همه ی ما چیزهایی توی وجودمون داریم که ممکنه دوست داشتنی نباشن...

میگه: فکر نمیکنی دلش بشکنه که اصلا بهش توجه نمیکنی؟

دختر در حالیکه روی صندلی لم داده و پاهاشو گذاشته لبه ی تراس و آب نبات چوبی توی دهنشو می‌چرخونه،آب دهنشو قورت میده و میگه : بشکنه،مهمه مگه؟حتی واسم مهم نیست که چه حسی رو ممکنه تجربه کنه.

بعد همونجور آزاد و رها خیره میشه به دور دست و آب نبات رو توی دهنش می‌چرخونه و با خودش فکر می‌کنه چه قدر نیاز داشته به این رهایی،به این نگران چیزی و کسی نبودن.چه تاوانی داده واسه رسیدن به این لحظه،اما مهم اینه که رسیده.نسیم خنک از روی پاهاش رد میشه و دامنش رو تکون میده،دختر چشماشو می‌بنده و با خودش فکر می‌کنه اصلا کاش واقعا دلش بشکنه،آره این راضیم میکنه.

امسال اینجا چیزی ننوشتم،این اولین نوشته ی منه توی روزای سال ۱۴۰۰ توی وبلاگم.

نوروز امسال با کرونا گرفتن آقای بنفش شروع شد و با از دست دادن پدر بزرگم تموم شد.همینقدر تلخ و کوتاه و یهویی.

آدم های زیادی رو از دست دادیم اما هنوز توی جریان زندگی دنبال دلیلی،روزنه ی امیدی برای زندگی می‌گردم و چه دلیلی بهتر از عشق...

یهویی دلم هوای نوشتن توی اینجا رو کرد.لپ تاپ رو روشن کردم و صفحه ی بلاگفا رو باز کردم.

چه قدر دلم تنگ شده واسه اون روزایی که میومدم اینجا از روزمرگی هام می نوشتم و منتظر میشدم بیاید کامنت بذارید واسم.:)

چه قدر روزهای خوبمون دارن ازمون دور و دورتر میشن...

کنارش یه آرامش خوبی دارم،یه جور اطمینان.با وجود تفاوت هایی که با هم داریم،با وجود بحث هایی که گاه گداری پیش میاد.اما بودنش همیشه خوبه.

یه جور خوب و آرومی دوسش دارم...

اما به نظرم این نوروز،نوروز خوبی بود،ساکت،آروم،بی حاشیه،به دور از رفت و آمدهای اجباری...

منو می چسبونه به خودش و گردنمو بو می کنه و میگه من بهت معتادم...اصل متاعی😂

دوسش دارم و دلم بهش گرمه...

اومدم توي خنكي و دنجي اينجا بنويسم،وسط طعم هاي پرتقالي زندگي گاهي پرتقالاي گنديده هم پيدا ميشه،نذاريد طعم اون پرتقال خوبا رو از يادتون ببره:)

پولمكي پرتقالي تا حالا خوردين؟

دارم پولكي پرتقالي مي خورم و تلويزيون مي بينم و دلم روشنه.

دلاتون روشن و طعم زندگياتون مثل پولكي پرتقالي:)

بالاخره بعد از مدت ها با لپ تاپ کانکت شدم و اومدم اینجا که بنویسم:)

حس و حال اینجا و نوشتن توی اینجا یه جور دیگه ست.با کیبورد تایپ کردن انگار لمس کلمات رو بیشتر و بهتر می کنه.

حالا دارم براتون می نویسم از خونه ی بنفشمون،پشت میز رو به روی تلویزیون و چای بر کف:)))