توارث
مادربزرگ وقتی به چشمان آبی ام خیره می شد,
یاد قزاق ها می افتاد ,
از شرم یاشماقش را به سر می کشید
پدر بزرگ زیر لب غر غر می کرد:
"زاده ی جنگ"
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم آبان ۱۳۹۹ ساعت 16:0 توسط کروب رضایی
|
سلام کروب جان
وقتی این شعرت را خواندم-همان روزهای اول- فکر کردم یک اتفاقی افتاده که کروب رضایی از شعر درآمده و دارد شعار میدهد. با اینکه این شعارت را دوست دارم، اما شعرهایت را بیشتر دوست دارم. البته عیبی نیست که شاعر همیشه به قول معروف باید فقط شعر بگوید و حرف دیگری نزند. نه اصلاً این هدفم نیست. منظورم این است که زبان شاعر وقتی تغییر میکند خوانندهای مثل من میتواند حق داشته باشد که بوی یک اتفاقی را احساس کند. حتی اگر بو یا شمیمی هم نباشد. اما شعر کارکرد خودش را دارد و شعار کارکرد خودش را. شعر جریان مییابد و رودخانهوار میرود، میرود، میدود. شعار در جا میزند و در هوایی زخمی یا زخم میزند یا زخم میخورد. من هم مثل تو قطرهقطره خونم را دوست دارم، از خیلج فارس تا آلاشت سوادکوه-که خوابهای مرا به خود اختصاص میدهد- تا همان شهرقشنگ ساحلیات، آستارایت، که یک بخش از خاطرات خوب سفر مرا تشکیل میدهد.
شاعر حق دارد احساساش را بروز دهد. شاعر هم میتواند مشتش را گره کند و گاهی اگر بد نباشد تو دهن کسی بزند. (امیدوارم که شاعران هیچ وقت مشت نداشته باشند. نه آنکه از مشت میترسم، نه. گاهی میترسم. اما از مشت شاعر اصلاً خوشحال نمیشوم. من طنازیها و دلبریهایش را دوست دارم. دلم میخواهد مشت برای اهل مشت باشد و شعر برای اهل شعر.)بگذریم. شاعر میتواند حتی یک قطره رنگ خونش را در میان اقیانوس پیدا کند. شاعر میتواند نظریه بدهد، مانیفست ملی-میهنی بدهد، پند بدهد و راهکاری اخلاقی ارائه کند، اما شاعر با این همه، خوب است شاعر باشد. شاعر بماند. شاعر ماندن نه این است که حرفی نزند، احساس سیاسیاش را بروز ندهد، دشمناش را نشناسد، نه، بشناسد. اما شاعرانهشناختن لطفی دارد که زبان صریح و بیپرده آن لطف را نمیپراکند. لطف باید پراکنده شود، پخش شود، اما با سمند خیال. با این حال با همین احساسات میتوان رفیق شد. اما رفاقت با آن جنس شعرهایت-چون احساس خاص توست و دیگری نمیتواند آن احساس را داشته باشد،مگر با آن همذاتپنداری کند- با مزهتر است.
