Факат барои ту

Мекашад пои мо ба кандӯят

Чашми обиву холи ҳиндӯят

Бо чи тумор метавон растан

Мардуми шаҳрро зи ҷодӯят

Теғи Чингиз хӯрд бар қалбам

Ё каманди камони абрӯят

Сар ба саҳро заданд сайёдон

То ба даст оваранд оҳӯят

Ҳамчу занҷир сахт печидаст

Даври ман тор-тори гесӯят

На муҷоз аст к-аз ту дур шавем

На раҳо мекунӣ ба паҳлӯят

Ин ҳама ошиқи хиёлангез

Масту девонаанд аз бӯят

Рӯзи маҳшар ба по шавад бе шак

То бияфтад ниқоб аз рӯят

Меҳри ту дар дил аст ва аз дил намеравад

Чун мавҷи орамида ба соҳил намеравад

Ҷуз орзӯи васли туам нест дар хиёл

Оби равон ба самти муқобил намеравад

Аз ҷони хеш моя ниҳодем баҳри ишқ

Осон наёмадаст, ба мушкил намеравад

Пири ман аз ҳавои ҷаҳон дил буридааст

Аз баҳри худнамоӣ ба маҳфил намеравад

Ориф ба қавли аҳли риё дил намениҳад

Моҳӣ ба самти оби пур аз гил намеравад

Аҳволи хӯш зи нони ҳалоласту ростӣ

Қути ҳаром ба меъдаи оқил намеравад

Гар сорбон туӣ, ба худо мехӯрам қасам

Ин корвони ҷода ба манзил намеравад 

Сабки ғазалсароии мо софу содда аст

Ин шева сӯи Сойибу Бедил намеравад

Бояд ин фосилаҳо кам бишавад

Бояд ин одамӣ ОДАМ бишавад

Мо фақат як нафас одам ҳастем

В-он гаҳе сахтиву мотам бишавад

Шеваи умр чи ғафлатбор аст

Хоса чун айш фароҳам бишавад

Беадаб ҳиммати мардона надошт

Гарчи дар мол чу Ҳотам бишавад

Дӯст хуб аст агар дар сахтӣ

Мунису ёвару ҳамдам бишавад

Офат даҳр бувад золиму зулм

Марги ӯ равнақи олам бишавад

Зиндагонӣ ҷараёни нафас аст

Оҳ аз он рӯз ки маҳкам бишавад

Дунё зи вуҷуди ту саранҷом надорад

Дарё зи таманнои ту ором надорад

Бе лутфи ту эй банданавози ҳама офоқ

Монӣ қаламу Рудакӣ илҳом надорад

Ҳар нақш дар ин панҷара аз ҷилваи нурест

Ҳам нур дар ин доира илҳом надорад

Чун водии Миср аст пур аз сояи Фиръавн

Ин зиндагӣ ҳарчанд ки аҳром надорад

Дар сояи зулфат ҳам дар амну саломат

Куффори ту таҳдид ба эъдом надорад

Парҳез кун аз аҳли риё эй дили ғофил

Бигрез ки ин тоифа ислом надорад

То нақши ту ҷорист дар ин пардаи асрор

Байту ғазалу шоирӣ анҷом надорад

Гуфтам шиори тозаву бас ошиқона шуд

Чашмони ту барои сурудан баҳона шуд

Эй ёр, эй баҳор, гирифтор шуд дилам

Мурғе асири дом ба дунболи дона шуд

Ҳарчанд шавқу рағбати ман бештар фузӯд

З-он сӯ итобу нози ту ҳам кӯдакона шуд

Барқи нигоҳи шӯълаварат сӯхт ҳосилам

Савдоӣ ошиқӣ ба сарам тозиёна шуд

Ҳосил нашуд муроди мани тангдил ба ҷаҳд

Коре, ки бо ҷадал нашавад бо дуо нашуд

Чун киштие, ки баҳр варо мекашад ба қаър

Беҳӯда буд кӯшиши ин нохудо, нашуд

Имшаб хиёли рӯи туро дар бағал кунам

Эҳсоси ошиқонаи худро ғазал кунам

Занбурвор чарх занам гирди боғи ту

Аз ғунчаи лаби ту бинӯшам, асал кунам

Бисёр куҳна шуд ба назар қиссаҳои ишқ

Бигзор моҷарои худамро масал кунам

Маҷнун, ки буд то ки кунад инҳисори ишқ

Лайлои ман! ҳадиси туро бебадал кунам

....

Ҳофиз чу дар ғазал ҳама зебоият суруд

Ман қиссаҳои ошиқӣ, зарбулмасал кунам

Бе ту ҷаҳон бад аст маро хоб мебарад

Ғаввоси чашмҳои туро об мебарад

Чашми ту бо карашмаву нозу таронааш

Дарвозро ба соҳили Варзоб мебарад

Аз чоҳи фитна Юсуфи моро кашидааст

Аммо ба Миср ҳадя ба арбоб мебарад

Бо ҳусни худ маноз ки махруба мешавад

Чун қаряҳои сабз ки селоб мебарад

Акнун ба ҳавзи кучаки ин боғ бингаред

Дар доманаш шаҳомати маҳтоб мебарад

Аз куча рад шудиву ҳаво хушгувор шуд

Пойизи сарди шаҳрнишинон баҳор шуд

Як шаҳр чашм сӯи ту зум мекунад нигоҳ

Навъи нигоҳи раҳгузарон шӯълабор шуд

З-ошуби чашми масти ту  эй шӯхчашми шаҳр

Авзои шаҳру минтақа нопойдор шуд

Аз ҳайрати нигоҳи халоиқ ба самти ту

Дар шаҳр гуӣ ҳодисаи интиҳор шуд

Иблисро ду чашми ту бероҳа мекунад

Ин раҳзан аз қиёми ту беэътибор шуд

Магзор паранда дар қафас гир кунад

Ё ақли салим дар ҳавас гир кунад

Шукронаи умри хеш мекун варна

Фардо ки такон хурӣ нафас гир кунад

Ойинаро гирифт, худашро нигоҳ кард

Пас барфҳои мӯи сарашро сиёҳ кард

Ҳар кор кард боз зи пирӣ нишона дошт

Ойинаро замин заду баргашту оҳ кард

Дар тикаҳои ойина худро дубора дид

Фаҳмид беш аз ин натавон иштибоҳ кард

Хуршедро, ки дар дили шабҳо касе надид

Дар рӯз чун тавон ҳаваси рӯи моҳ кард

Пирӣ расиду фасли хазон низ мерасад

Шоиста нест дар дами пирӣ гуноҳ кард

Дунё сарои раҳгузарон аст, кас надид

Ин ҷо касе барои худаш сарпаноҳ кард

Ногоҳ фикри тоза ба сар омадаш чу ваҳй

Қуръон ба рӯи даст гирифту гувоҳ кард

Сад бор тавба кард зи роҳи хилофи ақл

Осуда гашту ҷониби мағриб нигоҳ кард