچکش می فشارد و آهسته روی برف قدم می گذارد. صورت گرد او با آن چشمهای درشت سیاه ،موهای شب رنگ ، پوست نرم و سفید و بینی سربالای ظریف و لبهای خوش فرم ، تصویر کودکی ام را در برابرم قرار می دهد.آینده سلین همواره باعث نگرانی من و پدرش است. سلین را خیلی دیر به دنیا آوردم . 42 سالگی من برای تولد سلین زمان مناسبی نبود . وقتی با افشین ازدواج کردم و به هلند آمدم 38 ساله بودم .ما فرزند دیگری نداریم و تمام غصه من اینست که سلین با از دنیا رفتن من و پدرش کاملا ٌ تنها بماند. دوری از خانواده ام در ایران وضع را بغرنج تر می کند. هرگز نمی خواهم سلین تک و تنها بماند .
در همین حال سلین روی برف ها خم می شود و برف را با دست هایش لمس می کند از او می خواهم که دستکش هایش را دوباره بپوشد اما انگار که از تماس پوستش با برف لذت می برد. مجبور می شوم روبرویش قرار بگیرم تا بتوانم با دستکشهای قرمز دوباره دستهایش را بپوشانم. حالا که صورتم را از نزدیک می بیند با صدای کودکانه اش از من می پرسد: - مامان گریه کردی؟
من در حالیکه به او لبخند می زنم بینی کوچکش را که در اثر سرما صورتی رنگ شده می بوسم و می گویم: نه عزیزم ، گریه نکردم . چشمهایم از سرما قرمز شدند.
سلین با لبخند و نگاهی که گویا حرفم را باور نمی کند صورتش را نزدیک گونه ام می آورد و مرا می بوسد .
-مامان دوست دارم!
- منم دوست دارم عزیزم!
هر گاه غمگین می شوم سلین در تلاشی کودکانه با گفتن این جمله سعی می کند مرا از ناراحتی بیرون بیاورد . او دختر باهوشی است و من با لبخند ها ی دروغین نمی توانم فریبش بدهم. در این هنگام شکلات مورد علاقه اش را از کیف دستی ام بیرون می آورم و به او می دهم سعی می کنم جلوی ریزش اشکهایم را بگیرم.
صدای ناقوس کلیسا عشق تد را در ذهنم تداعی می کند. هنگامی که افشین در کنارم حضور دارد این احساس را ندارم .اومتعهد و مهربان است گاهی با خود می گویم ای کاش افشین پیش از این وارد زندگیم شده بود و من به دام عشق های بی سرانجام گذشته نمی افتادم. عشق و آرامشی که او به من هدیه کرد مرا از جهنم رنج شکست های گذشته نجات داد اما خاطره تد هراز گاهی به سراغم می آید و مرا می آزارد .افشین با اینکه طعم تلخ جدائی از همسر سابق و سالها زندگی در غربت را پشت سر گذاشته برای من و سلین تکیه گاه محکم و آغوشی مهربان ا ست که احساس می کنم خداوند او را برای رهائی من از تمام رنج های گذشته فرستاد. جدائی از پائول تنها شکست عاطفی من نبود . بعد از جدائی از او شاید آنچه مرا در آن سالها روی پا نگه می داشت عشق جدید و پنهانی ام به تد بود. ازدواج من به عنوان یک زن مسلمان با پائول در سرزمینی اسلامی تا اندازه ای نامتعارف و غیرقابل قبول بود. پائول مطابق قوانین باید مسلمان می شد تا با من ازدواج کند. او نیز چنین کرد - ما با هم ازدواج کردیم و از تمامی موانع گذشتیم از نظر اجتماعی ازدواجمان مشکلات بسیاری برای ما به همراه داشت پائول دیگر نمی توانست در جمع فامیل و هم کیش هایش که از ازدواج او با یک زن مسلمان آگاه بودند ظاهر شود حتی در جشنهای سال نو و کلیسا حضور ما غیرممکن بود . خانواده هایمان تقریباٌ با ما قطع ارتباط کردند و ما سالهای ابتدای زندگی مشترکمان را به سختی گذراندیم اما عشقمان شیرین بود و هر روز برایمان اتفاق های تازه و خوبی رخ می داد تا اینکه با موفقیت های ما زندگی خصوصی و اجتماعیمان با تحولهای بسیاری روبرو شد .همین مسئله باعث گردید تا خانواده ها یمان در زندگی ما حضور پیدا کنند .اما این تجدید رابطه گرچه در ابتدا خوشحال کننده و پایان سالهائی بود که ما به تنهائی پشت سر گذاشته بودیم ولی دخالتهای خانواده پائول در زندگی ما به نابودی ازدواجمان انجامید. مادر پائول با دسیسه چینی زمینه آشنائی پائول با دختری را که به تازگی از اروپا برگشته بود فراهم کرد و با خیانت پائول عشق مان نابود شد ما سرانجام از یکدیگر جدا شدیم . دومین دوره تجردم در سی سالگی آغاز شد .من به واسطه داشتن تحصیلات دانشگاهی در رشته روزنامه نگاری در یک شرکت مطبوعاتی کار می کردم . هزینه های زندگی بالا بودند و از بابت طلاق مهریه نفقه و یا حقوق دیگری دریافت نکرده بودم که این مسئله اداره زندگی را بعد از جدائی برایم مشکل می ساخت. جای عشق در زندگی ام به شکل یک حفره خالی درآمده بود و آ زارم می داد امازندگی و آزادی که با ارزش ترین ثروت و هدیه ام از خداوند بود را با طلاق و جدا شدن از مردی که زمانی عاشقش بودم دوباره به دست آوردم پائول تحت تاثیر خانواده اش که طاقت حضور یک زن مسلمان در زندگی پسرشان را نداشتند عشق مان را لگدمال کرد . در راهروهای دادگاه بود که حقوقم را به عنوان یک زن درک کردم و فهمیدم روی کدام پله از حقوق زن ایستاده ام. آن هنگام بود که روز زن که هرسال روزی برای جشن گرفتن خانواده ها بود و زنان از همسرانشان هدیه دریافت می کردند به چشمم حقیر آمد . زنان باید به دادگاه ها می رفتندو آنجا جایگاه زن بودنشان را می یافتند .آن هنگام پی می بردند که چیزی برای جشن گرفتن و روزی برای نهادن نامشان بر آن وجود ندارد.بعد از جدائی ، آزادی دستاوردی شیرین بود ولی در امان ماندن از آسیب های افکار جامعه سنتی و مردان متاهل بی تعهد بی بندوبار کار دشواری بود. با اینحال من که همیشه به مبارزه عادت داشتم ، ایستادم و جنگیدم .
اما سایه صلیب همچنان همراهم بود دو سال از جدائی من و پائول می گذشت که تد مثل یک نسیم در پایان آن تابستان به زندگی ام آمد .آنروزها او در غم از دست دادن پدرش به سر می برد و نامزدش کارولین که از دوستان من بود نیز پس از مهاجرت به خارج از کشور از او جدا شد . آن بعداز ظهر فراموش نشدنی هنگامی که از حوالی محل کار تد عبور می کردم با اجتماع گروهی از مردم روبرو شدم . آنها پلاکاردهایی در دست داشتند که خواسته هایشان روی آنها نوشته شده بود. تجمع آنان موجب بسته شدن چند خیابان اصلی و فرعی شد و ترافیک شدیدی بوجود آمد. دقایقی بعد با حضور ماموران پلیس برای متفرق کردن تظاهرکنندگان بین پلیس و آنها زدو خورد هایی شکل گرفت. بعضی ها شعار می دادند برخی دیگر با پلیس درگیر می شدند و در نهایت پا به فرار می گذاشتند یا دستگیر می شدند . پلیس در برخورد با آنها شدت عمل بیشتری نشان داد ولی خیابان همچنان مسدود بود بیش از 45 دقیقه از توقف اتوموبیلم در مسیری که تجمع کنندگان آن را بسته بودند می گذشت . عجله داشتم و باید زودتر به منزل می رسیدم ناگهان کوچه ای در سمت چپ خیابانی که در آن قرار داشتم نظرم را جلب کرد .با کمی جابجا کردن اتوموبیل به سمت کوچه حرکت کردم انتهای کوچه به یک خیابان فرعی ختم می شد مسیر را ادامه دادم و سعی کردم از طریق کوچه ها به یک خیابان اصلی برسم حالا میدان را به سمت جنوب دور زده بودم ولی هنگامی که می خواستم وارد خیابان اصلی شوم با همان موانع روبرو شدم . در یک بن بست گیر افتاده بودم که فکری به نظرم رسید تا دفتر تد فاصله ای نداشتم. امیدوار بودم که تد در دفترش حضور داشته باشد ، خوشبختانه او آنجا بود و وقتی متوجه مشکل شد اجازه داد تا اتوموبیلم را در پارکینگ بگذارم. می خواستم آن محل را ترک کنم که تد گفت: مهتاب ! صبر کن تا قسمتی از مسیر تو را همراهی کنم میدان و خیابان های اطراف به دلیل درگیری مردم و پلیس خطرناک است ممکنه آسیب ببینی. نمی خواستم مزاحمش شوم ولی حق با او بود.گفتم : مطمئنی که مزاحمت نیستم؟
- نه ، من الان کاری ندارم !
- با هم براه افتادیم .حالا درگیری شدید تر شده بود و مردم عادی با مشکل می توانستند در آن وضعیت تردد کنند.به هر مشقتی که بود خودمان را از آن مهلکه دور کردیم من به سلامت به خانه رسیدم کارهایم را انجام دادم و شب برای برداشتن اتوموبیل به دفتر تد برگشتم .دیگر از آن هیاهوی ساعاتی پیش خبری نبود وقتی رسیدم تد جلوی شرکت منتظرم بود .
بعد از آن من تد را بارها به بهانه های مختلف ملاقات کردم .مدت ها گذشت و ما بی آنکه بدانیم چه زمانی و چگونه نسبت به یکدیگر کشش پیدا کردیم. من هرگز تصور نمی کردم که دوباره به عشقی ممنوع گرفتار شوم.اما عشق مانند یک گیاه جوانه زد و باز روئید. از آن پس ما همیشه با هم بودیم . روزهای جمعه به پارک می رفتیم تنیس بازی می کردیم . گاهی هم به سینما و تئاتر می رفتیم.تد همیشه کنارم بود در موقع ناخوشی ، حتی در شرائط سخت بیماری تنهایم نگذاشت. با او هیچ مشکلی نداشتم .شادی زیر پوستم سر می خورد تمام امیدهای رفته دوباره برگشتند شوقی وصف ناپذیر زندگی ام را احاطه کرد .خاطره آن قلب مهربان در اولین دیدار برای همیشه در ذهنم نقش بست. غروب یکی از آخرین روزهای تابستان ، وقتی برای اولین بار در خانه اش را به رویم گشود پیراهن تابستانی قرمز رنگ و شلوار جین آبی برتن داشت ودر حال آبیاری گلها و درختهای باغچه بود. سگ کوچک سفیدی با چشمهایی به درشتی توپ پینگ پنگ به پیشوازم دوید و من ترسیدم. تد خندید و با ملایمت از سگ خواست که از من دور شود. مادر تد با شنیدن سرو صداهای ما به آستانه درب ساختمان آمد .می دانست که می آیم با لبخند پذیرایم شد. ما عصر خوبی را باهم گذراندیم کمی گفتگو کردیم .قهوه خوردیم و با فال قهوه ای که ویکتوریا برایم گفت از اوقاتی که با آنها داشتم بیشتر لذت بردم. پائیز طلائی تر از همیشه از راه رسید و با بارانهای عاشقانه اش ما را سرگشته و مست عشقی ناب ساخت. عشقی که قلبی را تا قلبی دیگر بدرقه می کرد عشقی که ممنوعیت نمی شناخت حسی که فقط می رفت ، مثل باران راهش را در شیارهای زمین می یافت و به قلب زندگی می رسید آنگاه جوانه ها از خاک سرک می کشیدند و خورشید با لبهای گرمش شوق جوانه ها را می بوسید و تا آسمان امتداد می داد . عشق من اینگونه بود .با تمام وجود از دل طبیعت می جوشید و می آمد بی آنکه حصاری راه را بر او ببندد مسیر را جستجو می کرد و می رفت و اینگونه ادامه می یافت تا تبدیل به اقیانوس ها و جنگل های وسیع می شد.
وقتی زمستان آمد ما دلهایمان را به سپیدی برف ها سپردیم . تد هم قلبش را به پاکی برف سپرد در آن شب رویایی میان سرما و سوزش برف در تراس رستورانی مشرف به کوههای دربند نشسته بودیم که گرمترین جمله از سوی تد قلبم را نشانه گرفت.
- مهتاب با من ازدواج می کنی؟
عشق 5 ماهه ما از تمام ممنوعیت ها عبور کرده بود و مردی که صلیب به سینه داشت مرا برای همیشه به قلبش دعوت می کرد.
تمام شادیم را از شنیدن این پیشنهاد پنهان کردم. قبلاٌ آن را تجربه کرده بودم . اما تجربه آن با تد برایم شگفت انگیز بود .آنقدر حضورش در زندگیم با شکوه بود که می خواستم برای تحققش دوباره در برابر ممنوعیت یک عشق بایستم .آن لحظه همیشه در ذهن من ثبت شد .دربند ، زمستان ، برف ، سرما و عشق! من دوباره در خودم متولد شدم عشق مرا به تمام هستی پیوند زد روزهای باشکوه ما آغاز شد.
تد دنبال یک فرصت می گشت تا راجع به ازدواجمان با خانواده اش صحبت کند . می دانستم که مادر و خواهر هایش خیلی متعصب هستند تجربه قبلی ام به من آموخته بود که راه سختی در پیش است عقل می گفت نرو اما دل دست بردار نبود و فرصتی که تد به دنبالش بود هیچگاه پیش نیامد بعد از گذشت 5سال دیگر یقین پیدا کردم که آن پیشنهاد رویائی هرگز تحقق پیدا نخواهد کرد .از خانواده تد متنفر شدم ، آنها مانع اصلی بودند .انتظار من بی فایده بود ، مضطرب و عصبی شدم چون نگران بودم که او را از دست بدهم . زندگی اجتماعیم داشت آسیب می دید ، خانواده ام اصرار به ازدواج من داشتند هیچکدام از خواستگارهایم نمی توانستند قلبم را تسخیر کنند در نهایت آن مردی که وجودم را مجذوب خودش کرده بود در برابرم ایستاد و گفت : ما نمی توانیم با هم ازدواج کنیم چون عشق ما ممنوع است!.ممنوع!!
یکباره تمام رویاهایم فرو ریخت. اشک چون سیل از چشمهایم سرازیر شد رویای تد و آن عشق چقدر دست نیافتنی بود اینجا در سرزمینی دیگر ! هزاران کیلومتر از او گریختم اما عشقش در قلبم باقی ماند و هرگز فراموش نشد!
سلین همچنان در حال بازی در برف بود. دوباره ناقوس کلیسا به صدا در آمد . در همین حین گرمی بازوئی شانه هایم را در بر گرفت .
-مهتاب!
برگشتم ، افشین کنارم ایستاده بود و مرا در آغوش کشید!
پائیز 1389
فرشته ام در کوچه های بهشت
با دو بال نقره ای
در انتظار من
آسمان را ستاره می زند
بوسه می کشد به روی ماه
تا نگاه من
بوسه چین ناز او شود
صبحگاه
شوق دیده اش
سر می زند زآفتاب
می دمد سپیده را
به رویای نیلوفری
خوابیده بر مرداب زندگی!
17 بهمن 1387
حباب های کف شامپو میان انگشتهایش با هر حرکت ناگهان محو می شدند ! مثل حباب عشق خودش و فرید! آرزو کرد ایکاش غصه ها مانند خستگی تنش درون وان حمام جا می ماندند ولی حتی آب هم نمیتوانست این غم را از وجودش بیرون براند. کفها داخل وان حمام چون برف به نظر می رسیدند و یوتاب خیره به آنها، افکار پیچیده ای را در ذهن مرور می کرد.انگار همین دیروز بود هر چند اعداد گذر 5 سال را یادآور می شدند . اولین بار که فرید را دیده بود ، اولین بار که احساس کرد به فرید دلبسته شده و اولین جرقه عشق میان آنها!
5سال قبل ، غروب یکی از پنجشنبه های اواخر شهریور یوتاب به تنهائی در خانه بسر می برد دلش می خواست از خانه بیرون برود اما همراهی نداشت 3سال از پایان ازدواجش با منوچهر می گذشت منوچهر همسر سابقش مردی هوسباز و خوشگذران بود و یوتاب به خاطر خیانت های پی در پی منوچهر از او جدا شد و پس از آن نتوانسته بود عشق جدیدی را به قلبش راه دهد . این اواخر چند خواستگار داشت اما هیچ کدام نتوانستند در قلبش رخنه کنند. یوتاب با قلبش زندگی می کرد زندگی بدون عشق برایش مفهومی نداشت . با صدای زنگ تلفن برقی از خوشحالی در چشمهایش نشست . یک نفر می خواست با او صحبت کند و او را برای دقایقی از اسارتگاه تنهائیش بیرون برد. فرید پشت خط بود. آنروز ها فرید نیز در تنهائی و غم بسر می برد. یکسال پیش نامزدش فوت کرده بود حالا او هم طعم تلخ تنهایی را می چشید .فرید نامزد دختر خاله یوتاب بود . رفت و آمدهای فرید پس از مرگ سیما باعث شد تا او و یوتاب بیشتر همدیگر را ببینند و شرایط مشترکشان باعث شد آنها کنار یکدیگر قرار گیرند . آنشب فرید خیلی دلتنگ بود تمام یکسال گذشته خودش را در کار غرق کرد می خواست سیما را فراموش کند اما هیچ چیز جز افیون نتوانست او را آرام کند تا که یوتاب را روبروی خودش دید . آنشب فرید از یوتاب خواست تا برای شام باهم بیرون بروند . یوتاب از شدت تنهائی و از روی حس همدردی دعوت او را پذیرفت . آنها شام را در رستورانی در طبقه انتهایی یک برج صرف کردند و پس از آن برای پیاده روی به پارکی در آن حوالی رفتند . فرید آنقدر حس خوبی داشت که تصور می کرد دوباره متولد شده . نیروئی نامرئی آنها را به سمت یکدیگر کشید . فرید دست ظریف و مهربان یوتاب را در دست گرفت . یوتاب هم دست او را فشرد .انگار همه چیز خود بخود شکل می گرفت تا آنها را درون عشقی عمیق غوطه ور کند . آن پنجشنبه شب بی حوصلگی یکباره جایش را به شبی توام با عشق و شوق داد . یخهای غصه فرید میان لبخند گرم یوتاب آب شدند و نگاه های غمگین یوتاب لبریز از شادی گشتند. به مرور عشق میان آن دو روئید اما وقتی می خواست به بار بنشیند اعتیاد تمام ذهن فرید را تسخیر کرد و از او مردی ساخت عصبی که نمی توانست به گفته هایش جامه عمل بپوشاند او به مرور تحلیل می رفت و تنها چیزی که برایش اهمیت داشت غوطه ور شدن در هاله سیاهی بود که او و زندگیش را در بر می گرفت. یوتاب بازهم جنگید اما فرید هر بار به لذت سیاهش بر می گشت. دیگر بیفایده بود این بار یوتاب باید برای نجات خودش می جنگید . بی آنکه بار دیگری را بر دوش بکشد . باید با احساسات خودش مقابله می کرد باید علیه این عشق می ایستاد و این نبرد چه ظالمانه بود! فرید لذت گنگش را انتخاب کرد و رفت اما یوتاب که آفریده شده بود تا فقط دوست بدارد و عشق بورزد آن هم در جهانی که برای احساسات لطیف او کمتر اهمیتی قائل می شد تنها ماند .
زندگی در هیاهوی مستمرش با تولدها و مرگ های پی در پی ، میزبان انسانهائیست که با چنگ و اسلحه برای آنچه به آنها تعلق ندارد می جنگند و در نهایت با دستهای خالی می میرند . دین ، نژاد، خاک ، ثروت و سرزمین ! مردم به خاطر اینها به نبرد همیشگی شان ادامه می دهند و می میرند اما کمتر کسی برای عشق مبارزه می کند . دسته دیگر که توان و شهامت مبارزه برای دستیابی به انگیزه ای را ندارند به وادی اعتیاد پناه می برند و به تدریج با خودکشی پنهانشان بازی را می بازند.
یوتاب غوطه ور در دلتنگی ها با قدمهایی آرام ، پاهای بلند و عریانش را که قطرات آب بر رویشان سر می خوردند از وان بیرون گذاشت موهای سیاهرنگ و خیسش تا بالای گودی کمرش قد کشیدند قطرات ریز آب مانند شبنم بر روی مژه های بلند و سیاهش می رقصیدند با دستهای باریک و ظریفش حوله بزرگ و سپیدی را روی بدن خیس و عریانش پیچید و با حوله کوچکتر موهایش را به دام خشکی انداخت. نگاهش به آینه که برخورد کرد بغضش ترکید و اشکهایش چون قندیل های ظریف بر شیار باریکی از گونه هایش روان شدند. فرید رهایش کرده بود یوتاب خودش را در تاریکی بی انتهائی تک و تنها یافت بی آنکه دستهائی تکیه گاه بدن ظریف و شکننده اش باشند به دیوار تکیه داد و از ته دل گریست. رطوبت روی کاشی های حمام مانند اشک جاری شد. انگار دیوار هم به حال او می گریست. برای عشق همیشه جنگیده بود اما این بار نبردی وجود نداشت فرید میان هاله ای از دود های سیاه خودش را به دام انداخته بود و مانند یک عنکبوت در میان تارهای خودش دست و پا می زد حتی رویایی برای پیروزی وجود نداشت . فرید آنگونه بودن را دوست داشت . دوست داشت که میان گرداب بلعیده شود . آخرین بار درون اتاقی در هتل جزیره ای که برای استراحت به آنجا سفر کردند چنان در لذت افیون غرق شد که اشک و تاٌسف یوتاب را ندید . خلاف دیگران فرید با خودش می جنگید و هرگز شمعی را که آرام از غم و عشق به او آب می شد نمی دید . فرید بارها قول داد، بارها وعده داد ، اما بهانه ای برای جنگیدن نداشت. یوتاب برایش آرامگاهی بود که خستگی هایش را می زدود و او را از نوک قله های رنج و خستگی به آرامش ساحلی آرام می رساند. اما این آرامگاه کم کم شکسته شد . یوتاب می خواست عشق را تا ابدیت امتداد دهد اما همراهی مطمئن نداشت.
حتی هنگامی که یوتاب با خواستگار جدیدی آشنا شد نتوانست به او جذب شود . هرچند که جاذبه چشمهایش آن مرد را به دام انداخت اما نمی توانست فرید را فراموش کند . عشق فرید مانند سدی راه قلبش را در برابر نفوذ دیگران می بست و او با شرمندگی مردی را که لایق عشق بود از خود راند.
ساعت از 2بامداد گذشته . یوتاب یک بار دیگر چمدان هایش را برای سفر بررسی می کند. همه لوازم مورد نیاز درون چمدان ها هستند . تقریباٌ 10 ساعت تا پروازش به ارمنستان باقی مانده .تصمیم دارد برای ادامه تحصیل مدت دو سال به ارمنستان برود و با این سفر روحیه اش را تغییر دهد شاید بتواند فرید را فراموش کند.
یوتاب سعی می کند برای مدت کوتاهی بخوابد . سرش را درون بالش فرو می برد می داند که ساعاتی دیگر میان ابرها در آسمان در پرواز خواهد بود اما افکار مغشوش جدائی از فرید یک لحظه رهایش نمی کنند . تمام خاطرات مانند یک فیلم در ذهنش به تصویردر می آیند تا عاقبت خواب چشمهایش را می رباید.
حدود ساعت 8 صبح با صدای زنگ تلفن ناگهان یوتاب از جا برخاست. برای چند لحظه به اطراف می نگرد تا موقعیتش را به خاطر می آورد . گوشی تلفن را که بر می دارد صدائی آشنا و نگران پشت خط است. فرید!
-یوتا ! حالت خوبه !
یوتاب مکثی می کند نمی داند چه بگوید اما به یک کلمه بسنده می کند. خوبم!
-عزیزم من دیشب خوابتو دیدم نگران شدم و تا صبح نتونستم بخوابم .
- نگران نباش . من خوبم و امروز ظهر میرم سفر.
سکوت برای مدت کوتاهی حاکم می شود.
- ممکنه بدونم کجا میری؟
- میرم ارمنستان . برای تحصیل.
- پس به این زودی بر نمی گردی؟
- نه!
- باشه ! مواظب خودت باش . به خاطر اینکه نتونستم خوشبختت کنم منو ببخش.متاسفم!
و بعد خداحافظی آنهم از تلخ ترین نوع آن ! به همین سادگی !
یوتاب صورتش را میان دستهایش می گیرد و در حالیکه بر لبه تخت نشسته برای لحظاتی به گل های فرش کف اتاق خیره می شود و به رویاهایی که برای ازدواج با فرید در سر داشت می اندیشد. دوباره صدای زنگ تلفن به گوش می رسد. به صفحه دیجیتالی نگاه می کند. باز هم فرید است .گوشی را بر می دارد.
-یوتا می خوام ازت خواهش کنم اجازه بدی تا فرودگاه همراهت باشم! خیلی نگرانم ! می خوام یکبار دیگه ببینمت!
یوتاب گنگ و ساکت بی آنکه حرکتی کند همچنان به گلهای فرش چشم دوخت . عاقبت تصمیم گرفت .
- باشه این دیدار آخره !
- ممنون عزیزم! می بینمت.
آنها پس از 4 ماه همدیگر را ملاقات کردند. 4ماه قبل ، فرید در جواب یوتاب که می خواست تکلیفش را بداند که آیا برای ترک اعتیاد و ازدواج با او قدمی بر می دارد یا نه ؟ پاسخ منفی داد و از یوتاب خواست تا با فکر کردن به خواستگار جدیدش برای زندگی با فرد دیگری تصمیم بگیرد و او را هم فراموش کند!
حالا اتوموبیل فرید جلوی آپارتمان یوتاب منتظر بود . فرید چمدانهای یوتاب را داخل ماشین گذاشت. یوتاب به رسم عادت صندل هایش را به مفهوم بازگشت به خانه ، مقابل در ورودی داخل آپارتمانش به شکلی گذاشت که آماده پوشیدن باشد (یعنی که من بر می گردم ) او شب قبل با خانواده و دوستانش خداحافظی کرد امیدوار بود تا بازگشتش به ایران آنها خوب و سلامت باشند می دانست که در غربت نگرانی برای عزیزان خیلی دردناک است یوتاب همراه فرید سوار اتوموبیل شد. مسیر طولانی تا فرودگاه بین المللی در پیش داشتند . خیابان ها مانند همیشه شلوغ بودند . اندکی از راه را طی کردند که فرید دست یوتاب را به آرامی در دست گرفت. چهارماه دوری هردوی آنها را تکیده کرده بود. فرید حال و روز خوبی نداشت .به نظر کودکی می آمد که بغضش را پنهان می کرد و نیاز داشت که پناهگاهی برای آرامش بیابد. همراهی فرید در مسیر فرودگاه یوتاب را بیشتر منقلب کرد.
سکوت همچنان میانشان حاکم بود . اما فرید دستش را از دست یوتاب جدا نمی کرد. دیواری نامرئی میان آنها نمی گذاشت عشق را به نهایت برسانند. یوتاب در برابر عشق تعظیم می کرد اما فرید سر پیچی را انتخاب کرد. شیطانی نامرئی تسخیرش کرده بود و دیگر امیدی به الهه عشق نبود.
آنها از شهر خارج شدند اتوبان چندان شلوغ نبود یک اتوبوس ولوو پشت سرشان در حرکت بود ناگهان یک پورشه از لاین سمت چپ در یک تغییر مسیر ناگهانی به سمت خروجی اتوبان و به سمت راست تعادل اتوموبیل آنها را بهم زد . خیلی سریع اتفاق افتاد اتوموبیل آنها دور خود پیچید و با اتوبوس و سپس گاردریل ها به شدت برخورد کرد! فریاد فرید و یوتاب و . . .
هواپیما به مقصد ارمنستان از فرودگاه برخاست اما یوتاب جزء مسافران نبود و به این پرواز نرسید. او مبهوت با بدنی لرزان روی تخت بیمارستان آخرین تصویر را بیاد آورد. فرید با بدنی بی جان و ملحفه ای سپید که برای ابد صورتش را پوشاند. بدن یوتاب جراحتهای جزئی پیدا کرد اما قلبش جراحت بزرگی برداشت که هرگز قابل التیام نبود. فرید رفته بود ، برای همیشه !!
ساعتی بعد اخبار ساعت 14 اعلام کرد که هواپیمای توپولوف به مقصد ارمنستان در بیابانهای اطراف شهر قزوین سقوط کرد و تمام سرنشینان آن کشته شدند!!!
فهیمه تهامی
پائیز ۱۳۸۹
مرا با خود برد
رویای قاصدکی
که کودکیم به دنبالش می دوید!
تا توهم من از عشق!
و رسیدن به خدائی
که پیوسته
حماقت انسان را
بر سجاده ها می نگریست!
13 دی 88
بیدارشویم
ازین خواب هزارساله تردید
ازین اوهام پوشالی
ازین اشباح نمناک رو دیوار
ازین قصه های گنگ پس مانده
که می خندند:
به افکار بی ریشه
به نادانی های پی در پی
به این ترس موروثی فسیل دوران ها
به این مغزهای بی اندیشه مانده در گل هزاران سال
رقصندگان با ساز اهریمن
که می خوانند نغمه یزدان !
12بهمن1387
پرنده ها می خوانند
کلاغ ،
قمری ،
سهره و سار !
اما تو،
خالی از آواز !
گمنام تر از همیشه ،
فریادهایت را می جوی .
تا آفتاب ،
تبخیرت نکند!
5/مهر/88
دلم همیشه می دوید،
دنبال بادبادک های عشق
بیچاره
هیچوقت ندونست
که این فقط یه بازیه!
آخرش بادبادک رها میشه تو آسمون!
رشته احساس،
پاره میشه
می افته روی بوم!
توی دستهام،
پر از یادگاریه
ته نگاه من،
غم بی وفائیه
ای کاش،
ماه می شد بادبادک عشق
بجای دل
مهتاب می دوید
تا ابد
دنبال دل!
12اسفند1387
در عبور از گذرگاه پرهیاهو
به تو می رسم
آبی بی نقش و نگار
رفت و آمد امواجت
چشمانم راتا انتهای آسمان شناور می کنند
بوسه هایت را از ساحل
به تماشا نشسته ام
کوچکترین آبزیان
عریانی پاهایم را
قلقلک می دهند
رطوبت نفست
وسوسه ایست
تا بازی عاشقانه ام با تو
انگشتم را مدادی می کنم
تا ترسیم حروف خستگی
روی صفحه شن ها
و تو می خوانی
می فهمی
و پاک می کنی آرام!
29بهمن1387
غنچه بودم
که یک صبح
از شبنم بوسه ای،
عریان شدم در آغوش آفتاب.
سرخوش از شراب باران
رقصنده با نسیم،
میان بال پروانه ها ، رفتم
تا حجله مهتاب!
سحر،
شوق بر بسترم تابید
الهه عشق،
دمید در من (غنچه دوباره) را
تا تکرار بوسه شبنم و رقص پروانه ها!
۲۳بهمن۱۳۸۷
شوق عشق
شب که می شود
به انتظار تو
عطر شکوفه دلم
سوار شانه های باد
سرک می کشد به کوچه ها
ماه را پادری خانه می کنم
شوق پیچک می آویزم پشت پنجره
رها می شود سیب سرخ !
درون حوض،
تا رقص ماهیان،
به اشتیاق تو!
می کشم بر لب رنگ غنچه را
تا شبنم بوسه ای
نشانم به کام تو
گنجشک می شوم میان شاخه های پیکرت
لانه می کنم
درون سینه ات
تازه می شود عشق میان ما!
۱۶بهمن۱۳۸۷
