دارم به نیوتون ایمان میارم.
درخت آرزوم داره از ریشه خشک میشه.
به نظر میاد اصلا از روز اول درخت نبوده علف هرز بوده که سم علف کش ریختن روش.
با توجه به قابلیت هام پیش بینی می کنم گندابی که دارم توش فرو میرم تا چندی دیگر می تواند جایگزین دریاچه ارومیه شود و من با مخ به اعماقش برم..
کاشکی بانجی باشه یه روز برگردم.
حالم از خودم به هم میخوره.
همه بگید:
بخور که ناز شست خودته.
گناهان یک شهید 16 ساله!
دفترچه یادداشت یک شهید شانزده ساله در جریان تفحص پیگر شهدا، پیدا شد که گناهان هر روزش را در آن یادداشت کرده بود.
به گزارش خبرگزاری مهر، راوی که یکی از بچه های تفحص پیکر شهداست می گوید: خواندن بخشی از یادداشتهای این شهید 16 ساله برای لحظاتی ما را به فکر فرو برد که کجائیم و چه می کنیم. گناهان یک روز او عبارت بودند از:
• سجده نماز ظهر طولانی نبود.
• زیاد خندیدم.
• هنگام فوتبال شوت خوبی زدم که از خودم خوشم آمد.
راوی در سطر آخر افزوده بود که: دارم فکر می کنم چقدر از یک پسر شانزده ساله کوچکترم... !
امشب برای دومین بار آمدم مرخصی،فردا عصر هم باید برگردم.25 روزش رفت به قول ناویهای نیروی دریایی"نبود یک ماه دیگه" یعنی یک ماه دیگه تموم می شه.این هفته باید بریم اردوگاه تو بیابون و تیر اندازی و سایر مهارت ها. خلاصه روز شماری می کنیم تا تموم بشه.
چهارشنبه هفته ی قبل تاریخ اعزام به خدمتم مشخص شد.اول تیر
شبش راهی اصفهان شدم تا کنکور ارشد دانشگاه آزاد بدم.
آقایون فراموش کرده بودند جا برامون رزرو کنند ناچار شدیم پایین بوفه بنشینم و جهنم را تجربه کنیم.
دانشگاه نجف آباد بهمون خوابگاه ندادند و مجبور شدیم بریم خونه ی دوست دوست دوست .... و کلی شرمندگی و خجالت.
جمعه صبح و عصر کنکور دادم.شانس ما امسال دانشگاه آزاد هم آدم! شده بود و سؤالاتش شده بود مثل دولتی.
شب هم از اصفهان برگشتیم.
دوشنبه رفتم سپاه ببینم می تونم تو سپاه پذیرش بشم.گفتند چون دوره تکمیلی ندارم نمی شه. البته با پارتی شده و می شه.من هم که آرمانگرا! عمراً از این کارا نمی کنم.پس یا ارتش یا نیروی انتظامی.
فردا (چهارشنبه) هم می ریم مشهد زیارت.تا پایان روزهای خوشی را هم مشهد باشیم. چقدر هم دلم هوایی حرم آقا شده.از صبح دارم برنامه ریزی می کنم تو حرم چه کارایی بکنم.
هفته آینده هم نتایج ارشد دولتی میاد که تقریباً محاله قبول بشم.
کنار دوستش نشسته
گذشته و آینده اش را با هم به یاد می آورد
پسر ک همیشه از پیس بودن باباش خجالت می کشید
صدای بچه هایی که می گفتند: اینها "مریضند"،"نجسند"،به من دست نزن،دستت به کتاب من خورد! در تصاویر مبهم کودکیش می پیچد
و دوستی که هرگز نبود
به هر سختی بود درس می خواند
درس و زجر،درس و تحقیر ،درس و اشک و...
اما چند سال بعد شروع شد
از صورتش شروع شد
نصف قهوه ای نصف صورتی
پوست صورت پسرک هر روز صورتی می شد و رنگ عوض می کرد
او هم داشت احتمالات ژنتیک را اثبات می کرد
داشت به کروموزم ها ایمان می آورد
ناچار مدرسه را رها کرد
پسرک حالا جوان بیست و پنج ساله ای شده که
باید عمری تنها بماند
باید تنها بمیرد
شاید از پدرش شکایت می کند که چرا او این کار را نکرد
اما حالا یک دوست دارد
و کنار او در پارک
در خلسه ی افیون برای خود آینده ی رویاییش را می سازد
نیمه شب تابوت را برداشتند
بار غم بر شانهها بگذاشتند
هفت تن، دنبال یک پیکر، روان
از پی آن هفت تن، هفت آسمان
این طرف، خیل رُسُل دنبال او
آن طرف احمد به استقبال او
ظاهراً تشییع یک پیکر ولی
باطناً تشییع زهرا و علی
امشب ای مَه، مهر ورزو، خوش بتاب
تا ببیند پیش پایش آفتاب
دو عزیز فاطمه همراهشان
مشعل سوزانشان از آهشان
دارم دیوونه می شم...
پشت چراغ قرمز به تایمر خیره شدم، آرام به شیشه ی ماشین میزند،دریای التماس در عمق چشمانش موج می زند،بچه ی پنج-شش ساله ای که الآن باید تو پارک باشد و شادی و خندش همه جا را پر کند.خواهرها و برادرانش هم بین بقیه ماشین ها قسمت می شوند.آقا فقط دویست تومان،یک روزنامه...اگر روزنامه هاش تا شب فروش نرود باید گرسنه بخوابد.
به روزنامه نگاه می کنم.نوشته :علی دایی توانست بعد از حضور چند ساعته در نود چند صد میلیون بدهی خود را از فدراسیون بگیرد.
در کویری به رنگ غم ، تنها
تک ستاره ی شبهای بی کسی بودی
یگانه چشمه ی امید،ولی جوشان
کنار هر سراب زندگی بودی
ستاره تویی شب من
هنوز خاموشی؟
تو چشمه و لب من
چرا نمی جوشی؟
اگر پیت ندویدم
شکسته پای دلم بین
و اگر جان نسپردم
سرم به دار هوا بین
پرنده ی سحری خوان
به باد می دهد این راز
چه بوی یاس خوشی
بهار آمده باز؟
پ.ن : بله برای دومین بار چشمه ی قریحه جوشیدن گرفت و این شاهکار ادبی عشاق ادبیات را سیراب کرد. چند مشکل جزئی داره،وزن و آهنگ نداره ،قافیه نداره و ارتباط معنایی و غیر از اینها مشکلی نداره.
