همان جیب کوچک سمت چپ ساک

شما را به خدا می سپارم،

شما نیز مرا ...

 

 

هر آغازی را پایانی باید...

بانوی قصه می شوی، سلام می کنی

- و علیکم ...

لبخند نه، اخم می کنی

- چرا ؟

و چادرت را آرام کنار کوچه پهن می کنی

- چرا اخم می کنی؟

سرت درد می کند، کمی مکث می کنی

- بانو جسارت است، لحظه ای صبر می کنی؟

آرام وسایلت را روی چادر پخش می کنی

- این جوراب های قهوه ای جفتی چند؟

سریع ضمانتش را شرط می کنی

- قبول دارم، هر چه بگویی همان

چقدر زود خودت را جمع می کنی...

- گفتی چند؟

شرمگین می شوی و به قیمتی اشاره می کنی

- دو، نه، سه جفت می برم

 سه جفت را توی نایلونی مچاله می کنی

و چند ثانیه فقط مرا نظاره می کنی

تمام می شوی، می روی، شب است

- بانو

سکوت را نشانه می روی

شبیه سایه می روی

***

تو نه، ولی قصه تمام می شود.

 

دیروز توی سینما، جای تو خالی بود، نه فقط جای تو،  جای خیلی های دیگر هم خالی بود.

آخر فقط بیست نفر برای دیدن فیلم آمده بودند!

                                                                           از نوشته های اسفند ماه

 

تشکر نوشت: از تمام کسانی که تبریک گفتن تشکر می کنم و بهترین ها رو براشون آرزومندم.

 

امشب شب آخر من است.

فردا، قرار است "ما" شوم...

 

دعا بفرمایید.

 

پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :
إذا قالَ الْعَبدُ عِندَ مَنامِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ يَقولُ اللّه‏ُ: مَلائِكَتى! اُكتُبُوا بِالْحَسَناتِ نَفسَهُ إلَى الصَّباحِ؛

هر گاه بنده‏ اى هنگام خوابش، بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم بگويد، خداوند به فرشتگان مى‏گويد: به تعداد نفس‏هايش تا صبح برايش حسنه بنويسيد
جامع الاخبار ص 42

 

بعضی دل ها، گرفتن را خوب یاد گرفتند.

 

 

حواسشان نبود دری را که می سوزانند، میخ دارد؟؟!

ـ اگه منو بزنی می ری تو جهنم.

جهنم خیلی خطرناکه.

تازه شیطون خیلی بده.

                                          دیالوگ یه دختر ۴ ساله.

لینک نوشت مرتبط :خفه شو

دل ها، راه های زیادی بلدند برای رفتن، وقت هایی که نگران می شوند.

 

قابل توجه علاقه مندان به داستان کوتاه:

هنوز هم به روز شد.

حقیقت تلخ است.

می فهمیدم تلخم ولی تصورش را هم نمی کردم حقیقت باشم!

 

عشق وحشی است، حمله می کند.

نگاه نمی کند ببیند حریفش قوی است یا ضعیف.

.

نمی فهمد بچه زدن ندارد!

 

 عکس نوشت: ۲۲/۱/۹۱

 

http://bluefreinds.blogfa.com/post/10

 

http://ma-2.blogfa.com/post-227.aspx

 

http://ma-2.blogfa.com/post-222.aspx

 

http://ma-2.blogfa.com/post-24.aspx

 

http://ma-2.blogfa.com/post-25.aspx

 

http://2-7.blogfa.com/post-529.aspx

 

گرچه شهادت مادر، روضه نمی خواهد

...

 

اشک ها که پر رو باشند،

هرچقدر هم که ادبشان کنی که وقت آمدن باید اجازه بگیرند،

بی طاقت که شدند،

تهدیدت می کنند که اگر اجازه ندهی،

بیشتر می آییم.

 

پشت پاکت "غم" را نگاه نکرد، همان جایی که تاریخ انقضای کالاها را می نویسند.

با هول و ولع خوردش.

نمی دانست غم هایی که تاریخ مصرفشان گذشته، آدم را سیر نمی کنند!

 

+ برای علاقه مندان به داستان کوتاه:

هنوز هم با یک مینیمال واقعی به روز شد.

 

۱۳ به در نوشت :      سیزده را همه عالم به در امروز از شهر      من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم.

 

شاید خسته شده بود که ایستاد، قلب مادربزرگم !

خداوند برش گرداند.

دایی می گفت : خداوند سرمان را بوسید.

هنوز دارم سرش را نگاه می کنم، جایی که خدا بوسیده است...

 

پ.ن: تب وقت خوبی را انتخاب نکرده بود برای سوزاندن من.

وقتی دید خودم از پس خانه تکانی دلم بر نمی آیم، آورد مرا اینجا.

خودش می خواهد گوشه های دلم را گردگیری کند، روحم را که بالش زخمی شده، خودم را ، که بی "او" شدم.

خود بی "او" که به درد نمی خورد. اصلا می دانی این خود حجاب است برای "او".

باید این "او" باشد تا این خود دستش را بگیرد و از میان برخیزد.

خودی که خیلی وقت است وسط راه نشسته بی "او" ...

سلطان ابالحسن،  نود و یکم را خیس او کن.

پ.ن: وبلاگ در حوالی حقوق با پست شب عید آپ شد.

 

طاقتم را بردم بالا.

نمی دانستم از ارتفاع می ترسد.   از همان بالا افتاد و مرد!

دیگر ندارمش.

.

 

از مهارت هایت، درآوردن اشک هایم است.

راستی با پیاز چه نسبتی داری؟

 

همه ی کتاب ها مقدمه دارد. برای ورود به مطلب لازم است. می گویند یک چیز اساسی است.

من برای شروع تو ، یک مقدمه احتیاج دارم.

به گمانم چشم هایت خوب باشد.

.

.

.

.

مقدمه تمام شد.

فکر نمی کنم دیگر حرفی برای گفتن داشته باشم.

 

خدایا به خوبان عزت داده ای به بدان ثروت
نکند ما به تماشای جهان آمده ایم!!؟

ایمیل وارده!

 

کیست گمراه تر از آن کس که بدون رهنمودی از جانب خدا، از هوای خویش پیروی کند؟

اینان گمراهند، زیرا کسی که از هوای خویش پیروی کند، از حق رویگردان شده و ستمکار است.

و خداوند ستمکاران را هدایت نمی کند.

سوره ی قصص.آیه ۵۰

مجنون و لیلی تنها یکبار رخصت دیدار یافتند و چون به یکدیگر رسیدند لیلی از مجنون به رسم عشاق چیزی طلبید، مجنون گفت از این دو جهان جز این جان ناقابل چیزی ندارم.

لیلی گفت : جان تو به چه کار آیدم؟ چیز دیگری ببخش.

مجنون اندیشید و سپس از آستر جامه اش سوزنی بیرون آورد و به لیلی داد.

لیلی پرسید: این چیست؟

مجنون گفت : آن خارها را که روزها در بیابان از سرگشتگی عشقت در پایم رخنه می کنند، شب ها با این سوزن بیرون می کشم.

لیلی را غم در چهره پیدا شد و گفت : ناراستی ات در عشق معلوم شد. تو خار راه عشق مرا از پای بیرون می کشی؟

 

از کتاب نامه های منتشر نشده ی مجنون.

+ این پست ادامه مطلب هم دارد.

عصا را به دست چپش گرفته بود و با دست راست دست احساس را گرفته بود و لنگان لنگان هدایتش می کرد به سمت مسیر درست، عقل.(می توانید "عقل" را بیاورید اول جمله خودتان)

بچه بود احساس، نمی فهمید. هی دستش را می کشید و در می رفت. زمین که می خورد، عقل می آمد، دستش را می گرفت، بلندش می کرد و با هم می رفتند.

حافظه نداشت احساس! هنوز راه زیادی نرفته بودند، یادش می رفت زخم هایش! هر چی می خواست دست عقل را رها کند، عقل نمی گذاشت، محکم تر دستش را می فشرد. راهی که پیدا نمی کرد، خودش را زمین می زد. می غلطید توی خاک و همین که عقل لحظه ای از او غافل میشد، پا به فرار می گذاشت و فرسنگ ها دور میشد.

بچه بود، کم حافظه بود، احمق و نفهم هم بود.

بود!

هرچه کنی بکن مکن ترک من ای نگار من

هر چه بری ببر مـــــبر سنگدلی به کار من

هر چه هلی بهل مهل پرده به روی چون قمر

هر چه دری بدر مدر پرده اعتبــــــــــــــــار من

هر چه کشــی بکش مکش باده به بزم مدعی

هر چه خوری بخور مخور خون من ای نگار من

هر چه دهی بده مده زلف به باد ای صنم

هر چه نهی بنه منه پای به رهگــــذار من

هر چه کشی بکش مکش صید حرم که نیست خوش

هــــــــــر چه شوی بشو مشو تشنه به خون زار من

هر چه بری ببر مبر رشته الفت مـــــــــــرا

هر چه کنی بکن مکن خـــــــانه اختیار من

هر چه روی برو مرو راه خــــلاف دوستی

هر چه زنی بزن مزن طعنه به روزگار من

شوریده شیرازی

دل ها عقل ندارند.

محکومند به مرگ.

 

زندگی سیبی است که از وسط له شده

!

 

بعضی ها نفسند، باید کشیدشان

 

باد صدایش می آمد اما خودش نه. هوا هم سرد بود، سوز داشت اما باد نمی آمد.

درست مثل تو، یادت می آید،خودت نه. هوا هم عطر تو را دارد، جنون دارد اما  این "تو" نمی آید.

 

برای کشیدن، بیا نقاشی را انتخاب کنیم، بهتر از درد است.

هرچند نقاشی ات خوب نباشد.