سلام

از همون اول که شروع به نوشتن توی فضای مجازی کردم میدونستم که هیچ چیزی مثل دفتر قدیمی چرک و له شده ی پر از خاطرات سال ها نمیشه، کاملا واقف بودم که فضای مجازی ثباتی نداره، نه به دلنوشته هام توی نوت گوشیم دل میبندم نه به اینجا

با این حال وقتی شروع کردم به نوشتن توی این وبلاگ تازه چند ماهی میشد که عاشق شده بودم، هیجان زده بودم و با ذوق دلم میخواست لحظاتمو به اشتراک بذارم، میدونستم که دوستای عاشق زیادی پیدا میکنم و بعضی از دوستام توی ذهنم میمونن شاید تا آخر عمر

خوشحالم که این وبلاگو داشتم و دارم، خوشحالم که روند تغییر و بزرگ شدنمو خیلی واضح دیدم جلوی چشمام

خوشحالم که ثبت شد، تا همین جاشم راضیم از کارم، به نظر من آدمی که زندگی و احساسشو ثبت نمیکنه ضرر بزرگی کرده، ضرر بزرگیه پاره کردن دفتر خاطرات دوره ی نوجوانی و اگر مثل من باشید آتیش زدنش!

با خوندن لحظات گذشته لذت میبرم

دفتری هم دارم که اگر گوشی و تب لت و لپ تاپ اجازه بدن گاهی ثبت میکنم روزگارمو

حالا وقتشه اینجا هم ثبت کنم ثمره ی کوچولوی عشق من و محمدو. ثمره ی فسقلی که توی شکم منه و اکثر لحظاتمو باهاش شریکم گرچه هنوز حسش نمیکنم :)