*خـــادمـــیــن شـهــدای شـــلـمـچه*

آغاز ثبت نام از داوطلبین خادمی شهدا در مناطق عملیاتی کشور

و اینچنین بود كه آن هجرت عظیم در راه حق آغاز شد  قافله عشق روی به راه نهاد . آری آن قافله ، قافله عشق است و این راه، راهی فراخور هر مهاجر در همه تاریخ.. هجرت مقدمه جهاد است و مردان حق را هرگز سزاوار نیست كه راهی جز این در پیش گیرند ؛ مردان حق را سزاوار نیست كه سرو سامان اختیار كنند و دل به حیات دنیا خوش دارند آنگاه كه حق در زمین مغفول است و جُهال و فُساق و قداره بندها برآن حكومت می رانند...

تاریخ ثبت نام داوطلبین خادمی شهدا از تاریخ 22/09/94 لغایت تاریخ 03/10/94 خواهد بود.

سایت ثبت نام و اطلاعات بیشتر:

khademin.koolebar.ir

باسلام خدمت همه ی عزیزان

شيعه شدن و شيعه ماندن هنری بزرگ است ،خصوصا حال كه آخرالزمان است و شيعه را به شرط تنوري مي خرند و آتش كف دست...

در این آشوب بازار به مقام منّا اهل البیت رسیدن هنری است بس عظیم...

و خادم به مقام منّا اهل البیت می رسد...

عزیزانی که مایل به تبادل لینک هستند در بخش نظرات اطلاع دهند.

.

یک نکته مهم، دوستان حدالامکان از دادن نظر خصوصی خودداری کنید.اجر شما با شهدا

و در آخر از همه ی عزیزان التماس دعا داریم.یاعلی

باسلام خدمت همه عزیزان....

فعلا از بلاگفا ناراحتیم .....چند وقتی بروز نیستیم

ان شاالله بر میگردیم.........

شرمنده از همتون..حلال کنید

عازم دیدار آقا هستیم و دعاگویتان....

محمد حسین پارسا

1392/11/27                                                 ادامه مطلب را بخوانید...

روزانــه هزاران انســان به دنیــا می آینـــد ..

امــا نسل ” انســانیت “ در حال انقــراض است

 دختره بینوا عشق میفروشد !!

غافل از اینکه آدمهای شهر قلب ندارند .

امام رضا عليه السلام وارد حمام عمومى شد، شخصى در حمام بود كه امام عليه السلام را نمى شناخت به او گفت: بدن مرا كيسه بكش. امام عليه السلام شروع كرد بدن وى را كيسه مى زد كه مردم او را شناختند و آن مرد از كارى كه كرده بود شرمنده گرديد و از آن حضرت معذرت خواهى مى كرد.

اما امام عليه السلام او را دلدارى و به كار خود ادامه مى داد.

ظهر بود، همه فرماندهان، بسیجی و سپاهی و ارتشی، بعد از یک جلسه عملیاتی داخل پادگان سرپل ذهاب بودند، حاج همت، مهدی باکری، صیاد شیرازی و سرداران سپاه عشق همه حضور داشتند. امیرعقیلی، سرتیپ دوم ستاد «لشکر ۳۰ عملیاتی گرگان» سر سفره نهار، کنار حاج همت نشست. بسم الله؛ لقمه اول را که گذاشت توی دهانش، به حاج همت گفت: حاجی پارتی بازی می کنی ها...
حاج همت با تعجب نگاهی کرد، به امیر عقیلی گفت: چطور...!؟
امیر گفت: حاجی! به این ایست بازرسی ژاندارمری و ارتش که می رسی، یک بوق می زنی، دست تکان می دهی و رد می شوی. اما به ایست بازرسی بسیج که می رسی، از دور چراغ می دی، بوق می زنی، بیست متر مانده، ترمز می زنی، با لبخند از ماشین پیاده می شوی، بهشان خسته نباشید می گویی، بعد سوار ماشین می شوی و آرام آرام از کنارشان با لبخند، دست تکان می دهی و می روی.
حاج همت خندید و گفت: نه، این طوری هام نیست. تبمسی به جمع فرماندهان ارتشی و بسیجی و سپاهی در ادامه گفت: من وصیت می کنم؛ کوچکتر از آن هستم که نصیحت کنم. بعد رو به جمع کرد، لبخندی شیرین تر، قدری بلندتر گفت: آقا، به ایست بازرسی بسیجی که رسیدی، محکم ترمز بزن. همه دست از خوردن غذا کشیدند، بعضی ها لقمه توی دهان، با تعجب گفتند: چرا حاجی؟ شهید همت گفت: ببینید این سربازهای ارتش و ژاندرمری، چهارماه تعلیمات اولیه می بینند، بعد یک دوره تخصصی آموزش دژبانی، که در ایست بازرسی، اول ایست بدهند، بعد تیرهوائی، بعد اگر توجه نکرد، لاستیک ماشین را هدف بگیرند، آموزش دیدند که هدف را دقیقآ «زنده» از ماشین پیاده کنند. بازجویی کنند. هویت اش را به دست بیاورند، که چه کاره است؛ از کجا آمده، ماموریت اش چی است. ولی یادتان باشه، بسیجی اول می بنده به رگبار، تازه یادش می آد، که باید ایست می داد. یک مرتبه، خمپاره خنده بود که وسط سفره منفجر شد، حالا نخند کی بخند...                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               راوی: غلامعلی نسائی

مهمانى بر امام رضا عليه السلام وارد شد، حضرت نزد او نشسته بود و با وى صحبت مى كرد به گونه اى كه بخشى از شب را با يكديگر مى گذراندند، در اين هنگام چراغ روشنائى داراى مشكل و خرابى شد.

ما خاندانى هستيم كه مهمانان خود را به خدمت نمى گيريم.