قناری بی بازگشت من

                                                 این چند روز که منتظرت بودم ...

به اندازه چند سال گذشت... 

اما من فهمیدم...

سال یعنی چه...

ماه یعنی چه...

روز یعنی چه...

لحظه یعنی چه...

این چند روز گذشت وتو امروز آمدی اما من فهمیدم:

گذشتن، زمان، انتظار 

یعنی چه!!!!!!!!!

بي حضور تو، هيچ سالي را تحويل نميگيرم...

آتشی بودی و هروقت تو را میدیم                                   مثل اسپند دلم جای خودش بند نبود

مثل یک غنچه که از چیده شدن میترسید                          خیره بودم به تو و جرأت لبخند نبود

دفتر دلنوشته هایم را باز میکنم و ورق میزنم... در یک یک نوشته هایم محال است تو را به بهترین ها خطاب نکرده باشم... محال است لابه لای کلماتم برقی از جنون مجنون آشکار نباشد... بغض کرده ام...  به ساعت روی دستم نگاه میکنم... احساس میکنم نبضم فقط با حضور این ساعت به روی دست هایم کار میکند... ساعتم را به قلبم نزدیک میکنم نبضم تند تر میزند... هنوز با تمام  بی وفایی هایت  قلبم گرمای عشق را احساس میکند... چشم هایم بارانی میشود... یادم می آید روزهای کنارهم بودن ها و در همسایگی هم قدم زدن هایمان را... دیگر خبری از آن روزها نیست... خبر که خوب است اصلا اثری از ان روزهای تکرارنشدنی نیست... اشکهایم بی هیچ دعوتی میهمان گونه هایم شده اند... خاطراتمان را مرور میکنم... شبهای اماده باش تکرار نشدنی.... لبخندهای تو  کنار سجاده نماز... رفت و آمدهای من در همان اتاق های هم جوار... صدای آشنای ضرب دستهای من...... دلتنگی های گاه و بیگاه قلبم... دلسوزی تو در برابر تمام اشک هایم...   به هق هق افتاده است این گلوی زخم خورده ام...

از اول باید میفهمیدم تو برای دور شدن از من از هیچ کوششی دریغ نمیکنی... اما نفهمیدم ... مرا به انتهای دنیا پرت کردی و من هنوز مبهوت این نقشه های تو مانده ام ... عیبی ندارد عزیزم خواستی در دنیای روزگار تو نباشم و من قدم به قدم حرفهای تو را اجرا کردم تا بدانی رضایت تو برای من شرط زنده ماندن است... رضایت تو به دوری من بود و شاید به نبودنم ...باشد لیلای من!!! روزگاری دلسپرده بودم و امروز سرسپرده ...

روزگاری خنده ها و شیرین زبانی هایم را دوست داشتی و امروز زبانم را بریده ای تا کلامی سخن نگویم... روزگاری تاب دیدن اشکهایم را نداشتی و امروز حوصله ات از دیدن اشکهایم سر میرود... روزگاری تا آرامم نمیکردی تنهایم نمیگذاشتی و امروز آرام و قرارم را میگیری و تنها رهایم میکنی... طوفانی شده است حالم...

حالا من مانده ام و "تنهایی" ... هرشب کنار شمشادها با هم راه میرویم و برای هم اشک میریزیم... رفاقت با "تنهایی" یقین دارم که آخرش جدایی نیست... دیگر با این تنهایی خو گرفته ام... نه اینکه فکر کنی تنهایی جای تو را گرفته قناری !!! نه!!! تنهایی رفیقم شد تا بار این غم را با هم به دوش بکشیم... و الا من تاب این همه غم را نداشتم...

 از هم دور شدیم قناری!!! آنقدر دور که دستهایت دیگر دستهایم را نمیشناسد...

غزل نوشت:                                                                                                               

   * حال دلم هیچ خوب نیست...به قول عزیزی:آدم پریشان شانه میخواهد... و من دلم شانه هایی را میطلبد که دیگر نیست.

   *حواست هست؟؟؟ ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست ... انگار حواست دیگر به غزالت نیست.

   *اینروزها میترسم " تنهایی" هم مرا "تنها" بگذارد".

                         چیکار کنم برای تو..؟؟

اگه تو این بیابونا...

                         خاری بره به پای تو!!!

دنبالهء لبخندهای بی مهابایم را که بگیری میبینی که چقدر برایم شیرینی عزیزم...

این روزها غربت دارد مرا از پای در می آورد ... اما همچنان که تو را که میبینم لبخند میزنم تا بدانی تنها وجود تو در این روزگار آرامشم میدهد و آرامم میکند...

آتش گرفته ام در این دنیای وانفسا که هر نفسش  طعم تلخ نامهربانی دارد آن هم از نوع بادام تلخ  وشاید از نوع زهر... نمیدانم اما هرچه هست صبوری من مقاوم تر از زهر دنیاست ... میدانی چرا عزیزم؟؟؟

من صبوری را در کلاس درس نبودن های تو استاد شدم... آنروزها که نمی آمدی دلم را به آمدن هایت صابون میزدم ... صابون ها کار خودش را کرد عزیز دلم ... آنقدر نیامدی که دلم صبور شد... آنقدر میان شلوغی های دنیا سرگرم شدی که غزالت از یادت رفت... این شب ها در این تنهایی های بی وقفه کنار شمشادها راه میروم و نامت؛ یادت و خاطراتت را در خیالم جستجو میکنم ... لابه لای خاطراتت چیزی بین بودن و نبودن تو کم است ... غزالت دارد از دست میرود حواست هست؟؟؟ کنار دلخستگی هایم قدم میزنم و تکه کلام هایت را برای خودم مرور میکنم ... نگاهت رنگ ارغوان بود و دلت به وسعت دریایی که هیچ گاه فرصت رفتنش را پیدا نکردیم؛ وسیع... دست هایت پر از حرف های نگفته ای بود که دوست داشتی هدیه اش کنی اما شاید فکر کردی ممکن است هدیهء جالبی از آب در نیاید... عیبی ندارد قناری دلبرده من!!! اگر تو به نیامدن رضایت داری نیا... "دور؛ دور ِ معشوقان دنیاست" ...هرچه بگویند باید به روی چشم بگذاری و دم بر نیاوری... من هنوز هم عاشق نیامدن های تو ام ... شاید این نبودن هایت حکمتی است در قالب جنون مجنون ... 

 فقط یادت باشد قناری!!! غزالت در آرزوی پرواز بود که تو آمدی و بالهایش را بریدی... مدت هاست که از پرواز خبری نیست... پرستوها دائما در گوشم پچ پچ میکنند که بازگردم ... مرغ عشق ها می خواهند مرا از دیار تو ببرند... اما تو اجازه نده ... من به غیرت تو در این زمانه بیشتر نیازمندم تا به بال هایم...

                         مرا در این زمانه که محتاج حضورت هستم دریاب...

   "  این پست اختصاصاً برای توست ... "

  نمی دانستی!!! آشفتگیم را میگویم!!! پریشانیم را شرح میدهم...

می آمدی و میرفتی... در کشاکش جدال عشق وعقل من همچنان طرفدار تو بودم... صبوری به خورد ِ دلم میدادی... با شکلات هایی که طعم عطر تو را داشت خودم را آرام میکردم... حضورت نبود و شاید بود و با من نبود... عادت شده بودم برای چشمهایی که من(همان غزل بانوی تو )را هرگز ندیده بود اما احساسم را شاید چشیده بود... تکرر حضورم را هضم نمیکردی عزیزم... پریشانیم را نیز... بی تابیم را هم... هنوز هم که هنوز است نمی شناسیم... نخواستی ... گرم بود نگاهت اما خودت چشمانت را برصفحه دلم آنقدر نیمه باز نگه داشتی تا یخ کرد ... گرمای نگاهت از بین رفت... مجبور بودم که با دلت راه بیایم اگر نمی آمدم گم   می شدم میان جمعیتی که خود را دوستدار تو می خواندند... تو هم که دست مرا نمی گرفتی عزیزم!!! حواست هست چه میگویم؟؟؟

انتظار کشیدم... سخت بود ... رنج کشیدم.... تو رفتی ... من ماندم...

نبودنت را زهر مینوشیدم و حضورت را تا ته سر میکشیدم!!! اما خودت بگو کدام حضور؟؟؟ حالا فهمیدی چقدر مرا تشنه نگه داشتی که من اینگونه بی تابی میکنم؟؟؟ در باور کسی نمیگنجد غزل بانوی تو امروز از این همه درد گلایه کند ... اصلا غزل بانو زبان گلایه ندارد... که زبان گلایه دل مکدر میخواهد و من دل و زبانم روشن تر است  از دل ِ بیقرار آنها که ادعای بی قراریت می کردند...

دلم برای شیرین عسل هایی که مدام برصفحه دلت پیغام یاری میگذاشتند می سوخت... آخر خودت بگو یار بودن و یار ماندن ادعا ندارد که!! دارد؟؟ ... فقط دو چشم بینا میخواهد که تو داشتی و داری... بگذریم که اگر در این شلوغی بازار مرا ندیدی؛ ذره ای ناچیز بودم در برابر روح بزرگ و مهربان تو!!! والا اصلا در بینایی و زیاد بینی وجود تو هرکس دم بر بیاورد گور خود را با دستهای خود کنده است...

 مرا ببخش عزیزم... هر جمله را که می نویسم به ابتدا باز میگردم و دوباره از نو تمام عرایضم را مرور میکنم تا خاطرت را نیازارم اما نمیدانم چرا قلمم امروز کمی تیز و برنده شده که هرچه تلاش میکنم تا استعاره ای  زیبا بنویسم باز کنایه ای از آب در می آید تلخ و شکننده... قلمم را به بزرگواریت ببخشای...

 غزل نوشت:

 -تکرار میکنم و شاید تاکید میکنم این پست جز یک نفر که خودش را میشناسد و با قلمم آشناست مخاطبی دیگر ندارد.

 - مقصود من از مخاطب؛ آنها که می خوانند و برایم دلنوشته میگذارند نیست آنها قدومشان بر سر چشم ... عزیزان دلم هستند که بر سرم منت میگذارند ...

- میگفت: ابراهیم؛ اسماعیلش را قربانی کرد چون دوستش داشت... قربانی کردم دلم را زندگیم را و تمام هستیم را ... اسماعیلم را نمی توانم ... راضی نمیشوم مگر دستور خدا شفاهاً برسد که ما در حد و اندازه اینگونه وحی و نزولات نیستیم

                      ماهی برگشته ز دریا شدم... تا تو بگیری و بمیرانیم...

 عزیز دلبرده من ! اینروزها در صدایم بغض های ترک خورده ای ست که هیچ بند زنی بدون تو این بغض های ترک خورده را به هم بند نمیزند... اینروزها دلم در تب و تاب غصه ء دوری و تنهایی است... شاید دیگر از این دو سه ساعت های روزانه که تو با خستگی های تمام باز هم مرا به آغوش خودت پناه دادن هایی؛ دیگر تکرار نشود... اما من هم چنان با تو می مانم و با تو موفقیت هایمان را در دفتر خاطراتم ثبت میکنم....

 حتما تو هم آن فرمایش گهربار را شنیده ای که فرمودند: هرکس آرزویش طولانی باشد اندوهش زیاد می گردد ...  حالا که خوب می نگرم میبینم  تو نه تنها آرزویی طولانی بلکه شاید دست نیافتنی وشاید به قول بعضی ها برای گلوی کوچک من لقمه ای بزرگ بودی ... چه جسارت بزرگی میخواست با تو بودن و چه بی لیاقتی عظیمی است از دست دادن تو ...پس تبریک میگویم به آنها که تو را داشتند و دارند ... تیریک به او که با یک نگاهش خستگی را از چشم های تو باز میگیرد و تا فرداهایی دوباره به امید یک نگاه و لبخندش  تو را به میعادگاهت بازمیرساند... چه خوب است که تو در این شلوغی دنیا کسی را داری که هرروز از نعمت حضورش بهره مند باشی ... کسی هست که عاشقانه تو را به ذوق دیدارش می کشاند حتی اگر فرسخ ها با تو فاصله هایی...

در دفتر خاطرات ذهنت بسپار که کسی بود که تو را به اندازه آنهایی که نمیشناسنت ؛ و به میزانی که هرگز به شمارش نمی آید و به مقداری که در تصور هیچ کسی نمی آید دوست میداشت و هم چنان میدارد...

                                     میان عاشق و معشوق فرق بسیار است...              

                                          چو "یار" ناز نماید شما "نیاز" کنید...  

    دلنوشت: 

-  میبینی قناری!! "تو" در اینجا چقدر زیاد است و "من" در اینجا مثل غریبه ای بی یاور میان همهمه های سفر گم شده ام... مرا دریاب...

-  تو ناز کن قناری اما یادت باشد نازت خریدار ندارد . " نازت " از اول پیش فروش شده بود...