قانعی محمد حسن

بقا در ابعاد مختلف مخصوص ذات خداوند است و پرتوی از آن را

به هر کس  که بخواهد عطا می فرماید.

مناجات پروردگار

به  یاد  تو  شادم  خداوندگار

به  مانند  بلبل به فصل  بهار

گل سرخ من دائما نام  توست

نگاهم به خورشید زر فام توست

محمد (ص)رسولت و قرآن کتاب

درخشنده  باشند   چون  آفتاب

برون  آمدی  با هزاران  نمود

گل و ماه دریا  و  چرخ  کبود

که  بینیم  آن   قامت   دلربا

که دانیم نوری  و لطف صفا

همه مات و مبهوت اندیشه ام

چو دیدند این جلوه ها دیده ام

به  علم  نذیر و  به  شکر کثیر

تو توفیق ده جمله را ای بصیر

که خوشنود باشی تو از ما وما

صد  البته راضی  ز تو  ای خدا

رایانه (کامپیوتر)

آدمی از علم بس تابنده  شد

علم هم از آدمی سرزنده شد

قفل دانش راچو انسان باز کرد

همچو مرغی در هوا  پرواز کرد

در  پناه  دانش  وعلم  و هنر

ماه زد صد بوسه بر پای بشر

بمب  در ژاپن چو آمد بر زمین

علم بس نالیدو شد زار وحزین

این نه از من بلکه از انسان بود

از   نبود   نعمت   ایمان   بود

کامپیوتر گوشه ای از شوکتش

در شگفتم از کمال  وسرعتش

عصر نرم افزار باشد  این زمان

صد کتاب اندر یکی سیدی نهان

لینک در معنی پیوند است هان

همچنین کانکت باشد مثل آن

کامپیوتر مای- شد  راه  ورود

هر درایوی بهر ما اندر سجود

جز درایو سی که نرم افزارهاست

هر کدامش  از برای  کارهاست

مثل گاراژی که پایانه شده است

کامپیوتر نام رایانه شده است

موس یعنی موش،نیکو جالب است

بر همه  برنامه ها او غالب است

نصب ویندوز است همچون یک گدار

هارد کم کم می رسد تا صد هزار

رایت کن هر لحظه خواهی مطلبی

کات کن هر جا که خواهی یاکپی

آیکن و فولدر  دلیت و چپ کلیک

هست لازم تا زنی جائی تو تیک

در کلیک راست کاری  دیگرست

در مسیرش رمز و رازی دیگرست

سی پیو  را بین و  مادر برد را

دسک تاپش بین و کیس و ورد را

بر فتوشاپ  وکلان سیدی نگر

از برای هر  یکی نصبی  دگر

با  فتوشاپ  عجیب  و  پر هنر

در تن هر کس عوض گردیده سر

تحت سیدی بعضی از برنامه هاست

گر که ایمیجش کنی خوب وبجاست

هم گرافیک است وهم ایمیل وچت

در   دل   رایانه ی  رعنا   صفت

پست در وبلاگ چون برگ گل است

کاتب کامنت مثل بلبل است

از نرو بر  گوی  و از  رم  نیز هم

تا  فراری  گردد از  قلب  تو  غم

صوت اسپیکرچو در گوشت نشست

اسکرین سیور هم از ذهنت گذشت

چون  که ویروسی شود رایانه ات

تلخ  گردد   زندگی  در خانه  ات

اسکنش کن شاخ و برگش را بکن

بر  فلش  کوچولویت  لبخند  زن

از  پروپرتیس  و مانیتور  بگوی

علم  دنیا  را ز  اینترنت  بجوی

از مودم وصلی به اینترنت  رفیق

سیو کن هرجاکه خواهی تو دقیق

هست اینترنت پر از دانش بدان

یاد  گیرو  رمزو  رازش را  بخوان

جنس اینترنت  عجایب خلقتیست

وصل می گردی به هر جا ملتیست

تایپ  کن پسورد و  یوزرنیم را

در درون مستطیلی خوش نوا

گوگل و یاهو سریع و بی قرار

جملگی  بر حکم  تو در انتظار

سه  دبلیو   رمز  را وارد   نما

نام سایت و دات کامش را جدا

می  شوی  آگاه  بر  اخبار روز

مرحبا   بر این  بت گیتی  فروز

سرچ یعنی جستجو پنکه ست فن

گشت کنسل داستان  شعر من

نگاهی به غروب عاشورا

آن لحظه که پای عشق لرزان می رفت

در بستر  خود فرات  گریان  می  رفت

از   خجلت    روی  ماه   رویان   زمین

خورشید  از آسمان شتابان  می رفت

دانه ی سجده ای همی کارد

گر نباشی  تو ساجد   خالق

چشم  های تو اشک ها  بارد

چاپ شده در کتاب چشمه ی خورشید صحه 111

در صحن و  سرا جان به  نوا می  آید

گلواژه  ی  یا   رضا    رضا    می   آید

او شافع محشر است از نام خوشش

بوی   گل  روی  مصطفی   می   آید

از شهر نشابور گذر می کردی

بارو ح طلاییت هنر می کردی

بر قله ی توحید نظر می کردی

از سرو دلان نقل خبر می کردی

از سوی مدینه با صفا می  آمد

تا مرو به سوی قلب ها می آمد

یک  موج  زدریای  وفا  می  آمد

یک  گل  ز گلستان خدا می آمد

همراه فرشتگان خرامان می رفت  

لبریز  زعشق پر ز ایمان  می رفت

زا یر که دلش جانکده ی عرفان بود

با پای  پیاده  تا خراسان  می رفت

آن لحظه که عدل و قسط کمیاب شود

در  داخل  غنچه برگ  بی تاب    شود

پر  عدل  شود   روی زمین از قدمش

آهن ز نشاط    همچو   سیماب  شود

بر تشنه ی عشق ناله ی تر می زد

زهرا چو  به دیدارحسین  آمده  بود

بوی  گل  یاس  در هوا  پر می  زد

ای فاطمه ای شافعه ی روز جزا

فرزند تو جان دمید بر   دین خدا

اسلام که در زردی   پاییزی بود

پر از گل سرخ گشت در عاشورا

در مکتب عشق نیست جز شیدایی

در   مذهب  نور نیست جز  بینایی

زینب که غم دشت بلا را دیده ست

گفتا  "که  ندیده ام   بجز  زیبایی"

 

از مکه به  سرزمین ا قصی رفتی

با سرعت برق و فعل اسری رفتی

از   بهر    تماشای    گل   آیاتش

راکب  به  براق  سوی  بالا  رفتی

"

جوجه تیغی

هست روی زمین پر از حیوان

مرغ و ماهی و فیل ومور بدان

غیر  انسان   تمام    مجبورند

بی  گناه  و سلیم و  معذورند

جوجه   تیغی  یکی    از  آنها   دان

گل جسمش شده ست  خارستان

خار بر  پشت  شب برون  آید

روز   در   لانه  ا ش بیاساید

مار را   می   خورد به یکباره

جوجه را می کند شکم پاره

ترس   دارند  بچه  ها  از  او

در محلی زبان بود  "جوجو"

چون شوددرغلاف جوجو جان

توپ  باشد مزن تو پای  بر آن

جوجه تیغی است نام دیگر آن

شور و سودا بسی ست در سر آن

به،چه خوشخواب در زمستان است

آشکارای    نوبهاران     است

می   خرامید     در    خیابانی

زد    بر او    خودرو   شتابانی

فرش در راه شد تن سردش

نه کسی دل  بسوخت  در مرگش

 مور  و زنبورها تنش  خوردند

ذره ذره به  لانه  می  بردند

روز   دیگر   اثر   نبود  از   او

هیچ کس دردسر نبود از او