كودك هموفيلي
يك تجربه كه در اين چند سال كار در بخش هموفيلي دارم اينه كه نحوه برخورد من پرستار مي تونه حتي روي ميزان درد و ناراحتي مريضم تاثير بگذاره.وقتي باهاش دوست باشم.دركش كنم و همدل باشم مريض براي من گارد نمي گيره.با وجود كمبود دارو و داشتن خونريزي و مشكل ،رابطه دوستي اش با من حفظ مي شه و هر دو طرف احترام هم رو نگه مي داريم.عصباني از در تو مياد و به زمين و زمان بد مي گويد ولي من مي گم حق با شماست.سرد و آروم مي شه.
وقتي بچه ها رو با اسم كوچيك صدا مي زنم و باهاشون بازي مي كنم و اداهاي كودكانه درميارم باهام احساس راحتي مي كنند و وقتي مي خوام دستشون رو واسه تزريق الكل بزنم مي گم كه درد كمي داره و دارم واسش بي حسي مي زنم.البته اين رو واسه اثر تلقيني اش مي گم .در ساير موارد واقعا سعي مي كنم با بچه ها مثل يك آدم عاقل برخورد كنم و صداقت داشته باشم. در اكثر مواقع واقعا اين روش جواب مي ده.حرفم رو راحت تر قبول مي كنند.بعد از تزريق از جايزه هاي كوچيك واسه تشويقشون استفاده مي كنيم و در عين حال به والدين توصيه مي كنيم تشويق كنند،ولي باج ندهند.
واسه بچه هاي خيلي كوچولو از آهنگهاي كودكانه استفاده مي كنيم.گاهي مي بينم خودم هم موقع تزريق در حال خوندن "حسني نگو يه دسته گل" و "توي ده شلمرود" هستم.
دنيايي داره اين بخش هموفيلي واسه من



