به نقل از شیخ عالی:( طول) عمر برای همه هست، یکی عمر

درازی دارد یکی عمرش کوتاهترست  لکن درازی و کوتاهی

عمر، زینت انسان نیست،  بلکه زینت و عظمت، بزرگی انسان

در اینست که( عرض) عمر خود را زیاد و وسیع کند، یعنی در

طول زندگی طوری زندگی کند که هر  روز  او  تکرار روز

قبل نباشد  بلکه باید فعالیتهای گسترده داشت و به طول

زندگی پهنا داد و در هروز،  معادل چندین روز،   باید فعالیت

داشت و آثار ماندگاری از خود بجا گذاشت کسی که در طول

زندگی، چنان زندگی کند که وجودش مایه برکت برای جامعه،

و آثار باقی مانده از او برای جامعه حتی پس از مرگ هم مفید

باشد.  پس چنین افرادی کسانی هستند که  عرض زندگی

زندگی  خود را زیاد کرده و به آن پهنا داده اند.

قرآن و عترت که باید در کنار هم بوده هیچگاه از هم جدا

نگردند و حال اگر کسی باشد که یکی از آنها را انتخاب کند.

👇
کسی که( قرآن) را دارد اما( عترت) را ندارد  مانند دانش

آموز کلاس اولیست که کتاب دارد اما معلم ندارد  و کسی که

 عترت دارد اما قرآن ندارد همانند دانش آموز بی کتاب نزد

معلم است.  

بدون کتاب با معلم سمت کتاب هدایت خواهیم شد و در نهایت

از کتاب و محتوایش هم بهره مند خواهیم شد.  اما بدون معلم

حتی اگر یک کتاب خانه داشته باشیم باز جاهلیم.  

نتیجه می گیریم کسی که قرآن را قبول دارد اما عترت را قبول

ندارد همانند الاغیست که کوله باری از کتاب حمل می کند و

 چنین شخصی از قرآن هیچ بهره ای نخواهد برد.

اما شخصی که عترت را داشته باشد حتی اگر از قرآن هم دور

باشد، این شانس را دارد کم کم به  سمت قرآن هدایت شده و

به قرآن هم  برسد.

وای بحال آنان که از عترت بی بهره اند.

اگر درایت اهل بیت نبود هم اکنون قرآن هم تحریف شده بود.

ماندگاری قرآن کتاب خدا حاصل زحمت و نگهبانی امیر

المومنین علی علیه السلام و حاصل درایت و هوش و ذکاوت

امام حسن مجتبی و قیام امام حسین علیه السلام و مواظبت و

مراقبت و پاسداری دیگر ائمه اطهار  علیهم السلام اجمعین بود.

 دشمنان اهل بیت گرچه مانع خلافت اهل بیت شدند اما عرضه

این را نداشتند که جلو فعالیتهای مسقیم و یا غیر مستقیم آنها

را بگیرند و این عقل کامل و هوش بالا و دید خدایی آنها بود

که  عقل ناقص دشمنان اسلام را  دور زد و دست آنها را از

 دست برد به قرآن و تحریف کردن آن کوتاه بلکه قطع کرد تا

بدست من و تو رسید. خدا می داند که اگر علم و صداقت و

لیاقت علی بن ابیطالب نبود،  خلفای سه گانه چه به روزگار

قرآن و اسلام می آوردند چه بصورت عمد و یا از روی جهل. 

اگر درایت امام حسن مجتبی نبود اکنون قرآن بجای گفته خدا

پر از گفته های خلفای سه گانه و ابوسفیان و معاویه بود.

 اگر قیام امام حسین نبود اکنون بجای قرآن زندگینامه

 ی ز ی د   بود.  اگر دیگر  ائمه اطهار نبودند اکنون قرآن

حرف اول و آخر را نمی زد.   و حال اگر  نور خدایی امام

زمان بر مسلمانان نباشد، قرآن یا  نایاب و یا  کم یاب می شد،

همه رحمت ها از سوی خدا به سمت امام زمان سرازیر

می شود خوشا بحال کسی که با امام زمانست.  

اگر ما یکصدم  تنفری که از  عسل آمیخته با لجن داریم.    از لذت آمیخته به گناه تنفر داشتیم. الآن دوران پس از ظهور بود.

دست خدا با جماعت:

هرگاه  این امکان برای ما فراهم نبود که در جمع دعاگویان

باشیم و تصمیم داشتیم که به تنهایی و به هر نحوی اقدام به

راز نیاز با خداوند، مثلا: ( خواندن زیارت عاشورا ویا هر زیارت

دیگری و یا خواندن دعای عهد و یا هر دعایی). پس جا دارد در

این هنگام جمعیت زیادی را دور خودمان جمع کنیم و آنها را با

خود همراه کنیم یعنی اینکه آن دعا و آن زیارت و هر راز و

نیازی را که با خداوند آغاز کردیم را به نیابت از همه مومنین

و مومنات و المسلمین و المسلمات و به نیابت از همه شهدا و

صالحین و صدیقین و اولیاء الله و حتی به اسامی برخی اشاره

کنیم به نیابت از هر کس که به ذهن ما آمد، پس با اینکار جمع

گروه و افراد نام برده و  اشاره شده با ما همراه خواهند شد

و ما را از تنهایی و انفرادی در هنگام دعا خارج خواهند کرد

و با این کار دعا و راز نیاز خود را جماعتی خواهیم کرد هر چند

از نظر فیزیکی تنها باشیم.
 

 برخی اعمال از نظر شرعی ایراد ندارند اما از نظر عرفی

بدون ایراد نیستند.

قانون شرع، آدمی را از سقوط کردن و افتادن در چاه ظلمات

نجات میدهد اما قانون عرف، آدمی را علاوه بر نجات از سقوط

بلکه آدمی را به پرواز در می آورد و به اوج اعلا میرساند.

مثلا: قانون صیغه، از نظر شرع ایراد ندارد و شخص را از

ارتکاب گناه و معصیت باز میدارد اما از نظر عرفی ایراد دارد

و ایرادش اینست که شخص را به تعلقات دنیوی حریص میکند

و انسان را از پرواز به اوج باز میدارد.  یعنی و در کل  قانون

صیغه از نظر شرعی زنجیریست که، چنگ آدمی به آن بسته

شده و نمیگذارد شخص به چاه بیفتد و یا سقوط کند.

اما از نظر عرفی، زنجیریست که به پاهای شخص بسته شده و

نمیگذارد که او به سوی ملکوت پرواز کند.   قانون شرع

میگوید هرگاه شهوت به شخص فشار آورد می توان صیغه کرد

تا به ارتکاب معصیت دچار نشود  اما قانون عرف می گوید که

شهوت را باید مهار کرد و در  درون خود کشت و جز در حد

ضرورت آنرا بیدار نکرد. ما آمده ایم که خود را به لقاءالله

برسانیم، نه اینکه راکد بمانیم و یا اینکه فقط سقوط نکنیم.

حرف آخر: عمل به شرع لازمست اما اکتفا به آن کافی نیست،

عمل به شرع آدمی را فقط روی سکو قرار میدهد  اما علاوه

بر آن یعنی عمل به قانون عرف،  آدمی را به ریسمان و

نردبانی میرساند که انتهایش لقاءالله ست.

در قرآن سوره کوچک نداریم  و همه سوره های قرآن بزرگ

(کبیر) هستند، بلکه  سورهای کوتاه و سوره های بلند داریم

و کوتاه ترین سوره کوثر و  بزرگترین (کبیر ترین) سوره هم

کوثر است و سوره کوثر همانا حضرت فاطمه است    و

 حضرت فاطمه سلام الله علیها  همانا ام الائمه است و  ائمه

اطهار علیهم السلام  قرآن ناطق، قرآن گویا، (لسان الله)

،هستند. و  این حضرت فاطمه است که   ام القرآن است  او

مادر قرآنهای ناطق است.

هرگاه پرتوی از نور را دیدیم که بجایی منعکس شده است،

ناخود آگاه دنبال محل انعکاس میگردیم و  آن وقت خواهیم

فهمید که، محل انعکاس، آینه یا منشوریست که خورشید در آن

میدرخشد و نور خورشید را به بجای مشخصی منعکس میکند.

و اما...،امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف،

آینه خدانمایی هست که خداوند در  آن میدرخشد و سید علی

خامنه ای را به مومنین و مسلمین منعکس میکند و هر کس

 در این زمان به سمت او (رهبر) رفت، خواه یا ناخواه  توجه او

به سمت محل انعکاس که امام زمان باشد جلب شده و به

سویش حرکت میکند تا به او برسد و کسیکه به امام زمان عجل

الله تعالی فرجه الشریف رسید خداوند برایش معنی پیدا میکند

و خداوند بر آن کس هم منعکس میگردد. مبادا هنگام ظهور

امام زمان اگر در حیات باشیم و به سمت حضرت حرکت کردیم

و در بین راه به سیدعلی خامنه ای (مدظله العالی) رسیدیم از

ایشان سبقت گرفته و جلوتر از ایشان به سمت امام زمان

حرکت کنیم که اینکار باعث شده که  شایستگی بودن در رکاب

حضرت را از دست داده و از معرفت امام شناسی محروم

گردیم اما اگر دست را در دست  رهبر معظم انقلاب  قرار

دادیم یا پشت سر ایشان قدم به قدم حرکت کردیم آنوقت است

طوری به امام زمان خواهیم رسید که شایسته و بایسته هر

مومنیست.

اگر مسابقه دویدن بین مثلا دو نفر برگزار گردد بدین صورت

که یکی از دونده ها، فرضا" سه دقیقه زودتر مسابقه را  آغاز

می کند و شروع به دویدن می کند  و در نهایت همین شخص با

اختلاف یک دقیقه قبل از رقیبش که سه دقیقه دیرتر، مسابقه

و رقابتش را آغاز کرده است  به خط پایان میرسد.

حال برنده مسابقه کیست؟ آیا منصفانه است که برای تعیین

برنده، نفر اول را انتخاب کرد؟ آیا صحیحست که شرط برنده

شدن این باشد که چه کسی قبل از رقیبش به خط پایان رسیده

است؟ یا انصاف اینست که برنده واقعی کسیست که در طول

مدت زمان کمتری مسافت و مسیر را طی کرده است! حال اگر

به داستان توجه کنیم و عادلانه قضاوت کنیم خواهیم فهمید که

نفر دوم با مدت زمان دو دقیقه کمتر از رقیبش، مسافت را طی

کرده است هرچند که یک دقیقه بعد از رقیب به خط پایان رسید

در حالیکه سه دقیقه دیرتر مسابقه اش را آغاز کرد.

حال اگر به موقعیتهای اجتماعی افراد و جایگاه و پستهای

گوناگون آنها نگاه و نظری بیندازیم خواهیم دید که ظاهرا و از

دیدگاه عامه، فاصله طبقاتی زیادی در بین اقشار مختلف وجود

دارد،  یکی مدیرکل است یکی چوپان. یکی رئیس است یکی

خادم، یکی بنا است یکی کارگر، و ...،

حال برای تعیین کردن شخصیتهای برتر از نظر موقعیتهای

اجتماعی چکار باید کرد؟ آیا جای انصافست که فقط موقعیت و

پست و جایگاه افراد را در نظر بگیریم یا شرط قضاوت عادلانه

اینست که برای تعیین شخص برتر در این زمینه

(فعالیتهای مردم در جامعه)  باید به شرائط و امکاناتی که

افراد در آن قرار گرفته اند توجه کرد؟ این را باید در نظر

گرفت که شرائط سخت و دشوار و شرائط سهل و آسان،

دارایی و نداری، والدین خوب و والدینی که زیاد خوب نیستند،

سلامتی و بیماری،و...، هستند که افراد با آنها مواجهند

که در موفقیت و پیشرفت افراد نقش بسزا دارند، و میزان

ارزش افراد را باید با توجه به شرائط و امکاناتی که برایش

فراهم بوده است و به تناسب آن شرائط ، موقعیت و جایگاهی

را که کسب کرده اند را در نظر گرفت و ارزش او را تعیین

کرد.

همه طالب یک زندگی راحت و سالم و پر از آرامش همراه با

معرفت و علم و آگاهی هستند و مایلند که بدور از هرگونه

ناهنجاری و گرفتاری و نابسامانی و بدور از هر امراضی

زندگی کنند و همگی مایلند  که دوستی و صلح و صفا و

صمیمیت در جامعه و در بین تمام مردم دنیا برقرار گردد و هیچ

گونه اختلاف و تفرقه و دشمنی،  در بین افراد  و  در بین

گروهها و قبیله ها وشهرها و دربین کشورها نباشد. همه

مشتاق آمدن و پیاده شدن بهشت برین در کره زمین هستند و

هیچ  کس نیست که خواهان این نباشد که هنگام کوچ از دنیا،

ارزش او از  زندگی در بهشت بالاتر نرود و بهشت آفرین

نگشته و لقاءاللهی نگردد.

حال برای بدست آوردن این رویاها چکار باید کرد؟

با توجه به این گفتار از آیت الله بهجت رحمت الله علیه که

می فرماید:

هر وقت سرچشمه را گرفتی آنوقت همه ی  جویبارها

مال تو خواهد بود ولی اگر دنبال تک تک جویبارها بگردی، قبل

از یافتن همه ی جویبارها فرصت تمام خواهد شد.

پس بیاییم بنا به فرموده بزرگان که سرچشمه را دریابیم...

بیاییم که ذکر استغفار و توبه از گناهان صغیره و کبیره و

گناهانی که مرتکب شده ایم و از آنها بی اطلاع هستیم را ورد 

زبان کنیم و بیاییم و بیاییم و بیاییم که برای دریافت نور خدا

تلاش کنیم و ( نورالله) را بدست بیاوریم( السلام علیک یا

نورالله فی الظلمات الارض). بیاییم برای تعجیل در فرج دعا

کنیم و بر محمد و آلش صلوات بفرستیم.

اللهم عجل لولیک الفرج. خالصانه، عارفانه و وافرانه.

( اللهم صلی علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم)

Powered By
  BLOGFA.COM