دنیای نوستالژیک من

بزرگ شدن مقوله عجیبیه..

هرچی جلوتر میری آدمای زیادی از چشمت میفتن

هرچی بزرگتر میشی بیشتر از آدمای دور و برت میترسی

همونایی که یه روز فک میکردی سنگ صبورتن...

الان دیگه اون آدمای سابق نیستن

قبلنا فک میکردی کلی آدم هستن که میتونی بهشون تکیه کنی

ولی وقتی بزرگ شی میبینی فقط رو خودت میتونی حساب کنی

ظاهرا اون آدم خوبای قبلی الان وقتی برات ندارن

فقط رو خودت میتونی حساب کنی

و البته اونی که حتی وقتی بزرگ شدی تو قلبش یه جایگاه ویژه داری

کسی که بهت ارزش داده و تو رو برده بالاتر

بالاتر و بالاتر

داشتن همچین آدمی تو زندگی خیلی شیرینه

وقتی میخوای از همه آدمای دنیا فرار کنی 

آغوش اون بهترین پناهگاه دنیاس

اینکه تو آینده یه فرد میخواد چیکاره شه

خیلی به وضعیت خونواده اش بستگی داره.

الان منی که از یه طبقه معمولیم نباید انتظار یه آینده موفق رو 

داشته باشم با اینکه یه همسر خوب دارم اما برای خودم

آرزوهایی دارم که همه شون دارن رو به پوچی میرن

بدی شم اینه که نمیخوام قبول کنم این وضعیت واقعی منه

حسه خیلی بدیه وقتی با همه بلند پروازیات میدونی آخرسر باید بشینی 

بچه بزرگ کنی.نه یاد گرفتیم مثل خانوما خانومی کنیم نه با درس به جایی رسیدیم

خیلی رو دلم سنگینی میکنه.شاید یه روز بچه ام بتونه موفق شه ولی 

موفق شدنم اونم بستگی به پول تو جیب مامان و باباش داره و.... سر کلافو که بگیری

سر از یه دنیای پر از نا امیدی و پوچ درمیاری که ظاهرا تمومی نداره مگه اینکه 

یه معجزه ای بشه که بعید میدونم ..ما 9 رو نمیتونیم 10 بکنیم تا پاس شیم

چه برسه ب معجزه اونم در این حد...

خوش به حال بچه پولدارا 

ما که قسمتمون نشد یه روز درست و حسابی ببینیم حداقل نسل بعدی

شاید خوش شانس باشه و جوونیشو بدون امید سر نکنه

این اولین پست من توی این وبلاگه.

یادمه اولین بار وقتی اول راهنمایی بودم شروع به وبلاگنویسی کردم 

انقد ذوق داشتم که از همه راجع به اینکه اسم وبلاگم چی باشه سوال میکردم

از اون سال ها خیلی میگذره

آدمایی که اون سالا بودن خیلیاشون نیستن

یادم رفته بود.یهو به یادشون افتادم

تا قبل از دوم یا سوم دبیرستان وبلاگ نویسی رو کنار گذاشتم تا به کنکورم برسم

قرار شد بعد کنکور دوباره وبلاگ بنویسم اما حوصله ام نکشید و بیخیال شدم

اما امسال میخوام بنویسم

میخوام مه آرزوها و دلبستگی ها و دلنوشته هامو اینجا بنویسم بدون اینکه اطرافیانم بدونن

اونا چیزی ندونن خیلی بهتره.خوبی فضای مجازی اینه

میتونی قهقهه بزنی یا بغض کنی ولی کسی نشناستت

.

.

.

به هر حال......

من عاشق چین و چینی ام.همینطور ویولون

ویولون همه احساسات منو بدون اینکه کلمه ای بگه به زبون میاره و روحمو تحت تاثیر قرار میده

وقتی صدای ویولون میاد هیچ چی به جز اونو نمیخوام بشنوم

موسیقی برای من چیزی فراتر از چنتا نت و یه سازه بلکه

موسیقی برای من زندگیه و مایه آرامش روح و

روانمه