گیله‌ تی‌تی

معرفی کتاب”رویای جهان”

The World’s Dream
Hasashers from 50 poets
هسا شعرهایی از ۵۰ شاعر

به انتخاب رحیم چراغی
ترجمه‌ی پرویز حسینی
انگلیسی /فارسی /گیلکی
از انتشارات نشر گیلکان
قیمت: ۵۰۰۰ تومان
بخشی از پیش گفتار کتاب:
“شعر مدرن و بومی گیلان به نام”هساشعر” براساس زبان گیلکی، در سال ۱۹۹۰ پدید آمد و چیزی نگذشت که خوانندگان و پیروان خودش را در سرتاسر شمال ایران به دست آورد. شعری خیلی کوتاه که از “ایماژیسم نو” و “ایجاز”همراه با عناصر نماد خلاقه، نوستالژی، عاطفه و طبیعت، استفاده می‌کند…”
این کتاب را به دوستان خود بویژه ایرانیان مقیم خارج معرفی کنیم

ﻧﯿﮕﺎ ﺑﻮﮐﻮﺩﯼ ﻣﺮﺍَ

ﺷَﻮﺍﻟﻪ ﺍﯼ ﺑَﻮﺍﺭﺳﺘﻪ

ﭼﯽ ﺁﺗﺸﯽ ﺑﯿﮕﯿﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺟﺎﻧﻪ

ﺟﻪ ﻣﻦ ﺩَﻭﺍﺭﺳﺘﻪ

ﻟﻮﭼﺎﻥ ﺑﺰﻩ ﺍﯾﯽ ﻭ ﻣﺤﻞ ﻧﻨﺎﯾﯽ

ﺑﻮﺷﻮﯾﯽ

ﻣﯽ ﭼﻮﻡ ﺩَﻭﺳﺘﻪ ﺑﻮﺑﻮﺑﺴﺘﻪ

ﻣﯽ ﺩﯾﻞ ﻧﯿﺎﺭﺳﺘﻪ

ﮐﺮﺑﯿﺖ ﭼﻮﻟﯽ ﻣﺎﻧﺴﺎﻧﯽ

ﺑﻮﺳﻮﺧﺘﻢ ﻭ ﺑﭽَﻤﺴﺘﻢ

ﻣﯽ ﻧﺎﺟﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻭَﻻَ ﮔﯿﻔﺖ

ﺑﺎﺫﻭﻥ ﻓﻮﮔﻮﺭﺩﺳﺘﻪ

ﺗﻮ ﺁﺗﺸﯽ، ﺣُﺒّﯽ، ﺗﻮﻗﺎﯾﯽ، ﻋﺸﻘﯽ

ﺑﻪ ﮐﻮ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻭﺧﺎﻧﻢ ﻣﻦ

ﺣﻮﺍﺱ ﻧﻤﺎﻧﺴﺘﻪ

 

ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻥ:

ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮﺩﯼ

ﺷﻌﻠﻪ ﺍﯼ ﺑﺎﺭﯾﺪ

ﭼﻪ ﺁﺗﺸﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩ

ﺍﺯﻣﻦ ﮔﺬﺭ ﮐﺮﺩ

ﻟﻮﭼﺎﻥ ﺯﺩﯼ ﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﻧﮑﺮﺩﯼ

ﺭﻓﺘﯽ

ﭼﺸﻤﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ

ﺩﻝ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ

ﻣﺜﻞ ﭼﻮﺏ ﮐﺒﺮﯾﺖ

ﺳﻮﺧﺘﻢ ﻭ ﺧﻢ ﺷﺪﻡ

ﺧﺎﻧﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯾﻢ ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﺷﺪ

ﺑﻌﺪ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺖ

ﺗﻮ ﺁﺗﺸﯽ، ﺣُﺒّﯽ، ﺗﻮﻗﺎﯾﯽ، ﻋﺸﻘﯽ

ﺑﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺯﺑﺎﻥ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﮐﻨﻢ

ﺣﻮﺍﺳﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ( ﺑﺮﺍﯾﻢ)

 

ﻟﻮﭼﺎﻥ: ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻢ ﻧﺎﺯﮎ ﮐﺮﺩﻥ

ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺏَ ﻣﻦ ﺩَﺭﯼ

ﯾﺎ ﻣﻦ ﺗﯽ ﺧﻮﺍﺏَ ﻣِﻦ ﺍﯾﺴﺎﻡ

ﺑﯿﺪﺍﺭﯾﻤﯽ ﯾﺎ ﺧﻮﻓﺘﻪ ﺍﯾﻢ

ﻣﻬﻢ ﻧﯿﻪ

ﻫﺮ ﭼﯽ ﺍﯾﺴﻪ ﺧُﺒﻪ

ﺧﻮﺷﯿﻢ

ﺧُﺒﻪ ﺟَﻪ ﻫﻢ ﺩﺱ ﻧﮑﺸﯿﻢ

....

ﺗﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻨﯽ

ﯾﺎ ﻣﻨﻢ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺗﻮ

ﺑﯿﺪﺍﺭﯾﻢ ﯾﺎ ﺧﻔﺘﻪ ﺍﯾﻢ

ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ

ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺑﺴﺖ

ﺧﻮﺷﯿﻢ

ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﺯ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﯿﻢ

 

نانم کویا اونا بیده دارم. سرو دیم اونه شین خیلی مره آشنایه. صحبتَ سرَ واکودنه رِه، واورسم:

- آقا پسر! ببخشید اَ کوچه نام چیسه؟

 جواب دیهه:
- صومابجار!

گمه:

- دانم، اَ کوچه گم!  اَ فرعی کوچه!؟

گِه:

- کوچه ‌ی شادمان.

 باذون مرا واورسه:

- شوما ساغرسازانی ایسید؟

 جواب دهم:

- بعله ولی اَ کوچانَ ایسم همه تان عوضاَ بوسته.

مراَ فاندره:

- کوچانَ نام عوضاَ بوسته، آدمان چی؟

گم:

- آدمانم عوض بوستید. مثلا خوده شما پسرجان! مره خیلی آشنایی ولی ترا نتانم شناختن!

 ایتا کوجه خنده کونه و راه دکفه شه. کوچه دگردَ سر، واگرده، خو عینکَ اوسانه و مرا فاندره. فکری بَمَه.  می جوانی

دورانَ عینک، اونی دس چی کونه؟

 

برگردان:

نمیدانم کجا او را دیده ام. قیافه اش خیلی آشناست. برای اینکه سر صحبت را باز کنم می پرسم:

- آقاپسر ببخشید! اسم این کوچه چیه؟

جواب می دهد:

- صومعه بیجار

می گویم:

- می‌دونم، این کوچه رو می‌گم! این کوچه فرعی رو؟

می گوید:

- کوچه شادمان

بعد می‌پرسد:

- شما اهل محله ساغریسازان هستید؟

جواب می‌دهم:

- بعله ولی این کوچه‌ها‌ اسم‌‌هاشون عوض شده.

نگاهم می‌کند:

- نام کوچه‌ها عوض شده. آدما چی؟

می گویم:

- آدما هم عوض شدن. مثلا خود شما پسرجان! خیلی برام آشنایی ولی نمی تونم بشناسمت!

لبخند می‌زند و راه می افتد می‌رود. سر پیچ کوچه، برمی‌گردد، عینکش را برمی‌دارد و نگاهی به من می‌اندازد. فکری

می‌شوم. عینک دوران جوانی‌ام در دست او چه می‌کند؟

 

خیلی رنگانه کم داشتی! 

یالمندَم فووُو

پاییزه کوگا مئین

....

خیلی رنگ ها را کم داشت!

رنگین کمان هم ریخت

در محله ی پاییز

نبره

مرا

اَوره

ترا

خواب

......

نمی برد

مرا

می آورد

تو را

خواب

ﮔﺪﺍ ﮔﺎﺯﻭﺭ ﭼﺎﮐﻮﻧﯽ

ﺧَﻼﯾﻘﺎَ

ﺗﯽ ﻏﻤﺰﻩ ﻓﻮﮐﻮﻥ ﻓﯿﺸﺎﻥَ ﺟﺎَ

.....

ﮔﺪﺍ ﮔﺸﻨﻪ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﯼ

ﺧﻠﻖ ﺭﺍ

ﺍﺯ ﺭﯾﺨﺖ ﻭ ﭘﺎﺵِ ﻏﻤﺰﻩ ﺍﺕ

ﭼﯽ ﺧﻮﺷﻪ ﺧﻮﺵ

ﺍﻭﯾﺮﺍ ﺑﻮﺳﺘﻦ

ﯾﺎﺭﻩ ﮐﻮﮔﺎ ﻣﯿﺎﻥ

.....

ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺵ ﺳﺖ

ﮔﻢ ﺷﺪﻥ

ﺩﺭ ﻣﺤﻠﻪ ﯼ ﯾﺎﺭ

چَره هر چی من گَم تو فقط همش گی " انار، انار"! تی زباناَ گرزک بگَشته؟ جه تی سیفیده مو خجالت نکشی؟، جه تی دو خاله شیفید! تو مگرمار و خاخور ناری؟ بازم گِه " انار". چره وا می صدایا بولنده نوکونم؟ ترسی همسادان بیشتاوید؟ خاب بدار بیشتاوید، مره جه آپارتمان نیشینی فرهنگ، تو اِی نفر دِه حرف نزن! اگر تراَ حالی بوبوسته بی، اَ غلطاَ نوکودی کی! منه بدبختاَ بوگو تازه فارسِم خسته و کوفته،  باموم درازاَ کشم کاناپه رو کی ایبچه آرامش بیگیرم، تی زن و زای بوبوسته بید، ایوارکی بیده بید دو تا نامحرمَ چوم، دوزدانه مانسان، اوشانه فاندره، زهله ترک نوبوسته دیدی؟ هاَ؟ بازم گِه " انار"! کوفتَ انار، دردَ انار! من تی دختره سلامالم! می پهر بایه تی کورکی یاَ تاپ و شلوارک دوکوده، دید بزنه، تو زمین و زمانه فونگوردانه یی اونی سر؟ هاَ؟ اَلبت کی تو می پهره غیرت ناری! شانس باوردی اَیاَ نیساَ وگرنه واهاشتیم ای جور تی حقاَ بنه تی دسَ کف، کی تا آخر عمر ترا یادا نوشوبی! بفهمستی! الانم دیرا نوبوسته، زنگ زنم 110، ماموران بایید دسبند بزنید ترا ببرید تا بفهمی هر چی خوره حیساب کیتاب داره! هسا بازم بوگو " انار"! لال بی بی تو! فیکر بوکودی دختر تنها گیر باوردی! چند باراحترامَ جاَ تره کوجه لبخند بزه م سلام بوگفتم، بَخالی می پهره جاَ ایسایی، فیکر بوکودی لاس زئندرم تی اَمراَ! من همسادان پسراناَ محل نَنم، مردوم حرف بیرون ناورید،  باذون تویه کفتال، چوتو به خودت ایجازه دهی اَ کردَکارانه بوکونی؟ داد زنم خوبَم داد زنم. همسادان وَا بفهمید کی اَمراَ طرفید!  هر دقه هَی اعلامیه زنی، پول شارژ را زود بدهید، نانم، نظافت را رعایت کنید، آشغال نریزید! ایوارم بزن ناموس مردومه احترام بگذارید! بنویس جه بالکن همسادان بالا نروید! هساَ خوبه من طبقه ی اول نیشتم، پنجره حفاظ داره، نیویره تی خاشه پا مره کی امیدوارم ایشالا چولاقا بَبه ، تی لشَ آوردی خانه دورون! نترکستی انقدر گی "انار"! تو ابرو بداشته بی نوا کاری بوکوده بی الان تی چکره اتویی بپرکسته بی! حیاط  و راه پله یا گند و کثافت بیگیفته تا زانوسر، باذون تی دیل، انار دار ره سوجه؟ ده همه چی آپارتمان میان خو جاسر نهه، فقط بمانسته انار دار شاخ و ولگ! اگر راست گی، نواستی اَمی واحده دراَ بزه بی و خبر بدابی، مرا جمع و جورا کوده بیم، چادر می سر بنابیم، بی صاب پرده یاَ فاکشه بیم! سَردی یاَ چی واستی فیگیقتی پس؟  اصن تو چره واَ اَ کاره بوکونی؟ نوا کارگر بیگیری مگر؟ اَ دار، اگر اویتا واحده بالکن پوشت نَهَا بی، هویاَ کی دانشجو پسران نیشته یید، بازم  خودت بالکنَ نرده واچوکستی انار دارَ هرس کودنَ رِه؟  چره جودگی بیگیفتی؟

برگردان:

چرا هر چی من می گم تو فقط می گی "انار، انار"! زبونت را زنبور نیش زده؟ از موی سفیدت خجالت نمی کشی؟ از این دو نخ شفید! تو مگه خواهر و مادر نداری؟ بازم می گه "انار". چرا باید صدامو بلند نکنم؟ می ترسی همسایه ها بشنوند؟خب بذار بشنوند، تو یکی دیگه برام از فرهنگ آپارتمان نشینی حرف نزن! اگه حالیت بو، این غلطو نمی کردی! منه بدبختو بگو تازه رسیدم خسته و کوفته، اومدم دراز بکشم رو کاناپه که یه کم آرامش بگیرم،زن و بچه ی خودت بودن، اگه یهو می دیدن دوتا چشم نامحرم، مث دزادا، میخ اونا شده، زهره ترک نمی شدند؟ها؟ بازم میگه انار! کوفت انار، درد انار! من هم سن و سال دخترتم! پدرم، دخترتو با تاپ و شلوارک  دید بزنه، زمین و زمانو رو سرش خراب نمی کردی؟ها؟ البته تو که غیرت پدرمو نداری! شانس آوردی اینجا نیست وگرنه میذاشتم یه جوری حقتو بذاره کف دستت، که  تا آخرعمر یادت نره! فهمیدی؟ حالام دیر نشده، زنگ می زنم 110، مامورا  بیان دستبند بهت بزنند و ببرنت تا بفهمی هرچیزی واسه خودش حساب کتاب داره!حالا بازم بگو انار! لال شی تو! فکر کردی دختر تنها گیر آوردی! چند بار با احترام بهت لبخند زدم و سلام گفتم، به خیال خودم که جای پدرم هستی، فکر کردی باهات دارم لاس می زنم! من پسرای همسایه ها رو محل نمیذارم، مردم حرف در نیارن، بعدش توی کفتار، چطور به خودت اجازه این کارارو میدی؟ داد می زنم خوبم داد می زنم. همسایه ها باید بفهمند با کی طرفن! هر دقیقه هی اعلامیه می زنی، پول شارژ را زود بدهید، نمیدونم، نظافت را رعایت کنید، آشغال نریزید! یه بار هم بزن به ناموس مردم احترام بگذارید! بنویس از بالکن همسایه ها بالا نروید! حالا خوبه من طبقه ی اول نشستم، پنجره حفاظ داره، وگرنه با پاهای مردنی ت که امیدوارم چلاق بشن ایشالا، لش می آوردی تو خونه! نمی ترکی اینقدر می گی انار! تو اگه آبرو داشتی نباید کاری می کردی زانوهات حالا اینجوری بلرزه! حیاط و راه پله رو تا زانو گند و کثافت ورداشته، اونونوقت دلت، واسه درخت انار می سوزه؟ دیگه همه چی تو آپارتمان سر جاشه، فقط مونده شاخ و برگ انار! اگه راست می گی، نباید در واحد ما رو می زدی و خبر می دادی، خودمو جمع و جور می کردم، چادر سر می کردم، پردۀ بی صاحبو می کشیدم! نردبون رو واسه چی گرفتی پس؟ اصلا تو چرا باید این کارو بکنی؟ مگه نباید کارگر بگیری؟ درخت اگه پشت بالکن اون یکی واحد بود همونی که پسرای دانشجو نشستن، بازم خودت از نرده بالکن بالا می رفتی واسه هرس کرد درخت انار؟ چرا لالمونی گرفتی؟ 

لبانَ تامتول
نتانه
جیگا دَئن
چومَ یآسه یاَ

برگردان:

سکوت لب ها
نمی تواند
پنهان کند
اشتیاق چشم را

ﺗﯿﺮﯼ ﻭﯾﺮﯼ ﺷﻪ

ﺩﯾﺮ ﺑﻪ ﺩﯾﺮ ﺩﯾﻨﻪ

ﺗﺮﺍ

می چوم

ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻥ:

ﺗﯿﺮﻩ ﻭ ﺗﺎﺭ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ

ﺩﯾﺮ ﺑﻪ ﺩﯾﺮ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ

ﺗﻮ ﺭﺍ

ﭼﺸﻤﻢ

ﻣﯽ ﻣﺎﭼﻦ
ﺩﻩ ﺑﻮﭼﻮﻟﮑﺴﺘﻪ
ﻟﺐ ﻭﺍﺯﻩ ﻧﻮﮐﻮﻧﯽ ﺩ ﺧﻨﺪﻩ ﺭﻩ

برگردان:

ﺑﻮﺳﻪ ﻫﺎﯾﻢ
ﭼﺮﻭﮐﯿﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺩﯾﮕﺮ
ﻟﺒﯽ ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ

بوگوفتم دو هیزار تومن داری فادی مرا! گِه کی آخر دو هیزار تومن نی پوله! باذون راه دکفه شِه. خاستیم بگم تراَ یاد ایسه تی پهر، او سالَ پیله برفی، خانه جاَ تراَ بیروناَ کوده! من تراَ باوردم می پهره خانه. هسا دو هیزارتومن واسی، می  رویا زمین تاودی! کم ترا محبت بوکودم. می مآر تره کم بنا! می خاخورا بوگو، چنقد تی خاطرا خاستی. هیشکی یه قران ترا پول فانگیفتی. می پهرا کی اصلن حالی نوبو کی شِه کی اَیه. بعضی وخت نی اونه امرا پا منقلی بوستی. دو هیزار تومن فادابی چیزی ترا کمهَ بوستی. بوگفتم لازم دارم. اَ پارکه دلندشته میان خوبه کی هیچکس نیسابو بیدینه کرا ترا ایلتماس کوداندرم. باز نی باریکلا به نیگهبانان، کی صُبَ سر، ایتا ایستکان چئی مرا تعاروف کونیدی

برگردان:

بهش گفتم دو هزارتومن داری بدی! میگه آخه دو هزارتومنم پوله. بعد راه میفته میره. می خواستم بگم یادت رفت بابات اون سال برفی از خونه بیرونت کرد، من آوردمت خونه بابام. حالا واسه دو هزارتومن، رومو زمین زدی. کم بهت محبت کردم. مادرم کم گذاشت واسه ت! خواهرمو بگو، چقدر دوسِت داشت. هیچکدوم یه قرون ازت پول نگرفتن. بابام که اصلن حالیش نبود کی میره کی میاد. گاهی هم پامنقلی ش می شدی. دو هزارتومن می دادی چیزی ازت کم می شد. گفتم لازم دارم. توی این پارک درندشت خوبه کسی نبود ببینه دارم التماست می کنم. بازم صد باریکلا به نگهبونا که کلّه سحر، یه استکان چای بهم تعارف می کنن!

 چانچو* مهرباناَ بو
می چاَنَ سر
امیدَ جا، زیبیل بار داره

برگردان: 
چانچو مهربان شده
روی شانه ام
از امید، بارِ زنبیل دارد

*چانچو: چان: شانه + چو: چوب. وسیله چوبی برای حمل بار زنبیل که بر شانه می نهادند

ایمشب میجیک نزنم

جه هر شب ویشتر

تی قدراَ دانم

برگردان:

امشب پلک برهم نمی گذارم

از هر شب بیشتر

قدر تو را می دانم

احیا شب

تی قدر

می قبله!

برگردان: 

شب احیا

قدر تو

قبله ام

خو جورابا کی شوستاندره، خو لیباساَ کی فیچاله، کفشَ کی واکس زنه

، سوکوله نخانده بو جه خاب ویریزِه، موسترایاَ کی برق تاوده ، یَقلَوی یا کی گیره مُقسّمه غذا جلو، سربازی تختَ سر کی درازاَ بِه، خانه و خو اوتاقاَ خاطر آوره. صلات ظهر کی بیداراَ بوستی و غُرغر کودی، می جوراب کو! می شلوار چَره اطو ناره! غذا چره سرده! سَسَه! شوره! تورشه!

بمانسته مورخوصی کی بشه، خو مآره رویاَ چوطو وا نیگاه بوکونه! نانه کی مآره چوم اونی رافایی ره تلس بوکوده رایاَ فاندره.

 

برگردان:

جورابش را که می شورد، لباسش را که می چُلاند، کفش را که واکس می زند ، خروس نخوانده بیدار می شود، توالت را که برق می اندازد، یَقلَوی را که جلوی مقسّم غذا می گیرد، روی تخت سربازی که دراز می کشد، به یاد خانه و اتاقش می افتد. لِنگ ظهر بیدار می شده و غُر می زده، جورابم کو! شلوارم چرا اطو نداره! غذا چرا سرده! بی نمکه! شوره! ترشه!

مانده مرخصی که برود، چطور تو روی مادرش نگاه کند! نمی داند که چشم های ورم کرده مادر در انتظار او به راه دوخته شده.

 

داستان اصلی(گیلکی)

کرا شونده بی، سرَدسمال جخطرا داَبی. ترا توندا گیفته بو. هیچّی نوگوفتم. می خیال کی، سرَ دسمالَ بونه ره واگردی و ایواردم ترا دینمه. هر دو تا نخ نما بوبوستیم اَ سالانَ مئن.

 
برگردان:

داشتی می رفتی، روسری یادت رفته بود. عجله داشتی. چیزی نگفتم. خواستم به بهانه روسری برگردی و یک بار دیگر توراببینم. هر دو نخ نما شده ایم در این سال ها.

موران بزه آینه
فینه شان
پور، خاطره داره

برگردان:

آینه زنگ زده را
دور نریز
خیلی خاطره دارد

گاگلف
تی رایه اویرا کون
می خانه در، وازه

برگردان:
گاه گاه
راهت راه گم کن
در خانه ام باز است

بمانسته نوخالانه جماکونه. صحرایا حسابی جاروفارو بوکوده. پلکانان، تمیزا بوستید. فردا صبح سر، صابخانه اسباب کشی کونه.جه پی کنی اولان تا ساختمانَ تومامه بو کار، نیگهبانی بدا هیا. اونی دیل خوشه کی تا تازه کارا پیدا کودنه ره، اقلا" چند شب خو زن و زاکه ور سر به بالین نیهِه.

برگردان:

آخرین نخاله ها را جمع می کند. حیاط را حسابی آب و جارو کرده. راه پله ها تمیز شده اند. فردا اول وقت صاحبخانه اسباب کشی می کند. از اول پی کنی تا پایان کار ساختمان، نگهبانی داده اینجا. دلش خوش است تا پیدا کردن کار جدید، لااقل چند شبی کنار زن و بچه اش سر به بالین می گذارد

شب

چوماَ فونچه

روز بامو


برگردان:

شب

چشم بر هم نگذاشته

روز آمد

زندیگی

ایواردم اوخان ارگاد

سلام!

برگردان:

زندگی

باردیگر نهیب زد

سلام!