هم نفس

دردا فراموش میشن ولی اونایی ک باعث شدن درد بکشیم هرگز.....

تازگی ها در برابر بی مهری آدم ها هیچ نمی گویم!
سکوت و سکوت و سکوت...
انگار که لال شده باشم؛ شاید هم کور و کر!
دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله اش را...
 

‏نکند دل نکنی دل بکند بهر تو دل دل نکند؟
‏برود در بر یار دگری، صبح‌که بیدار شوی...!

 

بچم این وبلاگ بود

باید فردا مدرسه میفرستادمش

کلاس۷

بعد مدتها سلام

 

آدم ها اصلا عجیب غریب نیستند فقط گاهی عشقشان تمام میشود مثل سوی چشم هایشان، مثل شنواییشان، مثل اشتهایشان، مثل اعصاب و حوصله شان.
گاهی عشقشان تمام میشود. آدم وقتی عشقش ته میکشد کمتر عصبانی میشود، کمتر غصه میخورد،کمتر شب ها بی خواب میشود،کمتر راه گلویش بسته میشود،کمتر زیر چشم هایش گود می افتاد، کمتر میبوسد، کمتر پیش می آید دلش برای کسی برای صدایی برای حرکتی ضعف برود.
آدم بعد از رفتن ِ بعضی ها تمام میشود....

پاییز جان؛
مهرت که به ما نرسید
آبانت هم به غم گذشت
دوست داری
آذرت را
چگونه ببارم ...؟!

هر شب قبل از خواب
بى انكه با خبر باشى
جولان ميدهى در خيالم
گاه با لبخندى گوشه ى لب
گاه با اشكى سرازير از گونه
به هر جان كندنى شده،
خودت را نه
خيالت را حبس ميكنم در خوابم!

چرا مرا بند نمی کنی به خودت؟
من بند شدن میخواهم
من مال کسی شدن می خواهم...
تو می دانی مال کسی شدن یعنی چه؟
یعنی کسی هست که همیشه نگران از دست دادنت است،
یعنی تو تعلق داری به کسی،
یعنی نشانی داری
و هر وقت که گم شوی کسی هست که بگردد به دنبالت، حوالی ان نشانی...
چرا مرا مال خودت نمی کنی؟
دستهایم منتظر است
چشم هایم دو دو میزند
شانه هایم سردش می شود
دلم هی شور می زند
و پاهایم بیقرار
و خاطراتت در پی هم، قطار...
بیا این بند
مرا بند کن به خودت
دلم بند شدن می خواهد..

امروز را در خانه می‌ مانم و در به روی کس نمی‌گشایم ، اما بی در و پیکر است خانه ذهنم !
می‌ایند و می‌روند 
دوستان ناموافق ...
اشنایان ناسازگار ...

 

فصل عوض می‌شود
جای الو را
خرمالو می‌گیرد
جای دلتنگی را
دلتنگی...

 

برگرديم به زمان هاى قديم
به ما تكنولوژى نيامده جانم
برايت نامه مينوسم!
از مبدأ معلوم، به مقصد نا معلوم
عزيز جانم؛ سلام!
كلام را كوتاه ميكنم!
ملالى نيست جز دلتنگى هاى هر شب
و مرور تمام خاطراتى كه
اى كاش از ذهنت پاك نشده باشد!
همين!
دلتنگه "تو"
"من"

مدت‌هاست
ایستاده‌ام بر فراز
اتفاقی که
نمی‌افتد …

 

سالهای اول مبتلا شدن به دیابتم بود که برای کلاس های اموزش تزریق و... به انجمن دیابت میرفتم.اونجا خهنوم تقریبا 50ساله ای بود که تعریف میکرد :

کم سن و سال بودم و عاشق پسر عموم اون عاشق من  بدون هم میمردیم چندوقت قبل عقد متوجه شدیم که دیابتیم.از اون موقع دیگه به خواست خوانوادش و میل خودش منو فراموش کرد از اون به بعد هم کسی با دیابت منو نه قبول کرد نه خواست مجرد موندم.

اون موقع یکم نگران اینده خودم شدم ولی فوری با خودم گفتم:  الان خیلی فرق کرده با دوران نوجوونی زینب خانوم مردم تغیر میکنن .تا سن ازدواج منم برسه کلی عوض شده زمونه و فکر ادما

....

ولی زینب خانوم الان 20سال از روزیکه شما رو دیدم گذشته و من متوجه شدم مردم هیچ تغیری در این مورد نکردن 

الان نمیدونم هنوز زنده ای یا به رحمت خدا رفتی

ولی خوب میدونم الان خیلی خیلی تنهایی 

خوبم ها..!!
‎نگران نشوی جانم....
‎فقط از وقتی رفته ای..
‎هرکسی به قربانم می رود..
‎یک قطره اشک گوشه چشمم قلمبه می شود..
‎تا حالا دلت محبت دیگران را پس زده؟

شايد سهم هم نشويم
شايد"قسمت"كار خودش را بكند
"دل"بدهيم "تن"ندهد
من اما كاري با اين حرف ها ندارم جانا
من جز يك "تو"
نه چيزي ميشنوم
نه ميبينم
و نه ميدانم قسمت چيست...
ميخواهم سخت در اغوشت جان بدهم
يادم برود سهم هم نيستيم
خدارا چه دیده ای...
شايد قسمت دلش به حالمان سوخت...
ما هم"قسمت"هم شديم

میخواهم
عاشقت کنم و این
مانند ان است که بخواهم
کوه یخ را با " ها " کردن اب کنم ...

اولین بار که دیدمت نه شبیه اسطوره ی داستانهایی که مادرم از بچگی در گوشم میخواند بودی،
نه شبیه مردهای هنرمند ساز به دوش...
تو فقط شبیه خودت بودی و همین شبیه خودت بودن،تو را خاص کرده بود..

" بیا ببینمت " کلی حرف با خودش دارد ...
اگر کسی برایت ان را می نویسد ، تو بخوان : یار جانم ، بی تو حتی هوا را هم ، کم اورده ام !
و اگر نفس کشیدن معمولی را می توانست با یکی دیگر تجربه کند ، باور داشته باش که برای " تو " نمی نوشت . چون میداند اگر اشتیاقت بیشتر بود ، هرگز کار به اینجا نمیرسید که برایت بنویسد و دیدنت بشود محال ترین ارزویش ..!
برو و به رویش نیاور که غرور تو بیشتر است ، باشد ؟
عاشقی و دوست داشتن ، خودش را از یاد" او " برده که اینگونه فقط برای تو نوشته ...
" بیا ببینمت " تنها یک جمله نیست ،
مثنوی هفتاد من است ...
کسی که این دو واژه را می نویسد ، هزاران لحظه و ثانیه با خودش کلنجار رفته و در پیکار با قلبش ، کم آورده . دلتنگی ، کلافه اش کرده که اینگونه ساده ، در دو کلمه ، نهایت ارزویش را برایت فرستاده است ...
" بیا ببینمت " عاشقانه ترین جمله ی دستوری ادبیات است . نکند نروی ...
اردیبهشت ، فصل باران های بی بهانه است .
برو و همه بهانه ها را از چشمهایش بگیر ...
بی قراری هایش زیادی بزرگ شده اند ...

ماییم و
شب تار و
غم یار و
دگر هیچ...