na30me tanhaE

فکر میکنم اینا برا دلمم تکراری شده گرچه همین چیزهاست که زندگی مرا میسازد ...

امروز میخوام از صدای برگ ها بگم ..

از صدای آب..

صدای سکوتم را که زیاد شنیده ام ..

دلم صدای باران را میخواهد ... 

بخورد بر روی نادوان خانه و چه شوقی در دلم میاورد

به یاد کودکی هایم برقصم در زیر باران

باز باران با ترانه...

دلم صدای غرش آسمان را میخواهد ،

چه برقی دارد نگاهت آسمانم ...

من تا آخرین لحظه زیر باران نگاهت خواهم ایستاد

تو فقط نگاهم کن ،

آن وقت من چشمانم را تابلوی نقاشیت خواهم کرد ...

چه حس زیبایست حتی گفتن از تو باران ...

ای بهانه ی زندگی من...

ای ترانه ی زندگی من ببار ...

که دلم پرواز میخواهد...

سوار بر شانه های باد به سویت خواهم آمد ...

دلم برای هو هوی باد تنگ شده ...

تو بروی ومن به دنبالت بیایم ...

این را از کودکی تکرار کردم گرچه هیچ وقت نرسیدم ...

اما خیال رسیدن مرا بس است ...

همین اطرافم در همین حوالی

فقط کافی ست گامی پایین تر بیایی

پ.ن:آره... اومدم

      اما با كلي بي‌خيالي...

 پ.ن2: تسليت...

باز هم که فراموش کرده ای کجا آمده ای

اینجا قلب من است

آهسته ،

این قلب، شکسته…

 نگاهی کن ببین درهای قلبم بسته

شاید باز هم بی وفایی مثل تو پشت دیوار قلبم نشسته !

آمده ای که بگویی پشیمانی؟

اما هنوز چند روزی بیش نیست که از آن روز گذشته

آتش دلم همچنان در حال سوختن است ،

بگذار خاکستر شود ، بعد بیا و دوباره دلم را بسوزان

بگذار گونه های پر از اشکم خشک شود ،

بعد بیا و دوباره اشکم را در بیار

آهسته ، قلبم بدجور شکسته

دوباره آمده ای که چه بگویی به این دل خسته

آمده ای دوباره بشکنی قلبم را ،

یا باز هم به بازی بگیری این دل تنهایم را …

بی خیال ، با تنهایی بیشتر رفیقم تا با تو

ای نارفیق هیچ خاطره ی خوشی ندارم از تو

بگذار در حال خودم باشم ،

نه مهربانی تو را میخواهم ، و نه دلسوزی های تو را

نمیبخشم آن قلب بی وفای تو را

بگذار در حال خودم باشم ،

به تنهایی بیشتر از تو ، نیاز دارم ،

پس بگذار با تنهایی تنها باشم

در خلوت خویش با غمها باشم ،

نمیخواهم دوباره بازیچه دست این و آن باشم

آهسته ، غم سنگینی در دلم نشسته …

پ.ن: نمي‌دونم چي بگم...

       اشتباه از منه،

       هر كاري دوست دارم مي‌كنم،

       نوبت به تو كه مي‌رسه ازت ايراد مي‌گيرم...

       شرمندم...

       نمي‌دونم چمه...

       شاد باشي عزيزه دلم...

هنوز

نبض میلادت می زند 

چیزی نمانده به تو 

اما من همچنان بی قرارم

روزها پشت هم در گذرند و دستانم بر قلم خط می خورند 

تا بنویسد حسی برای میلادت

بیا

نبض میلادت می زند

و تمنا کرده ام از ابرهای بهاری که فردا میلادت باشد تا من نیز متولد شوم

نبض میلادت می زند

به شماره افتاده دلم 

تپش تپش هایش را می شنوی ؟

دستانم خالی است هیچ چیز ندارم که هدیه ات کنم

جز دلی که پیشتر از آن تو شد

نبض میلادت می زند

پ.ن1: نفسم می گیرد در هوایی که نفسهای تو نیست

پ.ن2: جوجو، مامان پيشي، تولدت مبارك...

         هر چي آرزو داري همين الان روكن بينم...

پ.ن3: كاشكي همين الان بارون بياد،

         تا شايد يكم دلم آروم بگيره

         دل به دل لوله كشيه، نمي‌توني هيچ وقت حالاتتو

         ازم پنهون كني...

         تند تپيدن هاي قلبت، نفس، نفس زدن هات

         خوش حالي هات...

         هيچ كدومو نمي‌توني ازم پنهون كني...

خيلي زياد...

اما گفتنش از توان من خارجه...

همون كه بتونم بپذيرم...

خودش كليه...

ادامه مطلب!

يه سوال اعتماد به حرف يعني چي؟!

هنوز از سردی آهم نه میگریم نه میخونم 

حواست به منم باشه دارم جون میکنم بی تو 

چه معصومانه هر لحظه معنا میکنم درد و 

حواست به منم باشه هنوز درگیر احساسم 

به جز تو حتی من گاهی خودم رو هم نمیشناسم 

حواست به خدا باشه تو که اینقدر بی احساسی 

تو که از من به جز اسمم نه میدونی نه میشناسی

حواست به منم باشه

خدایا از تو دلگیرم دارم ازغصه میمیرم 

چرا قسمت همین بوده که محتاج و زمین گیرم 

نه آغوشت و میبینم نه اجابت میکنی دردم 

یه کاری کن من از اینجا به اغوش تو برگردم 

یه کاری کن بیام پیشت رو لبهام خنده پیدا شه 

نذارم منتظر بیشترحواست به منم باشه 

حواست به منم باشه 

خدایا زندگی اینجا کنار ادمها سخته 

تو دنیا هر کی بدتر بود چرا بی درد و خوشبخته 

خدایا کفر حرف من نذار لبهام به حرف واشه 

برای رفتن از دنیا حواست به منم باشه 

یه کاری کن بیام پیشت رو لبهام خنده پیدا شه 

نذارم منتظر بیشترحواست به منم باشه 

حواست به منم باشه هنوز داغون داغونم 

هنوز از سردی آهم نه میگریم نه میخونم 

حواست به منم باشه 

هرجور راحتي

مي‌خواد حواستم نباشه

چه فرقي مي‌كنه...

و آسمان دوباره خیـس اشک شـد 

و دل دوباره بی قرار واژه ها 

دوبـاره زنـدگـی به رنگ مرگ شــد

ستاره ای شکست

و شبنمی چکید و رنگ برگ شــد

دوباره گم شدی میان لحظه ها 

دوباره بی تو دل شبیه سنگ شـد

دلـــی گــرفــت 

ستاره ای پر ازسکوت یک امید شد

دوباره حافظ از تو گفت و من؛ 

که علم بی خبر افتاد وعقل بی حس شد

مسافری رسید 

دلــی پر از نیاز سـرودن شد

ستاره از تو گفت و دل 

و سطـرهای دفتر من غرق با تو بودن شـد

کسی گریست 

زمین به زیر نگاه ستاره ای تر شد

نـیــامــــد ی ! 

و شعر من دوباره با غم عشق تو آخر شـد

...... و من, در اشک نریخته ی تو غوطه می خورم

تو نیستی و من پراز دلهره و تشویش

بر من بازگرد که همچون نام زیبایت امید لحظه هایم هستی!

ممكن است...

ممكن است چند روز ديگر

جيبهايم پر شود از برف

ممكن است چند روز ديگر

نامه هاي گرسنه برسند و شرم سيگاري برايم بگيراند

ممكن است ناگهان چايي هايم سرد شود

ممكن است زير سيگاري در بالكن بگذارم و پر شود از مه

سينهام از دل...

دلم از صدا...

صدايم از گريه...ممكن است...

و اما چه بی هیاهوست این خلوت نهانم

شعله ای بیافروز

تا در تنگناهای تاریک شبهای بی ستاره

تو را به تصویر در آورم

غزلهایم برای توست

چرا که تو قطب زنده غزلهای منی

و من شکسته بال ترین عاشق چند بیت آخرم ...

و من خلاصه میشوم در این نگاه غمگین او

و این سمفونی درد درونم جاری میشود هنگامی که ذره ای تو را دوست ندارم

و تو ...

و تو هر روز بیشتر از هر شب به من چشم میدوزی تا با تو چشم بازی کنم

نمی دانم آخر این راه کجاست

آخر  این حس های پوچ

آخر این وجدان پررنگ من که میشد خط بر روی روح

چگونه می توانم تو را داشته باشم 

وقتی که زمان های متعدد من فکر فرد دوست داشتنی‌ات هستم

کسی که نا خواسته من را مقاوم کرد

خنداند و اشکین ساخت گاهی این وجود سرد را

نمی دانم در آخر من تو را چه میگویم و بر آن قامتت چه میروید

ولی چیزی که در این راه نامعلوم پیداست را هاشا نکن!

من همان آدم درگیرم که هر کسی را بر آتش میکشیدم تا زمان را بسوزانم

تا بلکه قطره ای خط شود...

وچون صدایی را نخواهم شنید

چون نگاهی را نخواهم دید

و از برگ بوسه ای نخواهم چید

در شب عریان می بینم تاریکی را

تا نوری را بشکافم که جلا بخشد رویا را

تا صدایم را غرق در سیگارم کنم

که نور دود را جوهر افشانی کند

شب از شب‌هاي بي پايان

ميان باغ‌هاي پر گل و ريحان

صداي شعر شبگردان

كجا رفتند مجنون‌ها

مگر فرهادها از ياد شيرين‌ها فراموشند؟

و اين فريادها در كوچه‌هاي باغ

                                 -در شب‌هاي خردادي

چه فريادي!

صداي شعر شبگردان

ميان باغ‌هاي پر گل و ريحان

چه گل‌هايي

           -كه در مرداد

                          با هر باد

ز روي شاخه‌هاي شاد مي افتد

كجا رفتند آن فرهادها

                     فرياد

چه شيرين بود آن شب‌هاي شورانگيز

شراب و

        شعرو

              بي‌هوشي

       همان برگهايي كه بي‌رحمانه زير پاهايمان خرد مي‌شوند،

       بي توجه به آن كه روزي به ما زندگي بخشيدند...

پ.ن2: كجايييييييييييييييي؟!؟!؟!؟!

         جات كلي زياد خاليه):

در شبان غم تهايي خويش،

عابد چشم سخنگوي تو‌ام،

من در اين تاريكي،

من در اين تيره شب جانفرسا،

زائر ظلمت گيسوي تو‌ام

گيسوان تو پريشان تر از انديشه‌ي من،

گيسوان تو شب بي پايان

جنگل عطر آلود

شكن گيسوي تو،

موج درياي خيال

كاش با زورق انديشه شبي،

از شط گيسوي مواج تو، من

بوسه زن بر سر هر موج گذر مي‌كردم                         

كاش بر اين شط مواج سياه،

همه‌ي عمر سفر مي‌كردم

من هنوز از اثر عطر نفس‌هاي تو سرشار سرور،

گيسوان تو در انديشه‌ي من؛

گرم رقصي موزون

كاشكي پنجه‌ي من،

در شب گيسوي پرپيچ تو راهي مي‌جست

چشم من، چشمه‌ي زاينده‌ي اشك،

گونه‌ام بستر رود

كاشكي همچو حبابي بر آب،

در نگاه تو تهي مي‌شدم از بود و نبود

شب تهي از مهتاب،

شب تهي از اختر؛

ابر خاكستري بي باران پوشاند،

آسمان را يكسر

ابر خاكستري بي باران دلگير است؛

و سكوت تو پس پرده‌ي خاكستري سرد كدورت افسوس!

                                                            سخت دلگير تر است

شوق باز آمدن سوي توام هست،

                                           -اما،

تلخي سرد كدورت در تو،

پاي پوينده‌ي راهم بسته؛

ابر خاكستري بي باران،

راه بر مرغ نگاهم بسته

 و بعضی از ما 

به مترسکی اعتماد می کنیم  

که دنیایش  جالیزیست  قدیمی

- البته فکر می کند چون پدرش هم مترسک بود با اصالت است .

و گاه مي‌بايست 

از روي واژه ها پريد

واژه‌هايي كه گاه سكوتند

آن‌گاه شبيه كالاغي مي‌شوند

كه فقط كوچه‌ها را در پاييز مي‌شناسند

نبايد نگران چيزي بود 

شهر سكوت مملو از مهرباني است

كه از ديوار ها در عمق تنهايي

مهرباني چكه مي‌كند

بادبادكها به نخ‌هايشان وفادار مي‌مانند

و كسي روي بغض من ليز نمي‌خورد

با دلهره "روزها يكي يكي ديروز مي‌شوند"...

در اين شهر بايد خود را ار پنجره تكاند

وقتي بادها موافق‌اند

ديوانگي‌هارا بايد در باد نوشت

تا مجنون ترين بيد

حواسش پرت شود روي شانه‌هاي تو

فاصله‌اي كه بين من و توست

باران مي‌خواهد

كه خط هارا پاك كند،

بوي خاك بلند شود

و مثل هميشه چتر ها جا بمانند...

فاصله‌ي من و تو

به اندازه‌ي شهريست

شهر من سكوت

شهر تو حرف هاي نزده

قلابي بگير

مي‌خواهم از تصوير آسمان يالا بروم

ديروز صبح روي پشت بام

لبخند پاشيدم

تا شايد كبوترهاي مهرباني‌ات

راهي به اين شهر پيدا كنند

تا شايد من را در اين شهر بيابند

تا شايد روزي دوباره برگردند

چقدر دلتنگي بافتم

تا سردي نگاهت را اسم نبرم ،

چقدر هي به ساعت تهمت زدم

كه اداي هق هقم را

در مي آورد

كه تا صبح

تا هميشه

از سرم زياد باشد

ديروز فكر كردم

اندازه قدمهايي كه

بلند پروازانه

سمت تو

خيز برمي داشت

سنگفرش شهر سكوت را كلافه مي كرد

همه چيز را ناديده بگير

كيانايت دگر اصراري بر فهميدن حرفهايش ندارد

همه‌ي حرفهايش را بر پايه‌ي ديوانگي هايش بگذار

تو چه ماهرانه ديوانه مي‌ناميديش

و چقدر اين ديوانگي را دوست داشت

دوست داشت براي باري ديگر از زبانت

اين را بشنود

حيف كه كبوتران مهربانيت

هيچ گاه نشاني او را نخواهند يافت

و او هنوز انتظاري بيهوده مي‌كشد

بدرود

------------------------------------------------------

متن بالا يه نوشته بود براي...

كسي كه در ابتداي جاده‌ي انتظار ايستاد

اما من در آخر آن قرار داشتم

راه انقدر طولاني بود كه 

نمي‌شود چيزي ديد

او خسته شد و رفت

اما من هنوز فكر مي كنم

اون ابتدا كسيست 

اوست

مي‌دوم به سمتش 

تا باري ديگر او را در آغوش

بگيرم

مي‌دانم عاقبت روزي به ابتداي جاده خواهم رسيد

اما ردي از او نخواهم ديد

اگر باز گردد

گمان مي‌كنم كمي دير شده باشد

چون از تصوير آسماني كه تو برايم قلاب

گرفته بودي 

بر زمين خواهم افتاد

سراغم را از زميني سرد بايد بگيري

كه سرديش مانند سردي نگاه توست

چه لطيف است حس آغازي دوباره،

 و چه زيباست رسيدن دوباره به روز زيباي آغاز تنفس...

و چه اندازه عجيب است ، روز ابتداي بودن!

 و چه اندازه شيرين است امروز...

                                             روز ميلاد...

                                                   روز تو! روزي که تو آغاز شدي!

هانيه جووووووووووووووووووووونم،

                                          بهاران زندگيت مبارك

يا بمانم يا تمام كنم

امروز هم آخرين روز ابري بود

گفتند آخرين روز زيباتر است از هميشه

آنهم كمي پرنگ تر از هر ديروز

آمدم تا آخرين من باشم

تا نكند كه بي وفا شويم تا نكند كه تو تنها بماني

كه تو باشي و من نباشم

كه دلت تنها بلرزد

آخرين روز را هم ماندم تا انتها

تا بداني من بي وفا نبودم

خبر رسيده كه مي آيي آنهم بعد از سالها

نمي دانم

ديدمت چه خواهم گفت شايد نگاهت نكردم

شايد هم تنها يك وعده باشد

من گفتم تا آخرين لحظه

آن آخرين را هم براي باران گفتم

چه تو باشي چه تنها من بمانم

يا اينكه به انتظار وعده ها

اما گفته اند مي آيي همين امروز و فرداست كه ...

من اما دو دل

می اندیشم

نه به فرداها

نمی بینمت آن روز

نه به هرگزها

تنها به تمنای خاطره ها

می اندیشم آن روز

که بی توام

نه به یک عمر

به حسرت یک نام

که تو را برد از یاد

به تماشا به سکوت

به فهم ناگفته یک حرف

پ.ن: من چي باشم بهتره؟!

       سهم من چي باشه بهتره؟!

تنها كس و كارم

ديدي ازم دل كند

اونكه دوسش دارم

اون كه يه عمري بود 

غصشو مي‌خوردم

ديدي چه راحت گفت 

من تو دلش مردم

اي دل غم ديدم

ديدي چه بي رحمه

معني احساسو

ديدي نمي‌فهمه

اي دل غم ديدم

ديدي چه بي رحمه

معني احساسو 

ديدي نمي‌فهمه

رفت و شدم تنها

اما، خوب مي‌دونم نيست اون تنها

من ديگه از امشب هرشب

مهموني دارم با غم‌ها

آخ كه چه‌قدر تنهام

سرد چه‌قدر دستام

سر شده صبر من

دست اونو مي‌خواد

اي دل غم ديدم

ديدي چه بي‌رحمه

معني‌ احساسو

ديدي نمي‌فهمه

رفت و شدم تنها

اما، خوب مي‌دونم نيست اون تنها

من ديگه از امشب هر‌شب

مهموني دارم با غم‌ها

گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی. ــ

آدمی بودن

             حسرتا!

                      مشکلی‌ست در مرزِ ناممکن. نمی‌بینی؟

ای کاش آب بودم ــ به خود می‌گویم ــ

نهالی نازک به درختی گَشن رساندن را

                                                (ــ تا به زخمِ تبر بر خاک‌اش افکنند

                                                در آتش سوختن را؟)

یا نشای سستِ کاجی را سرسبزی‌ جاودانه بخشیدن

                                                                  (ــ از آن پیش‌تر که صلیبی‌ش آلوده کنند

                                                                  به لخته‌لخته‌ی خونی بی‌حاصل؟)

یا به سیراب کردنِ لب‌تشنه‌یی

رضایتِ خاطری احساس کردن

                                     (ــ حتا اگرش به زانو نشانده‌اند

                                     در میدانی جوشان از آفتاب و عربده

                                     تا به شمشیری گردنش بزنند؟

                                     حیرت‌ات را بر نمی‌انگیزد

                                     قابیلِ برادرِ خود شدن

                                     یا جلادِ دیگراندیشان؟

                                     یا درختی بالیده‌نابالیده را

                                                                   حتا

                                     هیمه‌یی انگاشتن بی‌جان؟)

□

می‌دانم می‌دانم می‌دانم

با اینهمه کاش ای‌کاش آب می‌بودم

گر توانستمی آن باشم که دلخواهِ من است.

آه

کاش هنوز

             به بی‌خبری

                           قطره‌یی بودم پاک

از نَم‌باری

           به کوهپایه‌یی

نه در این اقیانوسِ کشاکشِ بی‌داد

سرگشته‌موجِ بی‌مایه‌یی.

بي تو لحظه هاش عذابه

تو كه مي‌دونستي حالم

بي تو داغونه خرابه

پس چرا گذاشتي رفتي

مگه مهربون نبودم

مگه عاشقت نبودم

مگه همزبون نبودم

تو كه مي‌دونستي قلبم

بي تو لحظه‌هاش عذابه

تو كه مي‌دونستي حالم

بي تو داغونه خرابه

پس چرا گذاشتي رفتي

مگه مهربون نبودم

راستي عاشقت نبودم

مگه همزبون نبودم

تو كه مي‌دونستي اشكات

واسه من شگون نداره

تو كه مي دونستي قلبم 

وقتي همزبون نداره 

يه روزم دووم نداره

به خدا دووم نداره

ديگه كاري اون به كاره

دل ديگرون نداره

تو كه مي‌دونستي اشكات 

واسه من شگون نداره

تو كه مي‌دونستي قلبم

وقتي همزبون نداره

يه روزم دووم نداره

به خدا دووم نداره

ديگه كاري اون به كاره

دل ديگرون نداره

تو كه مي‌دونستي قلبم...

روي ديواراي خونه

بي تو و عطرت عزيزم

چيزي از من نمي‌مونه...

يه نفر حبس تو چشمات

تا ابد گوشه‌ي زندون

يه نفر عاشق عاشق،

عاشق صداي بارون

جونش و لحظه‌ي آخر

ميسپاره به دستت ارزون...

قلبم به سختي نفس مي كشه

شايد هنوز به نبودن عطر وجودت

ذره‌اي عادت نكرده

گمونم شمارش ثانيه‌ها را 

آغاز كرده

تا ديگر شرمنده‌ي تو نباشد

شرمنده‌ي اينكه

چرا هنوز هم در جست و جوي عطر توست!

بايستد بهتر است...

                           باشه ميرم از اين ديار

                           تو مي‌خواي من بميرم،

                                                      باشه مي‌ميرم صد هزار

تو مي‌خواي گريه كنم،

                          اشك منو باز ببيني

                          تو مي‌خواي من نگيرم،

                                                        پيش تو آروم و قرار

تو مي‌خواي ثانيه‌ها،

                           تموم نشه تو حسرتت

                           من مي‌خوام رها بشم،

                                                     تموم شه اون همه فرار

تو مي‌خواي خراب كني

                           كوه اميدمو چه زود!

                           پاي سرنوشت من،

                                                  اين همه حسرتو نزار

تو مي‌خواي من نباشم

                          باشه مي‌رو از پيش تو

                          اين همه بخت بدو،

                                             همش به روي من نيار

بچين از باغ دلم

                         خرمن حسرتو غمو

                          روي قبر خاموشم،

                                           بوته‌ي حسرتو بكار

        حتي شما دوست عزيز...

        دور از شوخي خواهش مي‌كنم دوستاي گلم...

        ممنون!