این روزهـــا

   تنـ ها شدم دوباره 

       روزهایه سردی مونده و شبهــ ای بی ستاره

دلم گرفته ای خدا

  حرفــ ی بزن تو با من

      نزار همینجوری بره تنــ هایی عمری با غم

         چَقدر تنـــــهایی بَر گــ ردم !

آنجا نیستم، نمی خوابم.

من هزاران باد وزنده ام.

تلالویی ام بربرف تازه.

تابش آفتابم بر دانۀ رسیده؛

من باران لطیف پاییزی ام.

آن زمان که در سکوت صبح از خواب بیدار می شوی؛

مرا در دستۀ پرندگان خموش صبحگاهی بیاب؛

در شوقشان برای پرواز.

مرا در ستارگان شبانگاهی جستجو کن؛

در نور روح بخش شان در دل شب.

بر مزارم گریه نکن؛

آنجا نیستم

ميخوام بِبينَمت نمـــيـــــ تونَم

به دسـت خاطرات لعنتي بسپـارم.

شاید آن سوی دنیا روی نیمکتی دیگر کسی هست

که همه ی آنچه ندارد "تویی"!

نیمکت های دنیا را بد چیده اند!!!

گناهانم را نادیده بگیر

همانگونه که دعاهایم را نشنیده می گیری!

اینقدر مرا از " آتش " نترسان

از همان جد بزرگم ، آدم !

تا همین پدرم

و حتی تا چند دقیقه پیش خودم

همه در جهنم " دنیا " سوخته ایم !

من یه شکلات گذاشتم تو دستش اونم یه شکلات گذاشت تو دست من

من بچه بودم اونم بچه بود

سرمو بالا کردم سرشو بالا کرد...

دید که منو می شناسه

خندیدم، گفت دوستیم؟

 گفتم دوستِ دوست 

گفت تا کجا؟   گفتم دوستی که تا نداره ... 

گفت تا مرگ؟ خندیدم و گفتم من که گفتم تا نداره ... 

گفت باشه تا پس از مرگ        گفتم نه نه نه نه تا نداره ... !!!

گفت قبول تا اونجا که همه دوباره زنده می شن یعنی زندگی پس از مرگ

بازم با هم دوستیم تا بهشت تا جهنم تا هر جا که باشه منو تو با هم دوستیم؟

خندیدم و گفتم تو براش تا هر جا که دلت می خواد یه تا بزار 

اصلا یه تا بکش از سر این دنیا تا اون دنیا اما من اصلا براش تا نمی زارم.

نگام کرد نگاهش کردم باور نمی کرد 

می دونستم اون می خواست حتما دوستیه ما تا داشته باشه

دوستیه بدون تا رو نمی فهمید

گفت بیا برای دوستیمون یه نشانه بذاریم 

گفتم باشه، تو بذار گفت     شکلات ...

هر بار که همدیگرو می بینیم یه شکلات ماله تو یکی مال من ،باشه؟

 گفتم باشه 

هر بار یه شکلات می ذاشتم تو دستش اونم یه شکلات تو دست من

، باز همدیگرو نگاه می کردیم یعنی که دوستیم دوستِ دوست.

من تندی شکلاتمو باز می کردم می ذاشتم تو دهنمو تند و تند میمکیدم

میگفت شکمو تو دوست شکموی منی

بعد شکلاتشو می ذاشت توی یه صندوقچه کوچولوی قشنگ. 

میگفتم بخوووورش

 !میگفت تموم می شه می خوام تموم نشه برای همیشه بمونه،

 صندوقش پر شده بود از شکلات !

هیچ کدومشو نمی خورد !من همشو می خوردم

گفتم اگه یه روز شکلاتاتو مورچه ها بخورن یا کرما اونوقت چی کار می کنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ 

گفت مواظبشون هستم 

،می گفت می خوام نگهشون دارم تا موقعی که دوست هستیم،

اما من شکلاتامو می ذاشتم تو دهنمو می گفتم نه نه نه

تا نداره دوستی که تا نداره.

یکسال، دوسال، چهارسال، هفت سال، ده سال، بیست ساله که شده،

اون بزرگ شده منم بزرگ شدم 

من همه شکلاتامو خوردم اون همه شکلاتاشو نگهداشته 

اون اومده امشب تا خداحافظی کنه 

می خواد بره ، بره اون دور دورا می گه میرم اما زود بر می گردم

من که می دونم میره و بر نمی گرده 

یادش رفت شکلات به من بده من که یادم نرفته 

یه شکلات گذاشتم کف دستش 

گفتم این برای خوردن 

یه شکلاتم گذاشتم تو کف اون دستش این آخرین شکلات برای صندوق کوچکیت

یادش رفته بود که صندوقی داره برای شکلاتش

هردوتارو خورد ،خندیدم 

می دونستم دوستیه اون تا داره مثل همیشه،

خوب شد همه شکلاتامو خوردم

اما اون هیچ کدومشو نخورده 

حالا با یه صندوقچه پر از شکلاتای نخورده چی کار می کنه؟؟؟؟؟؟؟؟؟........................

یه دسته اونایی هستن که مثه منن

یه دسته اونایی که مثه من نیستن ...

اونایی که مثه منن آدمن !!!

اونایی هم که مثه من نیستن آدم نیستن .....

دلم برای همه آدمهای دنیا تنگ است ...

برای آنهایی که نقشی در زندگیمان داشتند..

برای آنهایی که نقشی نداشتند...

برای شما دوستانی که هر روز از دریچه کوچکی به عکسهای ریز همدیگر نگاه میکنیم مثل دیوانه ها برای هم مینویسیم ....

برای آنهایی که نزدیکند ولی در دل نیستند...

برای آنهایی که دورند و در دل هستند...

برای زمستان که میرود...

برای بهانه ای که در دل دارم.برای همه چیز!برای همه کس!..

برای خودم که در گذشته جا مانده است!..

دلم تنگ است......

 آب را گل کردند.....
چشم ها را بستند و چه با دل کردند...
واي سهراب کجايي آخر؟.....

زخم ها بر دل عاشق کردند خون به چشمان شقايق کردند..
تو کجايي سهراب؟

که همين نزديکي عشق را دار زدند, همه جا سايه ي ديوار زدند...

روزی روزگاری اشتباهی بود
چنان ابلهانه و کوچک
که هیچ‌کس متوجه آن نشده‌بود ...

نه تاب آن را داشت
که خودش را ببیند و نه از خود بشنود !!

او همه جور چیز اختراع کرد
فقط برای آن که ثابت کند
خودش واقعا وجود نداشت

فضا را اختراع کرد
تا اثبات‌هایش را در آن تعبیه کند
و زمان را تا اثبات‌هایش را نگه‌دارد
و جهان را تا اثبات‌هایش را ببیند

همه‌ی آن‌چه او اختراع کرد
چندان ابلهانه نبودند
چندان کوچک هم نبودند
ولی بی‌شک اشتباه بودند.

مگر جور دیگری هم می‌توانست باشد؟؟؟؟؟

 از صداها، آدما، ماشینها...

 جاده ها، چراغ عقب ماشینها، راننده های کلافه..

 خونه های زشت و بی قواره، باد لعنتی

سرما، عشق ، دوست داشتن ...

محبت،از تو ... از تو

آره از تو دروغگو به ظاهر خوب

از خرافات ، جهان سومی های خرافاتی

دنیا، شب روز، خورشید.....

 و .. از همه چیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــز متنفرم…

دلیلش هم: قضا!

گاهی دلم برای خودم می سوزه

از خودمم متنفرم .

خداست . دارد با تو شوخی می کند.  

می گوید این دل هنوز هم همین جاست و هنوز هم کوچک است .  

هنوز هم به این جا و آن جا وابسته است .  

بخند، بخند و بفهم!!

بفهم که این دل را باید راه ببری .....

همین طور که خدا آفریده است او را، با تمام تعلقاتش .  

با بستگی هاش.

همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند

 همان ها که برای همه لبخند دارند

 همان ها که همیشه هستند، برای همه هستند

 آدمهای ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعت ها تماشا کرد؛

 عمرشان کوتاه است ...

بس که هر کسی از راه می رسد یا ازشان سوءاستفاده می کند یا زمینشان میزند یا درس ساده نبودن بهشان می دهد

 آدم های ساده را دوست دارم بوی ناب “آدم” می دهند