سلام خوبی؟؟!!!!

بســــــــــــــم الله الــــــــــــرحمن الرحـــــــــــــــــیم

به نام خـــــــــــدای خوبم

به نام کسی که داد.....آموختــــــــــــ....نوشــــــــــت.....خــــــــــواند

سپــــــــــاس برایــــــــــ تمــــــــــام چــــــــــیزهایی که دادیــــــــــــــ و ندادی

حال تو خوب است؟؟.....خوبی؟

چند وقته که البته چند ساله که دلم میخواد برم رشت

تا حالا نرفتم

امسال جدی تر شدم و به خواهرم گفتم بیا دوتایی بریم رشت

خیلی جدی تر

اما چی شد؟

اوضاع اقتصادی رو میشه دید و برای ابد دلت نخواد که هیچ کاری بکنی بسکه اسف ناکه

دیروز یکی از معلم های مجازیم که خیلی وقته میشناسمش اما روابطمون بیشتر در همون حدود آموزش بوده پیام داد که دوست دارم ببینمت...نمی خوای از مرخصی هات استفاده کنی...بیا باهم بریم رشت

یا بیا تهران همو ببینیم

نمیدونم من نه گذاشتم و نه برداشتم یهو دراومدم گفتم خیلی برای جالب و هیجان انگیز بوده که این رو گفتی و چند وقته که دارم با خواهرم سر این موضوع حرف میزنم

میدونین چیش جالب بود؟؟؟ اینکه واقعا شرایط رو که میدیدم با خواهرم حرف میزدم و دیگه داشتم ناامید میشدم و کنسلش می کردم که این پیام بسیار پیش بینی نشده از اون اومد که بیشتر اینکه عجیب باشه که چرا اینو گفت؛ برای من یک نوید از سمت خدا بود که نه ..کنسلش نکن...باید بری...باید انجامش بدی....آخ

نمیدونم اما برام این شرایط کشور و اوضاعی که داریم خیلی ترسناکه

اینکه بداننیم دقیقا در کجا ایستاده ایم خیلی به نظر در بین این همه شلوغی روزانه سخت و وقت گیر به نظر می رسد زیرا اینقدر درگیر روزمرگی شده ام که یادم می رود برای چه چیزی در حال دویدنم و برای چه چیزی اینقدر دارم جان می کنم.

درنگ...درنگ کردن و مجالی یافتن برای نگاه کردن و دیدن اینکه کجا و به چگونه ای و در چه مسیری در حال حرکت هستم.

احساس تنهایی می کنم اما با خودم خلوتی ندارم.

بعد مدت ها اومدم بلگفا

میزان تمرکزم روی بعضی از کارها فوق العاده پایینه، یعنی هرکاری می کنم غیر اون کار

هرچی از مشکلاتم مینویسم بیشتر احساس می کنم دارم چرت و پرت می گم

من لازمه موتور ذهنمو به کار بندازم و بنویسم...بنویسم از چیزایی که میخوام... بنویسم و کار کنم

اما من دارم چیکار می کنم؟؟؟ مثل مگس که هر دقیقه روی یه چیز متفاوت میشه؛ ذهن منم از اینجا به اونجا میپره

حالا من تو ذهنم دارم چیکار می کنم؟

از موضوع فیلمی ترکی میبینم میپرم روی زندگی واقعی خودم..میپرم روی عروسی ابجیم.. میپرم روی زندگی عاشقانه خودم که از بیابون خدا بی سایه تره

معنی میده تا سن 29 سالگی عاشق کسی نشده باشی تا حالا و زندگیت عاطفی ات اینقدر تهی باشه؟؟؟ یعنی همه اونایی که کار می کنن و شاغلن اینقدر زندگی عاطفی شون دچار کمبود شده؟؟

نمیدونم یکی هم بیاد به من بگه با فکر کردن به این موضوع که وضعیت بهتر نمیشه... پس دست بردار و موتور ذهنتو به کار بنداز و بنویس و شروع کن

این دست دست کردن ها و خودتو زدن به اون راه ها فقط باعث میشه توی فشار و اضطراب دقیقا همینکارهارو انجام بدی و از نظر روانی تحلیل بری

شاید کار دلچسب و دوست داشتنی نباشه ولی نفر اول قراره به خودت کمک کنه

اونجایی که تو تعییین میکنی چیکار کنی دقیقا همونجا است که کنترل کار دست خودته

چقدر چالش سختیه اینکه بخوای احساست رو از کار جدا کنی و اونم وقتیه که دارن نقاط ضعف یکی از عزیزانت رو میگن

اینم چالش رشد توئه فاطمه

اینکه یادبگیری چطور این دوتارو تفکیک کنی و تصمیم درست بگیری

جوری رفتار کنی که هم به نفع کار باشه و هم به نفع برادرت

باید بلد باشی و هنر تو اینجا خیلی مهمه

هنر مدیریت

چیزی که داری کم کم یادش میگیری...

................................................................................

اوضاع جنگی قاراش دارمیشیه....در متزلزل ترین دوران زندگی و نامعلوم ترین آینده ی ممکن التصور....آه

چقدر در این اوقات احساس میکنی باید یکی باشه...

حالم خیلی خوب نیست... نمیدونم اصلا از چی بنویسم

نگرانم...احساس پوچی می کنم.... خواب آلوده ام...به یه جا خیره میشم و کاری نمی کنم...خیلی بده

حالم داره از خودم به هم میخوره

احساس تنهایی می کنم

همه چی و همه لحظه ها شبیه غروبه

از نظر انرژی روانی تحلیل رفته ام

نمیدونم افسردگی قبل از پریود است یا نه واقعا به دلیل سایر فشار ها از نظر روانی ضعیف شدم

آخ که زندگی من پر از نمیدونم کدوم یکی درسته است

پر از ترس اینکه اگر اشتباه تصمیم گرفته باشم چی؟

آخ از این روند و اتفاقاتش...

آخ

قلبم درد میگیره از چیزهایی که داره برام اتفاق می افته

امروز تقریبا اولین روز از اجرایی کردن سه شیفت در بخش منه، از دیروز اینقدر هیجان داشتم که نمیدونستم باید چیکار کنم

میزان هیجان و اضطرابم به برنامه ریزی هم وارد شده و برای روز اول توی تقسیم کاری به یکی از شیفت ها فشار آوردم از ترس اینکه به کارها نرسیم.

البته که با این حجم کار در هر صورت، شیفت ها سنگین و فشرده می شد.

دلم روشنه، حس خوبی دارم و امیدوارم تصمیمات بعدیم بهتر باشن.

خداروشکر

امروز توی گروه داشتم خبر نامزدی کردن دوست قشنگم رو به بقیه اکیپ شش نفرمون میدادم و خودم از وقتی خبر دارم خررررر ذوقم و چون شخصیتی داره که فکر نمی کردم حالا حالا بخواد با کسی ازدواج کنه هنوز تو شکشم حتی با اینکه الان یک ماهیه خبر دارم.

یکی دیگه از دوستام هم قبلا بهم گفته بود که با یکی از همکلاسیای قدیمش تو تهران باهم هستن و در حال رابطه و شناخت همدیگه که اونم امروز بعد از خبر دوستم گفت که جدی شدن اون هم نزدیکه.

آه زندگی

خیلی خوشحالم...یه حس عجیب و تازه ایه

توی اکیپ شش نفرمون الان تنها سینگل منم :)

در عین حال که عجیبه جالب هم هست...جالب نیست؟

اولش یهویی احساس تنهایی کردم وقتی متوجه شدم و بعدش احساس اینکه چرا من نه؟؟ و بعدش از دخالت دادن خودم توی این قضیه دست برداشتم

امیدوارم همه مون توی مسیر درست قدم بداریم و حال دلمون خوب باشه.

انرژی صبح وقتی یه انسان کوچیک داره خودش رو برای رفتن به مهد آماده میکنه و تو داری خودت رو برای رفتن به سرکار آماده میکنی یه چیز جدید و جالب بود برام

خواهرم هم قبلا میرفت مدرسه اما اون دیگه بزرگ بود و دبیرستان میرفت وقتی من میرفتم سرکار.

امروز صبح خواهر زاده ام از خونه ما برای مهد رفتنش آماده شد...باید میدیدید از نزدیک که چطور خودش رو لش کرده بود روی پشتی و به من سلام میداد

دست و صورتشو شسته بود و هنوز تو حالت کسلی بود

داشتم لباس اتو می کردم و ازش پرسیدم لباسات اتو شده است؟

با سر تکون دادن بهم اوکی داد

اومد که بره لباس بپوشه گفت من میرم دستشویی اول

برگشت؛ و مامانم بهش گفت برو لباساتو بپوش

یهو صداشو کلفت و بلند کرد و گفت تنهایی نمی تونم!

مامان از اون ور خونه صدا میزد که بیا من از این طرف میام...

* یهو وقتی فکر میکنم دیگه ممکنه این ترکیبات کنار هم نباشن دلم میگیره

و منی که داشتم از این حرکات و صحنه ها انرژی میگرفتم.

حالت کسلی و بی انرژی بودن دارم با اینکه از دیشب ساعت هشت خوابیدم تا صبح ساعت هفت... این وسطا یکم بیدار میشدم چشمامو باز می کردم و بعد میخوابیدم

الان هم از اشتباهات پشت سر همم بی انرژی هستم

از استرسی که بابت عبدالله دارم

از بی پولی و قسطایی که دارم

از چیزایی که دوست دارم بخرمو و نمی تونم

و دوباره وای از بی پولی

خندم میاد...احتمالا خنده عصبانیه

این چند مدت از بس غر این چیزهارو زدم خواهرم بهم میگفت تو خیلی ناشکری...هی

راس میگه احتمالا

اما خوب چیزیه که خودم سر خودم آوردم...

زمان داره میگذره و من دارم وقتم رو تلف می کنم

میرم در عین بی پولی خرید های قسطی کلان انجام میدم

الان هم احساس می کنم حقوقم کمه و واقعا هم کم است....

بعضی چیزها خیلی جالب ان

بعضی حس ها

حتی بعضی رفتارها

هیچ وقت به کسی نزدیک نشدی فقط به خاطر اینکه فکر می کردی کسی تو رو دوست نخواهد داشت... و پس ات می زنن

چطوری این طرز فکر ایجاد شده رو نمیدونم

اما اگر بهش ادامه بدی نتیجه خوبی نخواهد داشت....

داداشم رو معرفی کردم برای کار تو شکرت خودمون

اولین بار که به ذهنم رسید این بود که بیاد بغل دست خودم و بار از دوش خودم برداره

تو ذهنم بود بابت اینکه داداشم خودمه شاید حرکت چیپی به نظر بیاد و دقیقا همینم گفتم به احمد و یونس که اونا گفتن اصلا این فکرارو نکن

رفت برای مصاحبه و پس از صحبت ها رفت شرکت سنگ شکن

اون لحظه دیگه نگفتم بیا پیش خودم گفتم بزار هرجا خودش دوست داره بره

از وقتی رفته کامنت مثبتی من دریافت نکردم از اینکه کارش رو داره خوب انجام میده یا اینکه نسبتا خوبه

بیشتر بازخورد منفی گرفتم از اینکه خیلی چیزی بلد نیست و کامنت منفی بعدی هم این بوده که پیگیر کار نیست

احمد و یونس که اومدن گفتن که گزارشش دادن نشسته تو دفتر یاهم خوابیده، بیارش پیش خودت ببینیم چه عملکردی داره

جدای از اینکه این حرف ها چقدر به من برخورد و یا اینکه داداشم هم بارها بهم گفته من قرار نیست مثل تو خودمو بکشم برای کار

نمیدونم اوردنش به کشتارگاه کار درستیه یا نه

دو هفته بیاد ببینم چطور پیش میره

حس خوبی از این شرایط ندارم و اصلا هم دوست ندارم با احساساتم جلو برم

اگر داداش بخواد با همون طرز فکر بیاد جلو قطعا بیشتر از یه سطح ساده پیشرفت نمی کنه.

و اگر بخواد واقعا کار کنه باید بیشتر از این ها مایه بزاره

باید یک جمع بندی درست و دقیق داشته باشم و بعد برم باهاش صحبت کنم

اومدم پست بزارم دیدم همه از جنگ گفتن...

مگه میشه از چیز دیگه ای صحبت کرد الان؟

بلاتکلیف ترین لحظات عمر هر ایرانی و شاید تلخ ترین...البته ما در مسابقه ای گیر افتاده ایم با مفهوم "مگر از این بدتر هم میشه؟" که هر بار بله بدتر از اینم میشه، پیروز میشه.

"نمیدونم" انگار الان بهترین جای استفاده اش هست.

الان نمیدونم ترین زمان ممکنه!

مسئله ای به شدت مهم که تحت هیچ شرایطی در محدوده اثرت نیست اما کاملا ازش تاثیر میپذیری و رابطه مستقیمی با بود یا نبودت داره...

حس و حال بس عجیب و تجربه نشده‌ای تا الان...

نمیدونم باشم که بعدها این پست رو دوباره بخونم

اما اگر خودم نبودم و کسان دیگری بودند و خواندند...بدونید که هیچ چیز این لحظات شبیه هیچ چیز دیگری چون خود این لحظه نیست...لحظه جنگ فقط شبیه لحظه ی جنگه.

چند وقته دارم به بدترین شکل ممکن تایم و زمان های عزیزم رو میگذرونم تایم مفیدم فقط اون زمان هایی است که کارم مشترک با فرد دیگری است. تایم هایی که باید دقیق فکر کنم و با فکر عمیق کارها رو انجام بدم به بطالت سپری میشه

این زمان هارو با فکرای بی خودی و بی ارزش، با انجام دادن کارهای سطحی و درگیر کردن خودت با هیچ میگذرونم

اینکه میل به انجام دادن کاری نداری و دقیقا تایم و زمان خودت رو صرف چیزهایی میکنی که ذهنت اون هارو دور از شان تو میدیده

اینکه چارچوب اخلاقی خودت رو زیر پا نذاری

اینکه بدونی واقعا چارچوب تو چیه؟ چندتا چارچوب از بیرون اومده توی ذهن تو و اونارو کردی اصول یا اینکه نه واقعا تو طرز فکرت اینه و برات ارزشمنده

از اینکه زمان خودم رو صرف همچین کارهایی می کنم نسبت به خودم نا امید تر میشم و میزان دوست داشتن خودم خیلی میاد پایین و چه بسا از خودم بدم میاد

قدرت فکر و ذهن خودم رو در حالات درونیم خیلی دسته کم میگیرم

دسته کم میگیرم که اگر طرز فکرم تغییر کنه چقدر اتفاقات و دور و برم رنگ تازه ای میگیرن

کاش یادم باشه اینو

من قرار نیست خودم رو به دست و پای کسی بندازم

اونیکه حال من با او و حال او با من خوب خواهد بود بلاخره؛ خواهم دیدش

اونقدر که مطمئن بودم ماشین خودم رو میخرم و خریدمش.. از این هم مطمئنم...مطمئنم بلاخره پیدا میکنیم همو.

اونیکه مقدر میکنه، کارش درسته!

وقتی سالم نیستی خیلی شرایط بدیه

خیلی

وقتی سالم نیستی، وقتی راه رفتن، نشستن یا بلند شده برات سخت میشه

وقتی راست ایستادن یه چیز دردناکه

اینجور مواقع میفهمی که چقدر هیچی نیستی.

نمیدونم چرا شنیدن اینکه"تو کارت رو به هرچیزی ترجیح میدی" اینقدر برام دردناکه؟

یعنی واقعا اینطوریه ام؟

ناراحتم چون نمی خوام قبولش کنم؟

ناراحتم چون یه واقعیت تلخه؟

شاید چون فکر نمی کردم زندگیم قراره اینطور پیش بره؟

می ترسم

از دوست داشتن یکی دیگه میترسم

می ترسم از اینکه دوست بدارم و دوست داشته نشم

که یعنی معنی عشق رو درک نکردم

مگر آدم منطقی میتونه عاشق شه؟

احتمالا یکی از بزرگترین ضعف های من در مدیریت سکوت کردن در برابر انجام یک کار اشتباه است

اینکه می توانی به دلیل ناتوانی بر روی بعضی از کارهای اشتباه چشم پوشی کنی یک ضعف مدیریتی است

یعنی می توانی با انجام یک کار اشتباه همراه شوی و اعتراضی نکنی

این شرایط یک ضعف خیلی بد است

وقتی در مقابل اشتباه فرد بالا سری سکوت می کنی و یا در برابر نیرویی که در برابر حرف تو مقاومت زیاد دارد چندبار می گویی و سکوت میکنی

تو تصمیم را برای او میگذاری و پیشنهاد می دهی نه اینکه بگویی فلان کار را انجام بده

گاهی احساس می کنم خوب کار می کنم و گاهی احساس می کنم اصلا

گاهی راضی و گاهی ناراضیم

تشخیصم برای تعیین نیروی خوب و نیروی غیر خوب داره زیر سوال میره

البته نمیدونم اول نخواستم نواقص روببینم یا اینکه واقعا قابل دیدن نبود

ناراحتم میکنه اینکه در مورد کسی که اینقدر داره بار از دوش من بر میداره بگم که اصلا گزینه ی مناسبی نیست.

غیر از مسئله بالا یک مسئله دیگه هم است که اشتباهه محض

اینکه میدونی یه آدم معتمد تو نیست

راز نگهدار تو نیست

و اینکه به خودت و دیگران همیشه اینو گفتی که اگر با مسئله ای مشکل داشته باشم خودم میرم بیانش می کنم اما میشینی پیش یکی دیگه میگی که مشکل دارم اما فکر نکنم ارزش این رو داشته باشه که بخوام سرش بحث و مجادله کنم.

و اون طرف یه جوری صحبت می کنه که سخت در اشتباهی و این طرز فکرت اصلا منطقی نیست

"تو به عنوان یه آدمی که استاد منطقی بودنه باید بدونی که این مدل فکر کردنت درست نیست.

و اینکه باید چیزی که برات خط قرمز است رو سخت روش وایسی"

خوب اینکه من در خیلی از موارد صلاح میدونم که چیزی رو نگم به احتمال زیاد به این معنی نیست که با اون موضوع اوکی شدم و دیگه مشکلی باهاش ندارم

یعنی اینکه عواقب گفتنش برام ناخوشایند تره تا شرایط فعلی

وقتی داشتم چندین مثال از شرایط کاری می گفتم که اختلاف نظر و اختلاف ارزش گذاری ممکنه خیلی از چیزهایی که برای تو مهم نیست رو برای یکی دیگه بی ارزش در نظر بگیره به وضوح میدیدم که ممکنه هر کدوم از اینارو این فرد مورد نظر که خودم خووب میشناسمش که چیزی در دهانش خیس نمی خورد ممکن است به گوش این و آن برساند اما طی جو گیری و مقداری هم احساس اینکه خوب برود بگوید ابایی ندارم گفتم

و زمانیکه از اتاق خارج شدم خووب میدانستم که فایده نگفتن اینها باز خیلی بهتر از گفتنش به کسانی است که کاری از دستشان بر نمی آید.

و اینکه دو ساعت بعد دوست و همکارم زد که وقتی از اتاق خارج شدی بحث ما ادامه پیدا کرده حول همان موضوع و فلانی گفته که تو خیلی چیزها را الکی پیچیده می کنی و پیشنهاد داده که جهت حل این موارد موضوع را مطرح کند. و دوست من گفته که او اصلا خوشش نمی اید وقتی مشکلی دارد کسی غیر از خودش آن موضوع را مطرح کند.

اینکه از یکی خوشت میاد و باهاش فاز می گیری و تا میایی ببینی خوشت میاد واقعا یا نه میشنوی با یکی نامزدی، عقد یا ازدواج می کنه:)

امروز 30 اسفند هستش اما هنوز سال تحویل نشده

نمیدونم در مورد سال گذشته و اینکه چطور بود دقیقا چه بنویسم اما سال گذشته سر جمع سال خوبی بوده، سالی که در اون کتاب های زیادی خوندم و لذت بردم و با گروه کتابخونا خیلی خوب همراه شدم.

سالی که اتفاقای تاثیر گذاری داشت، احساس می کنم دارم پخته تر می شم.

جمله ای که در زمان دارم بهش فکر می کنم اینه که زندگی قطعه ی یه بازی مرحله بندی شده نیست که پس از به پایان رسوندن یک مرحله بریم به مرحله بعد

قرار نیست زندگی همه یک الگو داشته باشه

قرار نیست همه اول درس بخونن، بعد برن سرکار، بعدش خونه و ماشین بخرن، ازدواج کنن...این الگو واقعا قرار نیست برای همه یه جور باشه و با یک ریتم و ترتیب بره جلو

فهمیدم آروم بودن و صبور بودن معانی متفاوتی با تعریف های عمومیشون دارن

دوست دارم توی سال جدید

1- شنا یاد بگیرم

2- زبان بخونم

3- مقاله بنویسم

4- ازدواج کنم یا شاید کسی رو دوست داشته باشم

5- مدیر رهبری باشم و گره از مشکلات پرسنل باز کنم.

توی سال جدید انسان عمیق تری باشم و تجربه های جدید کسب کنم، ارتباطاتم رو بیشتر کنم، سفر برم.

بلاخره ماشین دار شدم

خیلی عجیبه که فکر می کردی وقتی ماشین دار بشی دیگه همه چی خیلی خوب و عالی خواهد بود

بهتره همین جا یادبگیری که خیلی چیزهارو چون نداریشون عطشا برای داشتنشون خیلی زیاده

این مدت خیلی درگیر بودن با سبک زندگیم، با اینکه تا ارشد ردس خوندمو و بعدش اومدم سرکار و تنها دو سال از تکمیل دهه سوم زندگیم باقی مونده

نمیدونم ...معمولا نمیذاشتم توی نمیدوم بعدش چی میشه سپری کنم و ولی الان خیلی این سوالو می پرسم ه یعنی تا آخر عمرم همین سبکی زندگی می کنم؟؟؟ جوابش بدون هیج دلیل منطقی نه هستش اما وقتی دارم همچنان این مسیر رو ادامه میدم قراره چیری عوض بشه؟؟

نه الزاما اینکه همیشه خودم فرمون مسیر زندگیم رو داشته باشم و اصلا اتفاقات غیر انتظار برای من رخ نداده باشه ووو اما بالاخره خودم هم یه برنامه ای تو ذهنم داشتم، حالا با اینکه دقیقا همون مسیر زخ نداده اما پشیمونم هم نکرده

...........................................................................................................

چقدر الان خواب آلودم ام.... خوابم میاااد

اینکه خودم تنهایی تنهایی احساس می کنم داره کم کم از یکی خوشم میاد

می ترسم

می ترسم از اشتباه

به این فکر می کنم نکنه به خاطر فشار روانی این فکر باشه «که باید تو این سن ازدواج می کردم؟»

آبجیم داشت سن بابامو حساب می کرد که برای کانون قلم چی ثبت نا کنه...وقتی حساب کرد خیلی تعجب کرد و چشاش گرد بود که بابا هفتاد و سه سالشه؟

نگم که خودمم تعجب کردم

یادم اومد یه لحظه که چقدر ازش انتظار تغییر در رفتار و طرز فکر دارم

یهو ترسیدم و خجالت کشیدم از توقعاتم

یهو یادم اومد گفته بودم شاغل که بشم میام تو دست و بالش تا اینقدر کار نکنه

یهو ترسیدم

یهوو فکر کردم اگه بابا فوت کنه هیشکی نمیگه جوون بود فوت شد

یهو فکر کردم چقدر با بابام خالی سپری کردم

سن بزرگتر شدنم همش خالی بوده

هرچی خاطرات خوب ازش دارم مال بچگیامه

بابای من هنوز داره توی این سن سخت کار می کنه مثل یک جوون تازه نفس

منی که سخت می ترسم از نبودن و نداشتنش

از اینکه یه وقت راضی نباشه ازم

قلبم درد میکنه از زندگی نکرده باهاش و از مهر ندیده

از سختی هایی که هنوز می کشه

یه وقت اگر بهشتی چیزی نباشه چی؟ کی میخواد پاداش زحمات پدر منو بده؟

خدایا بهشت رو از پدر من دریغ نکن، چون اون چیزی از من دریغ نکرد،...او نیز اولین بار است که پدر شده.

اینکه نمیدونی چی درسته چی غلط

اینکه نمیدونی باید چیکار کنی تا خوب پیش بره

اینکه درست و حسابی فکر نمی کنی

اینا خیلی اذیت می کنه