همنفس

آمدم امشب به میخانه تمنایت کنم

می نمیخواهم ، بیا ساقی تماشایت کنم

بیقرارم ساقی از میخانه بیرونم مکن

کرده ام می را بهانه تا تماشایت کنم

هرچه گفتم روح و جان و تن ، نشد

شعبده ، جادو ، فوت و فن ، نشد

خط زدم صدبار شعرم را ولی

لایق تو باز شعر من نشد

وقتی که برگشتم مقابل درب خانه ایستادم جیب هایم را گشتم

فهمدم آینده در گذشته جا مانده است 

فرصتی میخواهم که پیدایش کنم

آرزویم همه این است

شب حسادت به دو چشمان سیاهت بکند

ماه کم آورد ار نظر به ماهت بکند

تو مال منی، مال منی، مال منی

میکُشم هر که فقط دمی نگاهت بکند

تو "غم" به من هدیه دادی و من "اشک" به تو...

بگذار مرا به حال خود که تا بمیرم

با "مـــرگ" شوم "همنفس" اینجا بمیرم

چشمان من از اشک نبیند دیگر

کاش تا صبح نشده ای خدا بمیرم

دو چشمم کرده ای تر، ای زمانه

دل من را تو پر پر، ای زمانه

خدا حق مرا از تو بگیرد

چقدر پستی و خودسر، ای زمانه

وقتی آمدی ،خودم خواستم تمام هستی ام وقف چشمان تو باشد . پس شکایتی ندارم اگر مرا

بسوزانی

و به آتش بکشی ...

یا خراب و ویرانم کنی

و تو تعجب نکن اگر این قلب اسیر لحظه ای  . حتی ثانیه ای بی تو سکوت کرد و دیگر نتپید

دوستت دارم

آنقــــــــــدر تنگ

که هیچکس جز تو درآن جا نشود...!!!

دکتر گفت رعایت نمیکنی!

نمیدانست چقدر کمر شکن است غم دوری تو...!!!

آن همه غصه ای که دیشب خوردم!!!

دلبسته ی این زندگی رنگینیم
دیوار وضوخانه پر از آیینه است
این اسـت که در نماز هم خودبینیم

خسته ام از بس به یادت زندگانی کرده ام

زندگانی که چه گویم ، زنده مانی کرده ام

بس که از دوری تو در رنج و اندوه و غمم

یک شبی دیدی وداع با دار فانی کرده ام

ای سرو روان مرا در آغوش بگیر 

زیبای جهان مرا در آغوش بگیر

با دست خودت رباعی ام را بنویس

هر مصرع آن مرا در آغوش بگیر

خدایا عشقمان را تو فزون کن

دعایم را اجابت تو کنون کن

خدایا زیر بار غم شکستیم

خودت جان علی، كن فیکون کن

سکوت صدایم می زند. میگوید آرام باش . بوسه بر دستانم می زند و دست به دامانم شده ....  میداند سد شکیباییم ترک برداشته . بی قرار است که نکند بشکنمش ، سکوتم را میگویم . نگاه بی تابم را نگاه میکند  . میداند این کلام توست که مرحم تمام کوتاهی هایم هست .... بوسه بر دستانت می زنم و سر بر دامانت می گذارم . اینگونه است که آرامم . 

این اولین باریه که میخوام از روزمرگی هامون بنویسم!

دیشب که با مجنون لیلی حرف میزدم بهشون گفتم که کلی وبلاگ عاشقانه رو دیدم ولی متاسفانه 95%شون همیشه در حال دعوا هستن!!!

آخه چـــــــرا؟!!!

مگه اینا عاشق هم نیستن؟ پس چرا همدیگرو ناراحت میکنن؟!!

پ.ن : (ما حدودا یک سال و نیمه که باهمیم و خداروشکر تا الان مشکلی بین ما پیش نیومده.

آرامشی رو که کنار هم داریم با هیچ چیزی در دنیا عوض نمیکنیم و این آرامش رو در درجه ی اول

مدیون لطف خداوند هستیم و بعد هم عشق و گذشتی که همیشه داشتیم)

خلاصه بعدش مجنون لیلی این حرفا رو گفتن که مستقیما نقل قول میکنم!

مجنون لیلی:

معنی عشق رو هرکس که بفهمه دیگه بزرگ شده ؛ هرکس فهمید احتـــــــرام چیه، عاشقه!

همین که آدما به درک تفاهم برسن یعنی همدیگرو دوست دارن!

تفاهم یعنی درک تفاوت ها!!!

این یعنی عشق...

آخه بعضی ها ‏جار میزنن میگن من عاشقــــــــــــــم اما نمیخوان بفهمن که ‏آخه طرف مقابلشم یک انسانه، باید به نظرش احترام بذارن!

همون چیزایی رو که واسه خودشون میخوان واسه عشقشونم بخوان

اینا عاشق نیستن!

اگر بودن، کمترین کاری که میتونسن واسه ی عشقشون کنن تغییر یک سری از رفتارها بود که طرف مقابل از اونا ‏بدش میاد!

خب وقتی کسی اینو نمیتونه تغیر بده، زندگیشم تغییر نمیکنه!

منم شاید ندونم عشق چیه اما

اما احساس میکنم یعنی ‏زندگی کنی واسه طرف مقابلت، ببینی اون چی میخواد، خودتو فدا کنی...

اونم نمیذاره تو فدا بشی!

اونم خودشو فدای تو میکنه!

آدم تا وقتی ‏که مجرده همه ی چیزای خوبو ‏واسه خودش میخواد ولی بعد که عاشق میشه همه چیزو واسه عشقش میخواد...!

عشق همه ابدی ...

نکند چشم تو گردد تر ... آرام بخواب

غصه هایت خود کنم پرپر ... آرام بخواب

سر به روی شانه ام بگذار، چشمت را ببند

  میرسیم آخر به یکدیگر ... آرام بخواب

برخیز و بیا که باز هوای تو دارد بند بندم

برخیز و بیا که باز کشیده در بندم

بند سخت است اما شکر خدایا

شبهاي دراز آرزوی این بند مي كردم