برگ سبز

     

        سـیـزده نبـوَد نحس که آن هـم عـددیست         در هـرچـه بـه بینی رقـم نیک و بـدیست       

        گر زشت بـخوانـی هـمـه گل هـا خارنـد         نیــکـوبنگــرکه خارو گـل در سـبـد یست      

                                              . . . . . . . . . .

سـیـزده نـو روز  آمد بـا صـلابت ، بـا وقــار       با نسیمی خوش که دارد مـژده هـا یـی از بهـار

گرچه نحسش میشمارنـد این نبـاشـد حرف ما       چون نبا شد نحسی اندر روی گل ،بـا سبزه زار

نحسی انـدر جهـل ما با شـد که ازآن غافـلـیـم        زشـتی بـا طـن نیـا یــد از کسـی انــد ر شـمـار

لطف حق خونست وجاری دررگ ماروزوشب       شـکـر حق ناگفـتـه مانـد و ما نگـیریمش به کار

بی شمارانـد یشـۀ نـحس ازخیـال ما گـذ شـت       هـرچه خودکردیـم ، خوانـدیمش قضای روزگار

این یکی مـنـفـور و آن دیگر بوَد محبوب مـا        کی خدا راضی شودصُنعش به این رسم وقـرار

بـادلی پــر مهـر و دور از نفـرت نـوع بـشـر       پـا گـذاریـم ای رفـیـقـان در مـسـیـر جو یـبـــا ر

بـرشـتـا ب رفـتـن عمـر ازکف خود بنگـریـم       نیست بـرمـا، در شـتا بـش احتسـاب واخـتـیــار

وقت صحبت ، ما همه  مـّلای علم ودانـشـیـم       لحـظه ای هـم شک نکــردیـم ازعـدم یا اعتبــار

یک نظر کوته ببین خود را ومردم را بـلـنــد       تـا به بـیـنی مـردمی بـر د یــدنت  در انـتـظـا ر

عیدمان رفت و میسّر می نشـد دیــدار دوست       سـیزده غـافــل نباشـیـم از خود و جبــران کـا ر

گرزمان خوش بودوجا،خوش یادی از[راوی] کنید        کـاو به خوش بودن فــراوان می شناسد ابتکـار

  . . . .شاد باشید ح . م . ع . ( راوی) / ۱۳/۱/۹۲

تقدیم به ساحت مقدّس مادران گرامی وبانوان وخانمهای بسیارارجمند ..

-----------------------------------------------------------------

درسـرایـم نـورحق امشب نمـایـان می شود                                  

------------------------- هـرچه غیرازنورحق باشـد گریـزان میشود

دردهـای کهـنـه امشب می روند از خانه ام                                 

------------------------- کزکرامات همیـن دُ ر دانـه ، درمان میشود

خیروبرکت با قـدومش سفـره راپـُرمی کند                                   

------------------------- هـردل غمـد یــده ای درجمع خنــدان میشود

مـادرم نـورخـدا وچشـم من بــرپـای اوست                                  

------------------------- درجنیـن بـزمی خداهم  یـار ومهمان میشود

مادرم، خوش آمدی بـویت بـوَد آ رام جـان                                  

------------------------- از شمیـمت هـــرگلـستـان نـوربـاران میشود

قـد رعنـای تـو، قـد قـامـت دهـد وقت نمـاز                                 

-------------------------- قـبــلــه ام درطاق ابـرویت نمــایـان میشود

نغـمـۀ لالائـیـَـَت دارد هـوای کــــــود کــی                                   

------------------------- مشعـل مهــرت بـه راه من فــروزان میشود

ای خـدا، من شـاکـرم ، امشب کنـا رمادرم                                  

------------------------- این شب زیبــا بـه نــا م تـوچراغــان میشود

ناگهان ، تـشتـَم فتاد وخوابم ازچشمان پرید                                  

------------------------- خواب دیـد م ،ای خدا خوابم پریشان میشود

مادرمن سا لهـا ست دامن کشـیــده از بـَرم                                  

------------------------- آ رزوهـا یــم بـه ا بـــرتیــره پنهــان میشود

قلب من غمخـانه ای پـُراز نیـا ز مادراست                                  

------------------------- رنج این ما تمسـرا، آیـا بـپــا یــا ن میشود؟ 

خرمنی گل می بــَرم سـوی مـزا ر مادران                                 

------------------------- قبله گاه من بدین صورت گل افشان میشود 

11 / 1 / 95 / تقدیم  برای روز زیبای  مادران  گل. . (  راوی  ) ..                               

. .  تـقــدیـم به اسـتــاد گرانـقــد ر محمدرضا شـجریان .. و آرزوی بهـبـودی وسـلامتی ایـشـا ن . .

بـاغبـانـا ، ازگـزنـد بـا د وطوفــان غــم مخور       از نمـا د سـبـزه و این بـرگ ریـزان غـم مخور

درکویرخشک ما هـرگـزگلی آسـوده نیست       جای گل جولان دهـد خـارمغیـلان غم مخور

کشتی غم چون درآیـد خانه لنگـرگاه اوست       مطربی کن زین غم وترفنددوران غم مخور

رمل واسطرلاب ایـن دوران بدست رهـزن است       گربنامت قـرعه افـتـدرنج وحرمان غم مخور

درترازوی عـدالـت سـهـم ما ناداوری ست       از ریـا کاریّ وبـازی هـای پنهــان غم مخور

حاصل عمـرتـو گل هـایی بوَد دربـوسـتـان       هـریکی نـام تـو را دارد به عنوان غم مخور

تا دعای اهـل ایمان همـدل وهمـراه تـوست       می رسد روزی بپایـان این بیابـان غم مخور

ربّـنـا ، گفـتیّ ومـا اغـفـرعـلـینــا گفـتـه ایـم       اسـتجب گوید خدای حیب سـبحـان غـم مخور

نغمـۀ بیـداد وماهـور ونـوا درصُـنع توست       گرنشـد نـوبت به کرنـا ونـی انبـان غـم مخور

سـروقامت بـوده وهستی ببازاردرکا رهنـر       واعظی گرطعنه زد،اززخم ایشان غم مخور

ما بـه درگاه خـدا هـمـواره شـاکـربـوده ایـم       شکـرالطـافــش بـرآرد کـار درمان غم مخور

گربـدی گویـد حسودی دامن ازاوبـرکشـیـم        برنـظرتنگـان نباشـد خوی احسان غم مخور

شعـرایـران را غنای دیگـر از آوای توست       زیب آوای تو بـاشـد شـرح دیـوان غـم مخور

مـزرع ســبـــزهـنــــرنـام تـورا دارد نشان       نغمه هـایت درلطافت گـشته باران غم مخور

میـرسـد روزی دوباره صدرمجلس باشدت       یـارما باشـد طبیـب چـرخ گــردان غم مخور

(راوی)ازترتیل شعروصوت توحالی گرفت       تابگـویـد از امیـد و شـوق یــاران غم مخور

7 / 1 / 1395 ...  راوی .. 

    ای وجودت آبـروی بـاغ ما، بـستـا ن ما       وای شعـاعت چلچـراغ خـانـه وایوان ما    

    ای قلـنــد ر، حاکم انـدیـشه واعمال قـوم       مرحمت کن یکـنـظراحوال بی سامان ما   

    چشم ما درانتظار وگریـه بیحاصل شـده       ابر رحمت ا زکجـا آید، چه شد باران ما   

    غیرت باد خزان آتش براین بستان فکنـد       قـامتی دیگـرنمی مانـد به سـروسـتان ما   

    جای گل دراین گلستان خارهاروئیده اند       سرکشیها میکند گرگی که شد چوپان ما   

    عارفی گفـتـا دراین زشـتی تحمّل بایدت       طاقت مارفت ودل هـم رفته ازفـرمان ما   

    عهد ها بسـتیـم وبشکـستند نااهـلان قـوم       تا نمانـد آبـرو بـرعهـــد و یـا پیـمـــان ما   

    دیده خون می بارد ودل رانباشـد طاقتی       بیم جان داریم وترسـدازحسـادت جان ما   

    بازی تقـدیر را نـازم که درعهـد جـدیــد       درگـدایی می زنـد لاف عمل سـلـطان ما   

    موج غم همراه طوفان بلا بـرما گذ شت       شـد گریزان ازحوادث مردکشتی بـان ما   

    ماکه دل راسفره کردیم وبه راه انداختیم       تا چـه بینـد ا زصفـا وسـادگی مهمـان ما   

    زیرکی گفتا به رندی راه نااهـلان بگیـر       گفتمش کِی می پسنـدی فعـل بی ایمان ما   

    اعتبـاروآبـرودرراه و رسـم وپاکی است       چون بما آموخت این رامام ما ،ایران ما   

    سادگی کردیـم وغـفـلت تـا گرفتـارآمدیم       مکر روباهان ربـوده هـیبت ازشیران ما   

    ای خدا،ما آبرو بـرتـو گروگان داده ایـم       تا شـفـا هـم از تـو باشـد سهـم بیماران ما   

    شکر(راوی)درهمین شعرروان گویابوَد      تـا به خشنودی نشینــد حلـقـۀ یــا ران ما    

      ح  .  م  .  ع  .  (  راوی  )  5 / 1 / 95

هزاران عیداگرآیدبدون دوست بی معناست       خوشاآن لحظۀ عیدی که یاری هم کنارماست

بهـار دل نشین ،روزی بـوَد آرامش خاطــر       که یارشب نشین همراه ما درراه فـرداهاست

گل وبلبل خوشست امّا به تنهایی نمی کنجد       کنار یار یکـرنگ و رفیـق هـمسفـر زیبـاست

خدارا، همرهان دل رابشوئیـد ازعناد وکین       که شرط بندگی باحق همین پاکی بنیّـتهـاست

ز هـرکوچه گذرکردم فغـان وناله برپـا بود       بگورستان گذرکردم،بسی ناکام ازایندنیـاست

پـسنـد کس نمی باشد مرامی راکه رایج شد       هَـرآنکس مُکنتی دارد تلاشش درفـزونیهاست

بیـا درجمع ودل راکن منـوّرباکلامی خوش       که چون دلهایکی گردد خداهـم یـاوردلهاست

گلی چیدم که ازعطرش معطّرکلبه ام گردد       شنیـدم نالـۀ ازبلبل ، که فکرت درجداییهاست

خداونـدا بهـا رم را به روی دوست زیباکن       دل بیـدوست درعالم ،درون پیله اش تنهاست

بخاک افتاده ماهی رادراینغربت که دریابـد       سخن بی یاراگرگفتم، یقینم جمله بی معناست

خداوندااگر(راوی) مـدد جویـد، عطا فـرما       به او یاران یکرنگی که از ذات همِن بیتاست

ح  .  م  .  ع  .  (  راوی  ) 29 / 12 / 1394   

برخیـز وخـانـه ازغـم دیــریـن خـراب کن        رخ را ز چشـم بی خِـردان درنـقــاب کن

برخیـز و دل ز آرزوی هـمــرهـان بگـیـر        گل را به خارببـخش ونفـس درگلاب کن

بـرخیـز که بـی خِـرد زدل مـاعنـان گرفت        درراه بـا ور و هـد ف خود شـتـــا ب کن

امیـد مـا به چـشـم شـفـا بخش نرگس است        هـرچشـم را بحُرمت نظرخود بخواب کن

ما ، دل تُـهــی زلـطف خـداونـد کــرده ایـم        جـام تهـی ز لـطف خـدا ، پُـرشــراب کن

آرامـش تـو مـوجـب طغـیـان نـاکـس است        بـر فکـر وحرف قـوم خطـا گوعتـاب کن

شـا لـوده را به دانـش و امّـیــد حق بگـیـر        جزاین ،هرآنچه هست تونقش حبـاب کن

سالی دگـرگذشت و من زخـدا میکنـم طلب        یکـد م تـو همنـوا شـو و اورا خطـاب کن

یا رب ، امیـد ما بکـرامات ولـطف توست        غـیـرخود ، ازهـوای دل انـدر حجاب کن

(راوی) به درزند که جواب ازتوبشنود        یا رب بـه صُنع خود این فـتح بـاب کن

.  26 / 12 / 94 . . ح  م  ع  (  راوی )       

  آمـد بهــار و چـاه و قـنــات  آبـــد ا ر شــد         میـراب پـیـر بـه کـلـبـۀ  خود  مـانـدگارشـد

  گویی که خاک حاملـه شــد، ازتـلا ش ابــر        امّا درخت بیـد به حسرت گل سـوگـوارشـد

  سنبل به رقص و سـرو و شقایق به دلبـری        بـا تخـم خاک ِشـیـر، زمیـن سـبـزه زارشـد

  غـنچه لـبی گـره زد وخواهــان بـوسـه بود        خاری که بود زیـردامن گـل شرمسـار شـد

  گل پیـرهـن دریـد و بلبل شیـدا به نغـمه شد        تـا کــرکـس و کلاغ  نـا گـزیــراز فـرارشد

  خاری که بـود همنـفـس گل درایـن  چمــن         نـیش گـزنـده ا ش بــد امـن گل ، استتـارشد

  خشکـیـده بـُن بحسرت برگ وشکـوفه ماند         تـا طعــمۀ حــریـق آتــش  بــد اقـتـــدارشـد

  این باغـبــان پیــر چه دیـد وچـه هـا شـنیـد         تـا دی ، گــذشت و موسـم فـصل بهـار شـد

  نیکـو عجا یبی ست که هـــرگـز نـدیـده ایم         کـا ینجـا فـقـط به بـودن یک گل ،بهار شـد

  آداب و سـنّـتی کـه بـه نـوروز، زنـد ه بـود         مـرحوم گـشت و وارث  آن  بـی تبـار شـد

  پول کسی ، دگـربه نـُقــل و تنقـّل نمی رسد        چون مزد ما به میل و قدرت ارباب کارشد

  نوکیسه ای که تـوت نخورد او بسـال وماه         دارای شـوکـت وعـــد د  و اعـتــبـــار شـد

  موی سفـیــد وعلـم وهـنـر را مقــام  نیـست        اکنونکـه خـرسوار، صاحب اسب بخار شد

  یـاران ، حـذ ر کنیـد زراهـی که کـــج بـوَد        روزی ، اگـــر بــه میـــل شـما ، اختیارشـد

  صـدهـا بهـــا ر آمـد و رفـت و دریـغ  مـــا        هـرسـال زانچـه هـست  به مقـیاس پـار شـد

  فـصل گل است و میـوه بـرآیـد پس ازبهـار        ای خوش بشاخه ای که خـم از وزن بارشد

  گـرمیـوه ای بـشاخه درختی  نـمـانـده است        دیـوار، کوته است  و موجب آسـان کـارشد

  [ راوی ] به آرزوسـت که گویی بـسال نـو        این ماسـتِ  خوب ، آبــروی ایــن تغـار شد

     ح  .  م  .  ع  .  [ راوی ] / 1 / 1391 /       

هـفتـۀ آخـر سـال است ، بیـا خوش بـاشـیــم       یا رغـم دیــده و بیمــا ر بـلا کـش بـاشـیـــم

خوب وبـدهـرچه بـوَد، سـال به اتمام رسیـد      خوش بـوَد گـر قـدمی در ره کورُش باشـیـم

به رضا منـدی او ، یـار ضعـیفـان بشـویــم       موجب شـا دی و آرامـش روحـش بـاشــیــم

یار،مـا رابه گـذار و دل خوش می خـوانــد       ما،دراین ره پـِی شادیّ و رضایش بـاشـیــم

قـبـلــه گاهی ست دل غمـزدگـان ، دریـابیـم       چه سعادت که دوای دل نـا خوش بـاشــیــم

شب چهارشـنبـه سوری باهمۀ شورونشـاط       پـر وبــالی بــزنـیـــم وســرآتـش بـا شــیــــم

ابر ر   ابـررحمت بشـویـم و بـه دل خشک کـویــر       برف وباران بـشویـم وهمه بـارش بـاشــیـم

آن که ما را زفـلاکت زدگـی کـرد ، رهــــا       رحمتی هـم بـفــرســتـیـم و بیـادش باشــیــم

اقیـانـوس، نشـایـد که شـدن ، در دل خا ک       به رضای دل درمانـده ، چو موجش باشیـم

آنکه درداغ عزیزش کمری خـم شده داشت       به دل آرامی او، رفـتــه و یـا رش با شــیـم

آری و بـرزن اگـر رفـتــه زیــا د همه گـان      متنـفـّــِر ز مـرام  و خط  داعش بـا شـــیـــم

(راوی) از فرط محبّت سـخنی نغـز نوشـت      لحظاتی پیِ افـکـا ر و به حرفش بـا شـــیــم

ح  .  م  .  ع  .  (  راوی  )  24 / 12 / 94   

البشارت که خبـر، ِورد زبان گردیده است       یا زهرجا گذری ، نقل و بیان گردیده است

نفس بـا د صبا مشک فـشـان گـردیده است       پیـرفـرتوت زمان بـاز جوان گـردیـده است

جام نوشـیـن زمان خنـده زد وبـا مَـه عـیـد       می بجوش آمده طالع فَـوَران گـردیده است

صبر بلبـل غـم هجران بزدود از گل ومُـل       نغمه اش با گذروسیـر زمان گـردیـده است

دیگــرآن جهـل و خرافـات نــدارد سـخنـی       مجلس وعـظ  دچـارغـَلـَیــان گـردیـده است

مـَسـخ مـانـدیــم و کسی حـلّ معـمـا ننـمـود       خوشخیالی سبب خواب گران گردیده است

منـع مِی می شـد وایـن فکـر غلـط آخرکار       رونق می زرجب تا رمضـان گردیده است

گل ، بـوَد یـارقـدیمیّ و دراین طرف چمن       خجـل ا زکردۀ خود، بادخزان گردیده است

مجلس وعظ کنـون راه به بـیــراهــه بـَـرد       مفتی ازحاصل خودهم نگـران گردیده است

حافـظـا ، دیـرشـد امّا بـه سـر انجام رسـید       آنچه گفتی زسرا پـرده ،عیـان گردیده است

( راوی ) این بارکج ارجان بلب ما برسانـد       شکـرلله ، خجـلـش مـدّعـیــان گـردیده است

           29 / 2 / 93 /