عشق_واقعی

افلاطون جالب‌ترین نظریه‌ی سقراط را شرح می‌دهد. وقتی عاشق می‌شوید در واقع در وجودِ معشوق، خوبی‌هایی می‌بینید

که خودتان آنها را ندارید. چه‌بسا زود خشمگین شوید اما او به این راحتی‌ها آرامش خود را از دست نمیدهد.

از دید افلاطون عشق در اصل نوعی آموزش است: اگر نخواهید شما را بهبود ببخشد نمی‌توانید به راستی او را دوست داشته باشید.

در عشق حقیقی دو طرف باید بخواهند در کنار هم رشد کنند و به هم کمک کنند که چنین شود.

این‌ به آن معناست که باید با کسی که کلید پیشرفت شما در دستان اوست همراه شوید: خوبی‌هایی که او دارد و شما ندارید.

انسان امروزی با این‌ نوع عشق کاملاً بیگانه است چون بیشتر مردم تصور می‌کنند

که عشق یعنی یافتن یک معشوق کامل و بی‌نقص. عشق واقعی یعنی همه چیز معشوق خود را دوست "نداشته" باشیم.

عشق یعنی خود را متعهد بدانیم به او کمک کنیم که انسان‌ بهتری شود.

👤 آلن‌_دوباتن
🔖 متفکران‌ بزرگ

"مرده شور ترکیبش را ببرد"

گویند؛
روزی "مطربی" نزد "مرحوم کرباسی" که از علمای "عهد فتحعلی شاه" بود آمد و حکم شرع را در مورد "رقصیدن" پرسید.

کرباسی با عصبانیت جواب داد:
"عملی است مذموم و فعلی است حرام."

مطرب پرسید:
"حضرت آقا، اگر من دست راستم را بجنبانم حرام است؟"

مرحوم کرباسی گفت: "خیر!"

مطرب پرسید: "اگر دست چپم را بجنبانم؟!"

مرحوم کرباسی گفت: "خیر!"

سپس مطرب از "حکم شرعی" در مورد تکان دادن پای راست و چپ پرسید و هر بار مرحوم کرباسی گفتند: "خیر" ایرادی ندارد.

اصولا دست و پا برای "جنبانده شدن" خلق گشته اند.

مطرب که منتظر این فرصت بود از جای خود بلند شد

و در مقابل دیدگان بهت زده مرحوم کرباسی و حاضران مجلس "شروع به رقصیدن کرد" و گفت:

"حضرت آقا، رقص همان تکان دادن دست ها و پاهاست که فرمودید حرام نیست.
مرحوم کرباسی در جواب گفت:

"مفرداتش" خوب است...
ولی "مرده شوی ترکیبش را ببرد"

به این معنی که تک تک امور به تنهایی خوب هستند اما مجموعشان فعل حرام است و به درد نمی خورد.

لیاقتِ تو بیشتر از این هاست که توقف کنی و خودت را برای افرادِ حقیری که تو را بی‌بهانه قضاوت می کنند توضیح دهی .

اینها اگر قرار بود بفهمند که قضاوت نمی کردند !!

هیچ کس به اندازهٔ خودت به مسائل و دغدغه هایت اِشراف ندارد ...

این تو هستی که باید درست را از نادرست تشخیص بدهی و گام برداری ...

منطق هم همین را میگوید؛ این که در زندگیِ هر کسی ، تصمیم گیرنده و قاضی ، خودش است و خدایش...

"نه مردم" !قضاوتت که کردند ، خودت را به نشنیدن بزن

و با بیخیالیِ تمام ، راهت را ادامه بده ،کاری که تمامِ انسانهایِ موفقِ تاریخ کرده اند...

هشت بهشت زندگی !!

بهشت اول :

آغوش مادریست که با تمام وجود ، بغلت کرد و شیرت داد .

بهشت دوم :

دستان پدریست که برای راه رفتنت ، با تو کودکی کرد .

بهشت سوم :

خواهر یا برادریست که برای ندیدن اشکهایت ، تمام اسباب بازیهایش را به تو داد .

بهشت چهارم :

معلمی بود که برای دانستنت , با تمام بزرگیش هم سنت شد تا یاد بگیری .

بهشت پنجم :

آغوشی بود که هرگز در آغوشش نگرفتی .

بهشت ششم :

دوستی ست که روز ازدواجت در آغوشت کشید

و چنان در آغوشش فشرد که انگار آخرین روز زندگیش را تجربه میکند .

بهشت هفتم :

همسر توست که با تمام وجود در کنار تو معمار زندگی مشترک تان است
گویی دو شاخه از یک ریشه اید .

بهشت هشتم :

فرزند توست , خالق زیبایی های آینده

بازرگانی غلامی نیرومند دید و به هوای جثه تنومندش او را خرید

و از فروشنده عیبش را پرسید. فروشنده گفت:
فقط یک عیب دارد آن اینکه اول باید سر غیرتش آورد تا دلاوری کند.
بازرگان مال التجاره اش را بار زده و به همراه غلام به راه افتاد و هنوز یک منزل راه نرفته

بود که راهزنان به کاروان حمله کردند

و بازرگان هر چه غلام را به دفاع فرا خواند جز داد و فریاد هنری از غلام ندید.
رئیس دزدان دستور داد تا صدایش را قطع کنند و بی حرمتش کنند،

پس سی و نه تن از راهزنان به ترتیب خدمت غلام رسیدند و چون نوبت به چهلمین دزد رسید

غیرت غلام جنبید و برجسته چوبی برداشت و همه دزدان را تار و مار کرد.
بازرگان در برگشت به بازار برده فروشان رفت و غلام را پس داده و گفت:
مال بد بیخ ریش صاحبش، من از کجا همیشه چهل دزد حاضر داشته باشم که او را سر غیرت بیاورند..

كشاورزی هر سال که گندم میكاشت، ضرر میكرد.
تا اینكہ یك سال تصمیم گرفت، با خدا شریك شود و زراعتش را شریكی بكارد.
اول زمستان موقع بذرپاشی نذر كرد كه هنگام برداشت محصول، نصف آن را در راہ خدا، بین فقرا و مستمندان تقسیم كند.

اتفاقاً آن سال، سال خوبی شد و محصول زیادی گیرش آمد.
هنگام درو از همسایه‌هایش كمك گرفت و گندمها را درو كرد و خرمن زد.
اما طمع بر او غالب شد و تمام گندمها را بار خر كرد و به خانه‌اش برد و گفت:
«خدایا، امسال تمام زراعت مال من، سال بعد همه اش مال تو!»

از قضا سال بعد هم سال خیلی خوبی شد،
اما باز طمع نگذاشت كه مرد كشاورز نذرش را ادا كند.
باز رو كرد به خدا و گفت:
«ای خدا، امسال هم اگر اجازہ دهی، تمام گندم‌ها را من میبرم و در عوض دو سال پشت سر هم، برای تو كشت میكنم!»

سال سوم از دو سال قبل هم بهتر بود و مرد كشاورز مجبور شد،

از همسایگانش چند تا خر و جوال بگیرد، تا بتواند محصول را به خانه برساند.

وقتی روانه شهر شد، در راہ با خدا راز و نیاز میكرد كه:

«خدایا، قول میدهم سه سال آیندہ همه گندم‌ها را در راہ تو بدهم!!»

همینطور كه داشت این حرفها را میزد، به رودخانه‌ای رسید.

خرها را راند، تا از رودخانه عبور كنند كه ناگهان باران شدیدی بارید

و سیلابی راہ افتاد و تمام گندم‌ها و خرها را یكجا برد.

مردك دستپاچه شد و به كوہ بلندی پناہ برد و با ناراحتی داد زد:«های های خدا!

گندم‌ها مال خودت، خر و جوال مردم را كجا میبری؟»

هرکه را باشد طمع اَلکَن(لکنت زبان شود
با طمع کی چشم و دل روشن شود

پیش چشم او خیال جاہ و زر،
همچنان باشد که موی اندر بصر!

جز مگر مستی که از حق پر بوَد
گر چه بِدْهی گنجها، او حُر بود

📚مولانا
مثنوی معنوی

توي رستوران نشسته بودم که يک دفعه يه مرده که با تلفن صحبت ميکرد فرياد کشيد

و خيلي خوشحالي کرد و بعد از تمام شدن تلفن، رو به گارسون گفت:

همه کساني که در رستورانند، مهمان من هستن به “”باقالي پلو و ماهيچه””

“”بعد از 18 سال دارم بابا ميشم””

چند روز بعد تو صف سينما، همون مرد رو ديدم که دست بچه ي 3يا 4 ساله اي را گرفته بود که به او بابا ميگفت

پيش مرد رفتم و علت کار اون روزشو پرسيدم

مرد با شرمندگي زياد گفت: آن روز در ميز بغل دست من، پيرمردي با همسرش نشسته بودند.

پير زن با ديدن منوي غذاها گفت: اي کاش ميشد امروز باقالي پلو با ماهيچه ميخورديم،

شوهرش با شرمندگي ازش عذر خواهي کرد و خواست به خاطر پول کمشان، فقط سوپ بخورند

من هم با آن تلفن ساختگي خواستم که همه مهمان من باشند

تا اون پيرمرد بتونه بدون شرمندگي، غذاي دلخواه همسرش را فراهم کنه.

((خدا)) را فقط با “دولا و راست شدن” و امتداد “”والضالين”” نميتوان شناخت…

روزي ملانصرالدین را ديدند که بيرون از خانه خود دنبال چيزي ميگردد.

از او پرسيدند: ملا ، دنبال چه چيز ميگردي؟

ملا گفت:دنبال کليدم.

پرسيدند: کليدت را کجا گم کردي؟

ملا گفت: درون خانه!!!!

گفتند: پس چرا اينجا دنبال آن ميگردي؟

ملا پاسخ داد: چون داخل خانه تاريک، اما اينجا روشن است.

ما هم در بيرون به جستجوي خود بر آمده ايم،

اما تا زماني که به درون وجودمان بازنگرديم، نميتوانيم خود را بيابيم.

پس به درون خود بنگريم، يعني همان جايي که تاريک است.