ܓܨتردید آسمان باقیست بگذار من ببارمܓܨ

هفت سالگی 

صداهای محجوب- نگاههای حرام

تازه می فهمیدم چیزهای معمولی

در بلوغی که کاش قبولمان داشتی!

پلاس شب را ازین هوای آلوده برچیده ام

پروانه ای معصوم بر شقیقه هایم می رویید

فرضهای محال – فرداهای پوشالی

تجربه های مرطوب مرا به ملاقات خواب هایم می برد.

گلیم های قانع را در حوالی همین سکوتهای خاص پهن می کنم.

و تو نمی دانستی که قدمهای هفت سالگی ام را کنج آن کوچه  های ساده جا گذاشتم

- در بلوغی که کاش قبولمان داشتی –

از همان فعل های نگفته و آرزوهای بی سایه،

توهم بوودنی روشن جبهه گرفته بود

قدم های هفت سالگی ام جهنمی لغزید ...

هوای شعریم مسموم است و راهی نیست

دریغا ...

جایی برای من در شامگاه این جمعه ی تلخ و روزهای به ظاهر روشن نخواهد بود

انتظاری لیمویی پشت این هوس های برهنه بیدار میشد،

برف های سرگردان، مرده های متحرک را لرزان لرزان می تراشید

هوای فرویدی ام روی دفترچه ی یادداشتم

بین اضطراب و ترس های تشنه خیس می لغزید

و انتقام شکست خلوتهای آن شب برفی زمستانی

در همان مشق های ننوشته ی هفت سالگی ام هویدا بود ...  

شایانی ئه وه زانیوه و له ناو وبلاگه جوانه که یان  ته رخان کردووه

تکایه بو زانیاری زیاتر به و آدرسه مراجعه بکه ن.

http://werzekan.com/Limoawri/Hozian1.htm

 مردگان یک سرزمین،

قدم زنان چشمانم را تبعید کردند !

خدایان این سرزمین،

از عطش گمان گناه من پر بودند

و نمی دانستند که چمدانم را بستم، چیزی نبود جز دلهرهای سمج

در جهالت اندیشه ای این مردمان 

آینه ای می نگریست

چای تلخ را می نوشیدم و می نوشیدند و می نوشید

ــ طلسم ساده ترین واژه در کلمات ذوب می شود،

اگر تلخی این چای عصرانه سنگین تر از فکرهای آنفولانزایی ام بود. ــ

و در حوالی شرجی ترین ابرهای سنگین

آستین هایشان را بالا می زدند،

                      و از بیراهه های این واپسین روز، زوزه می کشید.

به من بگو "نگو" نمی گویم

اما نگو "نفهم" که من نمی توانم نفهمم

من می فهمم

                                                          (دکتر علی شریعتی)

سلام دوستای عزیزم

حالتون خوبه؟

خیلی خوشحال میشم که نظرتون رو در مورد شعرام بدونم

ممنون میشم که شعرامو نقد کنید.

                                            با تشکر هاوراز

کفن تقدیر را تازیانه می کنم،

                                 و خواب را تعبیر!

                                 دست آینه را خواهم شکست

                                 از خواب پلی خواهم ساخت

                                خواب مرغان تشنه که هوس آبهای دجله را

                                به خوابهای فراموشی میسپارند.

بس دشوار است

آری بس دشوار است

چشمانم به تاوان انتظار کپک زده

به دلداری این تعمیم،

به آشنای هزارساله این قافله،

به خواهش کاهنان و لو رفتن رؤیاهای آسمان،

و تولد نا بهنگام یک مسافر غریب،

خوش باوارانه تعظیم می کنم.

در غیبت حضورت

به رؤیت چشمانت

به تکلم خاموشت

                     تعظیم می کنم.

احوال پروانه خراب است

در پیله های تنهایی به همین بودنهای ساده دل خوش کرده؛

آه ، به حال ساده اش خنده ام می گیرد...

پناه بر تو!

آه ، پناه بر تو!

بر تو ای نزدیک تر از زاویه ی روز

ای اروس خوش باور من !

بیا برای صبوری بلای ستاره ها و تلاطم سنگین واژه های هجرت زده همسفر باشیم.

***

تعادل گنجشککان بس ضعیف است

کجاوه کجاوه

              خواب را به تنهایی و تبسم دعوت می کند...!

              خواب کوه را هیچ تعلقی نیست

               حدیث این بدبینی ها ،

               روزنه را به کابوس های آبی دعوت می کند.

شاید جای پای کلاغ ها را روی بستر آسمان دید و کوهها را شناخت،

شاید اگر صندلی اتاق نشیمن خالی نبود،

آسمان مه آلود ، بودن را تجربه نمی کرد،

کابوس های آبی مرا به شعرم دعوت نمی کرد.

هوای حوصله ام یخ زده

لبخندهایم بی روح و کسل

جهان از دست ها ی من خالی ست!

در این قافیه های مغموم،

                             این من بودم و باران و هجاهای بی گمان.

آری عزیزی رفته است

دیگر چاه را به انعکاس گمانم پر نمی کنم

ماه را نمی دمم

پستانهای اهریمن را نمی مکم

به آرامشم نیازی نبود

                        ملالی نبود و نبود و نبود

باریکه ی راهم باریک تر،

هزیان های تاریکم  تاریک تر،

صنوبرها مفهوم اقاقیا را نمی پرسند

و سلام را به پرستوهای آن سوتر نمی رسانند.

مهمان های با عاشق ترند

تنها در دوردست کبوتری آشنا با ماست

که برای بستن چمدانش بهانه ای نداشت

انگار میلش یخ زده بود.

***

جدولم ناتمام مانده

عطسهً مه آلود آفتاب را ، به بوسه های خیس زمین می سپارم.

ای اروس خوش باور

من نگران نباش ، ملالی نیست

سرانجام خواهد آمد

نوسترآداموس همچنان می گوید:

                                      سرانجام روزی خواهد آمد...!