بـ ﻰ هــ ـدفـــــــ

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﭘﺮﻭﺍﺯ نمیﺗﺮﺳﻢ ..

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﯾﮏ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ!

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻧﮑﺎﺭ نمیﺗﺮﺳﻢ ..

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭِ ﺍﻧﮑﺎﺭِﻫﻤﯿﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ!

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﻮﺧﺘﻦ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻦ نمیﺗﺮﺳﻢ..

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﮐﻨﺎﺭِ ﺳﻮﺧﺘﻦِ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ!

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﺎﺧﺘﻦ نمیﺗﺮﺳﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﺎﺧﺘﻦ نمیﺗﺮﺳﻢ ..

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﺎﺧﺘﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺧﺘﻦِ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ!

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺱ میﺗﺮﺳﻢ

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﯾﮏ ﭘﺮﻭﺍﺯِ ﺑﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭﺍﺳﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭِ ﺍﻧﮑﺎﺭ ِ ﺩﻝِ ﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ...!"

الــــهـی ... ! چـــون " تـو " حاضرى چه جویم

و چون " تـو " ناظرى چه گویم . . . !

برای خدای زیبا

در برابر مشکلات زشت ...

صبر باید کرد ... صبری زیبا

 خــدایــــــــــا..!!

در برابر هر آنچه انسان ماندن را به تباهی میکشد…

مرا با نداشتن و نخواستن رویین تن کن…

تمآم آنچه از زندگی می خواهم :

یک غروب پنجشنبه پاییزیست

با پنجره ای رو به درخت ها و کلاغ ها

و هوای بهاری اردیبهشت

با یک فنجان چای تازه دم

با یک موسیقی دلخواه

و خیالی که از بابت همه چیز

سخت

آسوده است...!

هـمـه بـدی هایـــم را هــم کـه صــافــ کـنـم …

بــه ” دل خــود ” مــدیـون میمــانم …

بــرای تمـام …

“دلــم میخواســـت” های …

بی جواب مــانـده اش !!

لحظه های سکوتم پر هیاهوترین

دقایق زندگیم هستند !

مملو از آنچه می خواهم بگویم و

نمی گویم ...

خــدایــــا ...

اگر یک روز فراموش کردم که خدای بزرگی دارم ؛

تو فراموش نکن که بنده ی کوچکی داری ،

با نوازشی ، و یا تلنگری آرام ...

وجودت را ...

همراهیت را ...

مهربانی و بزرگی ات را ...

برایم یادآوری کن ...

آمـیـن!!

خـــ ــــدایا

من به قــــــدر عظمتت برات بندگــــی نکردم

ولـــــی تو به قــــدر عظـــــمتت برام خــــــ ـــــدایی کن

ناراحت شدن دست ما نیست ،

اماناراحت ماندن دست ماست

به هیچ کس اجازه نده که آزرده خاطرت کند حتی

خــــــودت!!!

خدایا!

مرا تنها مگذار...

که مبادا نگاهم

به نگاه بنده ای از "جنس خاک"

محتاج شود...

برای بعضی دردها نه میتوان گریــــــه کرد
نه میتوان فریاد زد..
برای بعضی دردها
فقط میتوان نگـاه کرد

و

بی صـــــدا شکست ...

 بعضـــى اتفــــــاق هــــــاى خــوبــــــ ،

اونقــــــدر دیـــــــر مى افـتــــــن ...

كــــــه بایــــــد رو بــــــه آسمـــــــون كـــــــرد ...

و گفــــــت : وقتــــــــش گذشــــــــت ..

خدایــــــــــــــــا!!!
چه ساخته ای؟!
دل آدمهایت یکی از یکی سنگ تر ...
دروغ هایشان یکی از یکی زیباتر...
نگاه هایشان یکی از یکی معنی دارتر و سنگین تر ...
روحشان یکی از یکی هفت رنگ تر ...
و هر کدام برای خود ...یکی از یکی خداتر ...!

 بی خیال عطرهای گران قیمت..!

آدمها باید..

بوی" معرفت " بدهند..!!

زندگی به من آموخت

که هیچ چیز از هیچ کس بعید نیست...

 دیشب خدارو دیدم...

گوشه ای آرام میگریست..

من هم کنارش رفتم و گریستم..

هر دو یک درد داشتیم ...

" آدم ها...."

برای محبت هایی که عمیقند

ندیدن و نبودن..

هرگز بهانه ای برای از یاد بردن نیست..

 خدایـــــــــــــــا...!!!

دیگر به جهنمت نیازیی نیست

ما آدمها همدیگر را بهتر می سوزانیم..

 گاهی سکوت

 یعنی کلی حرف

 که دردهای روزگار ، حال گفتنش را از انسان می گیرد..

زحمت دارد..!

آدم بودن را می گویم

این را می شود از مترسک ها آموخت

آنها تمام عمر می ایستند ، تا آدم حسابشان کنند..

ناامیدی همان امیدی است..

که بوی نا می گیرد..

بس که می ماند ته دل...!

 

تــــوی ایــــــن دنیــــا همیـــــــشه

بعضــی ها “بــرای بــه جــایـــی رسیــدن”

و بعضـی ها “بـعـد از به جـایــی رسیــدن”

هــمــه چیــز را “زیـــر پــا” می گــذارنـــد

 

 

 بهترین مترجم کسی است که :

 سکوت دیگران را ترجمه کند!

شاید سکوتی تلخ

گویای دوست داشتنی شیرین باشد..

 

 

 از همه چیز گذشتن

و به همه چیز رسیدن مهم نیست

مهم از چه گذشتن و به چه رسیدن است..!!

برای خیانت

هـــزار راه هسـت

اما هیچکدام

 به اندازه تـظاهر به دوست داشتن کثیف نیست..

هیچ چیز در طبیعت برای خود زندگی نمی کند

رودخانه ها آب خود را مصرف نمی کنند

درختان میوه خود را نمی خورند

خورشید گرمای خود را استفاده نمی کند

گل عطرش را برای خود گسترش نمی دهد

نتیجه:

زندگی برای دیگران ، قانون طبیعت است..

نبض  تنهایی من

 همین که هنوز نفسی هست تا توان دعا کردنم باشد

تا قدردان تمام داده ها و نداده ها یش باشم

و لحظه های تلخ و شیرینم را پاس بدارم

و بیاد بیاورم آنهایی را که در قلب من جای دارند

و احساس کنم که مثل همیشه در آسمان ها کسی نگاهش به من هم هست

و صدایم را میشنود

و همین که میدانم کسی هست که وارث بهترین آرزوهای من است

کافیست تا زندگی برایم معنی شود...

هرچه انسان تر باشیم زخمها عمیق تر خواهند بود..

هر چه بیشتر دوست بداریم بیشتر غصه خواهیم داشت...

بشتر فراق خواهیم کشید...و تنهائی هایمان بیشتر خواهد شد..

شادی ها لحظه ای و گذرا هستند

 شاید خاطرات بعضی از آنها تا ابد در یاد بماند...

اما رنجها داستانش فرق میکند

 تا عمق وجود آدم رخنه می کند..

و ما هر روز با آنها زندگی می کنیم...

انگار که این خاصیت انسان بودن است..

من می دانستم که نومیدی هست..اما

نمی دانستم یعنی چه..من هم مثل همه

خیال می کردم که نومیدی بیماری روح است..

امـا نه...بدن زجر می کشد..

چه  سخت  است...چه  تلخ  است

انسان بودن...!!