کپو

(به  شیر دختر دیروز بلوچ)

به نیم چهره ی ماهت شبم چراغان است

فروغ توست که دل را همیشه مهمان است

مگر زمخمل دستت شفای جان گیرم

برای این دل زخمی که سخت ویران است

بلوچ دختر مغرور سربلند از عشق

نگاه کردنت ازدور سخت حیران است

مرا به سمت تو همواره جان و دل دادن

تو را به سمت من انگار عشق لرزان است

نترس وپای بنه در رهی که میدانی

قرار منزل عشق است وراحت جان است.

(نذر امام حسین)(ع)

ای نفس ونغمه ی شیدا شدن

در ضربان همه پیدا شدن

از تو سرودم نفس آتش گرفت

بیرق دل نقش منقش گرفت

عشق جگر گوشه ی داغ وبلاست

باز دمی از نفس کربلاست

پای رکابت رکب غیرت است

کوی تو در معرفت حیرت است

زمزمه ات زمزم زهرایی است

گستره ی عشق اهورایی است

ای تو سیاوخش شب تار ما

در شکن موج بلا یار ما

غیرت ما از کرم وفضل توست

آینه ی عشق ابالفضل توست

خار مغیلان بلا فرش تو

حیرت هفتاد ودو تن عرش تو

از عدم خویش چو ظاهر شدم

مست حبیب ابن مظاهر شدم

ای سند عشق فلک ها سرت

لاله ی عرش است علی اصغرت

مستم از این خم که طهورایی است

جام تو هیهات اهورایی است

وای به نقش کفنت یا حسین

قبله ی دین است تنت یا حسین

مرگ بر آن مرگ که فانی کند

تاعدمت خانه تکانی کند

پهنه ی تفسیر شهادت حسین

گستره ی محض شهامت حسین

بی تو در این کوی بلا بی کسیم

با تو به آغاز دگر میرسیم