به وبلاگ گروه کوهنوردی بَراَفتو خوش آمدی

                                    نام کوه ( یا قله )               ارتفاع              رشته کوه

1. دماوند . . . . . . . . . 5671 متر . . . البرز مرکزی

2. علم کوه . . . . . . . . .4848  متر . . البرز مرکزی

3. سبلان  . . . . .  . . .4811  متر . . . زاگرس شمالی

4. تخت سلیمان . . .  .  4643 متر . . . البرز مرکزی

5. لنگری . . . . . . . . . 4510 متر . . . . البرز مرکزی

6. خرسان . . . . . . . . 4500 متر . .. . . البرز مرکزی

7. هزار. . . . . 4465 متر . . . کوههای مرکزی ایران

8. گرده کوه . . . . . . . 4450 متر . . . . البرز مرکزی

9. دنا . . . . . . . . . 4409 متر . . . زاگرس مرکزی

10. سردشت . . . . . . . 4378 متر . .. . البرز مرکزی

11. خلنو . . . . . . . . 4375 متر . .. . . البرز مرکزی

12. آزاد کوه . . . . 4355 متر . . . . البرز مرکزی

13. شاه . . . . . 4351 متر . . . کوههای مرکزی ایران

14. چپکرو. . . . . . . 4318 متر . . . . البرز مرکزی

15. پالون گردن . . . . 4250 متر . . . . البرز مرکزی

16. شکرلقاس . . . . . 4250 متر . . . . البرز مرکزی

17. پلوار . . . . . 4233 متر . . . کوههای مرکزی ایران

18. زرد کوه . . . . . 4221 متر . . . . زاگرس مرکزی

19. خرسرک . . .. . . 4220 متر . . . . . البرز مرکزی

20. گرمابسر. . . . . . 4220 متر . . . . البری مرکزی

21. آبند . . . . . . . . . 4187 متر . . . . البرز مرکزی

22. سه یالان( سیالان )  4175 متر . . . البرز مرکزی

23. اشترانکوه . . . . . 4150 متر . . . زاگرس مرکزی

24. خرتوئک . .. .. . . 4150 متر . . . . البرز مرکزی

25. شاه شهیدان .. . . . 4150 متر . . . البرز مرکزی

26. لوکوره . . . . . . 4150 متر . .. زاگرس مرکزی

27. جوپار . . . . . 4135 متر .. کوههای مرکزی ایران

28. نارچو . . . . . . . 4130 متر. . . البرز مرکزی

29. سه سنگ . . . . . . 4115 متر . .. . البرز مرکزی

30. گدارکج اندرکج. 4110 متر . . کوههای مرکزی ایران

31. کهاربزرگ .. . . . 4108 متر . . . البرز مرکزی

32. گلچین . . . . . . 4093 متر. . . کوههای مرکزی ایران

33. کازینستان . .. . . . 4082 متر . .. زاگرس مرکزی

34. قره داغ . . .. . . . 4076 متر . . . البرز مرکزی

35. طالقان . . . . . . . 4056 متر . .. . البرز مرکزی

36. شیرکوه . . . . 4055 متر . . کوههای مرکزی ایران

37. حصارچال. . . . . 4050 متر . . . . البرز مرکزی

38. کائون. . . . . . . . 4050 متر . . .. . البرز مرکزی

39. سرمشک . . . 4048 متر . . . کوههای مرکزی ایران

40. شاهانکوه . . . . . 4040 متر . . . زاگرس مرکزی

41. میشینه مرگ . . 4022 متر . . . البزر مرکزی

42. دهلا ( وروشت(. 4008 متر . . . البرز مرکزی

43. پیت غار . . . . 4000 متر . .. . البرز مرکزی

44. جانستون . .. . . 4000 متر . .. . البرز مرکزی

از 1623292  کیلومتر مربع مساحت ایران 882150 کیلومتر مربع و یا معادل 54.4 درصد کشور را کوه فرا گرفته است.

این کوه ها که از چهار قوس اصلی شمالی، زاگرس، خاوری، مرکزی تشکیل یافته اند، ایران را به سرزمینی کوهستانی که ارتفاع بسیاری از قلل آن از 3500 متر بیشتر است، مبدل ساخته اند.

فواصل میان قوس های بالا را دره های مرتفع و دشت ها و شوره زارها، شن زارها و دریاچه های شور بسیاری چون دشت کویر، کویر لوت، دریای نمک، هامون، جازموریان، باتلاق گاوخونی، کویر سیاه کوه، کویر در انجیر، کویر نمک سیرجان، و میدان گل و غیره پوشانیده اند که حداقل ارتفاع آنها از 350 متر متجاوز است. کوه های البرز مهد زیبایی های شمال بوده و بسیاری از شهر و روستاهای سرسبز و خرم کشور را در دامان خود جای داده است.

کوهستان زاگرس که از جمله باشکوه ترین و عظیم ترین رشته کوه های جهان است، سرچشمه بزرگترین رودهای ایران بوده و بیش از نیمی از شهرها و اماکن مسکونی کشور را در خود پناه داده و بسیاری از مناطق آن با زیباترین نواحی جهان برابری می کند.

رشته کوه های مرکزی نیز که چون سدی در برابر دشت ها و کویرهای مرکزی قد برافراشته است پناهندگان خویش را از گزند گرمای طاقت فرسای تابستان و سرمای جانگداز زمستان دشت های مرکزی در امان داشته و خوان پربرکت خود را گاه تا درون دشت های داخلی گسترده اند.

آنچه از آن می توان به عنوان کوهشناسی ایران نام برد 8 قسمت به شرح ذیل است که عبارتند از:

1. رشته کوه های البرز
2. رشته کوه های زاگرس
3. کوه های ممتد مرکزی
4. کوه های خراسان
5. کوه های کرمان
6. کوه های نوار مرزی آذربیایجان غربی
7. کوه های کردستان و لرستان
8. قلل منفرد

و تعدادی شاخه های کوچک فرعی که دیگر نمی توان آن را در جایگاه جداگانه ای مورد بررسی قرار داد، می توان بیانگر تقسیم بندی کوه های ایران قرار داد. به طور تقریب می توان گفت ایران، دارای حدود 15000 قله بالای 3000 متر می باید باشد که در 8 قسمت فوق الذکر پراکنده گردیده اند، که عمده ترین مکان های تمرکز آن را باید در البرز و زاگرس دانست. که در آغاز این مقوله و در ابتدا به بحث و بررسی پیرامون ساختار رشته کوه های البرز خواهیم پرداخت.

 

1. رشته کوه های البرز :

از حوالی جنوب شهرستان آستارا آغاز و با قوس بلندی سراسر کرانه دریای مازندران را درنوردیده تا نزدیک شهرستان آزادشهر به پیش می روند.

این رشته کوه ها به عرضی تقریباً 100 تا 150 کیلومتر از ساختارهای بسیار فشرده برخوردارند که این ویژگی بیشتر از ناحیه ی مرکزی به چشم می خورد و در سایر مناطق از گستردگی های بیشتری برخوردار است. در این رشته کوه ها که در آن قله دماوند بام ایران با ارتفاعی معادل 5619 متر قرار دارد، دارای ارتفاعات کوتاه و بلند فراوانی است که پس از دماوند می توان از نام هایی چون شاهوار، مزدا، دوبرار، آزادکوه، دوخواهرون، علم کوه و شاه البرز و سیالان نام برد. ساختار البرز از 5 قسمت به شرح ذیل تشکیل می گردد که از شرق به غرب عبارتند از:
الف: البرز شرقی
ب: رشته فیروز کوه
ج: البرز مرکزی
د: البرز غربی
ه: کوه های گیلان
که در ذیل به اختصار به معرفی قلل مهم هر بخش و جدا سازنده های آن از سایر ارتفاعات اشاره خواهیم کرد:

الف: البرز شرقی:

البرز شرقی ناحیه بسیار بزرگ و وسیعی را پوشش داده است در سراسر نواحی جنوبی آن که عموماً آب و هوای بیابان گرم سیر بر آن حاکم است؛ شهرهای شاهرود، سمنان، دامغان و گرمسار قرار دارند و این کوه ها به سوی شمال امتداد یافته به جنگل های حد فاصل شهرهای علی آباد کتول تا بابل قسمت می گردند. بخش بزرگ کوهستان البرز شرقی از دو قسمت مهم ارتفاعات برخوردارند؛ قسمت اصلی و مرتفع آن در شمال شهرستان شاهروود با قلل شاهوار 4000 متری و شاه کوه 3850 متری و قلل چالویی، کهکشان و یزدگی و در قسمت غربی این رشته کوه ها قلل نیزوا 3850 متری و نرو و قلل قدمگاه، سائو و لعای جای دارند؛ که حدفاصل این دو قسمت به خصوص در شمال دامغان رشته کوه های کم ارتفاع برن مو را پوشش داده است.

ب: رشته فیروز کوه:

رشته کوه های موسوم به فیروز کوه به صورت نواری عمودی شکل و فشرده از شمال حدفاصل در شهرستان بابل تا آمل و از جنوب حد فاصل در شهر فیروز کوه و دماوند قرار دارند. دره عمیق، رودخانه هراز سراسر جناح غربی این کوهستان را از البرز مرکزی جدا می سازد و در شرق این ناحیه نیز رودخانه های تالارد، حبله رود به جداسازی این قسمت از کوهستان عظیم البرز شرقی کمک نموده اند.
کوه های جنوبی فیروز کوه غالباً حالت کوهستان و فاقد درخت و بالعکس هر چه به نواحی شمالی نزدیک تر می شویم جنگل و درخت زار پوشش غالب این نواحی را شامل می گردند. از جمله مهمترین قلل این منطقه می بایست از قلل بسیار مشهودی چون دوبرار 4250 متر و زرین کوه 3850 متر و میشینه گرگ 4050 متر و قلل بوم، امنیه، هلزم، پاشوره و سواد کوه را نام برد.

ج: البرز مرکزی:

از فشرده ترین ناحیه کوهستان البرز از حیث کثرت ارتفاعات می بایست نام برد، این ناحیه کوهستانی مرتفع که رودخانه هراز آن را از سمت شرق و دره رودخانه کرج و چالوس آن را از غرب جدا می سازد در حد فاصل شهرهای آمل و چالوس در کناره دریای مازندران و از جنوب در حدفاصل شهر کرج تا تهران و دماوند شامل می گرداند. ناحیه کوهستانی البرز مرکزی نیز چون سایر ارتفاعات این ناحیه از نوار جنگلی در قسمت شمالی و ناحیه کوهستان جنوبی آن تشکیل گردیده دارای قلل مهم و مشهود چندی است که از جمله مهمترین آنها می بایست از:
دماوند 5671 و آزاد کوه 4390 متر و خلنو 4375 متر و قلل فرهنگ، کلون بستک، سی چال، آسمان کوه، مهرچال، جانستون، دوخواهرون، دردشت، گرگ، توچال و گل زرد نام برد.

د: البرز غربی:

منطقه کوهستان البرز غربی پس از ناحیه شرقی البرز از وسعت زیادی برخوردار است که وجود رشته کوه های تخت سلیمان (علم کوه) بر جاذبه های آن دو چندان افزوده است. ناحیه کوهستانی البرز غربی نیز از سمت شرق توسط رودخانه های کرج – چالوس از البرز مرکزی جدا و از سمت غرب سراسر آن را دره رودخانه سفید رود در می نوردد. از جمله مهمترین شاخصه های البرز غربی وجود سه رودخانه عظیم؛ سه هزار، شاهرود و طالقان رود در عمق این ناحیه می باشد، همچنین آثار تاریخی دوره های اسلامی و قبل از آن زینت بخش این ناحیه بزرگ می باشد. از جمله قلل مهم این منطقه می توان از:
علم کوه 4850 متر، تخت سلیمان 4650 متر، شاه البرز 4200، کهار 4050 متر و قلل ناز، چالون، سیاه کمان، کرماکوه، ماسه چال، هفت خوانی، خرسان، سیالان، خشچال و درفک نام برد.

ه: کوه های گیلان:

آخرین بخش از رشته کوه های البرز را کوه های گیلان تشکیل می دهند، این کوه ها که بالعکس سایر نواحی البرز از ارتفاع کمی بهره مند می باشند با حالتی نیمه جنگلی در حدفاصل رودخانه سفید رود تا آستارا و اردبیل قرار دارند شهرستان رشت در شمال این ناحیه و دره رودخانه قزل اوزن و سفید رود و شهرستان آب بر و خلخال در جنوب و جنوب غربی آن دیده می شوند. این منطقه نیر دارای قلل مرتفع مهمی چون شاه معلم 3050 متر و سفید کوه 3350 متر و قلل پشته کوه، بغروداغ و لاس پشته می باشد.

 

2. رشته کوه های زاگرس:

رشته عظیم زاگرس حدفاصل دشت های خوزستان و عراق تا نواحی مرکزی ایران را تشکیل می دهد این سلسله کوه ها با وسعتی پهناور از جهت شمال غربی به سوی جنوب شرقی از رشته کوه ها و خط الرأس های فراوان به وجود آمده اند. رشته زاگرس با توجه به دست یابی به 3 منطقه کوهستانی مهم از نقطه نظر کوهنوردان یعنی قلل اشترانکوه و قالی کوه و خط الرأس زردکوه بختیاری و دنا را می توان به 3 بخش عمده متمرکز تقسیم نمود که اکثر صعودهای کوهنوردان در زاگرس را تحت پوشش خود قرار داده است این 3 ناحیه کوهستانی را که از شمال به جنوب امتداد یافته اند به نام های شمالی و مرکزی و جنوبی می توان نام برد.
بخش شمالی شامل قلل مهمی چون اشترانکوه با سرافرازی قله سن بران 4150 متری و فالی کوه 4110 متری و قلل دیگری می باشد. بخش مرکزی با قله مرتفع زرد کوه بختیاری با ارتفاعی معادل 4221 متر و قله شاه شهیدان 4150 متر و هفت تنان 4150 متر و قلل دیگری مانند، فردان و گربوش کوه و بالاخره بخش جنوبی که تا شهر بزرگ شیراز و کمی هم دورتر تا داراب امتداد می یابد که از جمله مهمترین قلل باید از قاش مستان 4500 متر، مورگل 4450 متر، بل اقلید 4150 متر و قلل رنج، سفید کوه، خاتون، نیل، ریگ و ... نام برد.

 

3. کوه های ممتد مرکزی:

نواری طویل منقطع توسط بیابان ها و تا حدودی منفرد که فقط به دلیل امتداد آن در مرکز ایران شاید بتوانید از آن به عنوان ممتد مرکزی نام برد. این قلل که از شهر تفرش و قله مهم آن نقره کمر آغاز می گردند، با تشکیل قلل غلیق، ولیجیا، کرگز، کرکس، میل، مارشنان، شیرکوه و تزرجان تا شهر بابک کرمان امتداد می یابند و هر یک دارای قلل منفرد و متعددی می باشند.

 

4. کوه های خراسان:

این کوه ها غالباً به صورت پراکنده در اطراف و اکناف استان خراسان قرار دارند و هر یک دارای ویژگی های خاص خود می باشند که از جمله مهمترین قلل این منطقه می باید از خط الرأس بزرگ بینالود، شیرباد و زرگران قلل پراکنده ملکوه، چهل تن، سالوک، آلاداغ و هزار مسجد نام برد.

 

5. کوه های کرمان:

کوه های کرمان را می توان به عنوان مجموعه ای از قلل مرتفع بعضاً دشوار از نظر صعود به آنها و معمولی چون بسیاری از کوه های ایران نام برد. کوه های دارای قلل مرتفع زیادی است که در اطراف شهرهای بزرگ آن چون کرمان، جوپار، ماهان، سیم، جیرفت، سیرچ و غیره قرار گرفته اند. مرتفع ترین قله این کوه ها هزار یا به قولی چهل تن به ارتفاع 4465 متر و دارای قلل مهم دیگری چون لاله زار، کوشا، کله زی، جوپار، سه شاخ، کیش، کیل جلال، بید خون، گلچین، پلوار، چفتان، بارز و بحر آسان می باشد.

 

6. کوه های نوار مرزی آذربایجان غربی:

این رشته کوه ها که در نوار مرزی حدفاصل ایران و ترکیه و بخشی از کشور عراق قرار دارند از جمله زیباترین و بکرترین قلل ایران می باشند که از شهرستان ماکو در شمال غربی ایران آغاز تا نواحی کردستان به سوی جنوب به پیش می روند. دریاچه بزرگ ارومیه و شهر آن در شرق این کوه ها قرار دارد. از جمله مهمترین قلل این ناحیه می باید از قلل چهل مور شهیدان 3608 متر، قلل بزسینا، ستاره لوند، بره نمرو، سیاه کوه نام برد.

 

7. کوه های کردستان:

رشته کوه های کردستان نیز به صورتی متصل در شمال زاگرس بزرگ جای دارند که دامنه این سلسله کوه ها تا نواحی کوهستان لرستان نیز به پیش می روند. از جمله مهمترین قلل این مناطق می باید از قلل شاهو 3350 متر چهل چشمه 3350 متر، برانان، بر، بیستون، پراو و گرین نام برد.

 

8. قلل منفرد:

اگرچه مجموعه های معددی از اینگونه قلل در مناطق مختلف ایران خط الرأس های کوچک و بزرگی را تشکیل می دهند و دارای شاخص ترین قلل ایران نیز می باشند، اما به هر ترتیب باید به آنها لقب قلل منفرد داد که صعود به این قلل همواره به صورتی مجزا از سایر قلل در یک حیطه مشخص برنامه ریزی می گردند. از جمله مهمترین این قلل می باید از قلل سبلان 4811 متر، سهند 3750 متر، تفتان 4010 متر و قلل بزمان، نای بند و الوند نام برد.

بلند ترین ارتفاعات اُستان های ایران                                                                                    

      اَستان                 کوه - قله        ارتفاع                                          

۱. آذربایجان شرقی . . . . .... سهند . ... . . 3707             

2 . آذربایجان غربی . . . . . . قندیل  . . . . 3800

3 . اردبیل . . . . . . . . . . سبلان . . ... . 4811

4 . اصفهان . . . . . . . . . شاهانکوه ... . . 4040

5 . ایلام . . . . . . . . . . کبیرکوه . .. . . 2790

6 . بوشهر . . . . . .. . . کوه خورموج . ... . 1950

7 . تهران . . . . . . .  . . خُلنو . . .. .. . 4375

8 . چهارمحال و بختیاری . . زردکوه . . ..... . 4221

9 . خراسان جنوبی . . . . . سیاه کوه . . . . . 2858

10 . خراسان رضوی . . ..... بینالود . . .... . 3211

11 . خراسان شمالی . . . کوه شاه جهان . ...... 3032

12 . خوزستان . . . .  . منار . . . . .. . . . 3701

13 . زنجان . . . . . . . بلقیس . . . .. . . . 3332

14 . سمنان . . . . . . . کوه شاهوار . .. .. . 3945

15 . سیستان و بلوچستان . . تفتان . . . .... . 3941

16 . فارس . . . . . . . . کوه بُل . . . .. . . 3943

17 . قزوین . . . . . . . . سیاهلان . . .... .. 4175

18 . قم . . . . . .. . . . کوه پلنگ آبی ... . 3154

19 . کردستان . . . . . ... شاهو . . . . ... . 3390

20 . کرمان . . . . . . . . کوه هزار . . . . . 4465

21 . کرمانشاه . . . . . . پراو( پرو) . .  . . 3357

22 . کهگیلویه و بویراحمد . . دنا . . . .. . . 4409

23 . گلستان . . . . . . . . گاوکشان . . .. .  3813

24 . گیلان . . . . . . . . . بغروداغ . . . . . 3197

25 . لرستان . . . . . . . اشتران کوه . . .. . 4150

26 . مازندران . . . . . . دماوند . . . . .  . 5671

27 . مرکزی . . . . . . . . ولیجیا . . . . . . 3330

28 . هرمزگان . . . . .   . هماک . . . . . .. . 3267

29 . همدان . . . . .. . . الوند . . . . .. . . 3580

30 . یزد . . . . . . . . . شیرکوه . . . .. . . .4055

ارتفاعات مشترک در مرز استان ها

1 . شاهو ( 3390 ) کردستان – کرمانشاه

2 . قندیل ( 3800 ) آذربایجان غربی – کردستان عراق(اگر قله قندیل را در نظر نگیریم بلندترین قله آذربایجان غربی کوه برده رش  3608 متر  خواهد بود).

3 . منار ( 3701 ) خوزستان – چهارمحال و بختیاری

4 . بلقیس ( 3332 ) زنجان – آذربایجان غربی

5 . شاهوار ( 3945 ) سمنان – گلستان

6 . سیاهلان ( 4175 ) قزوین – مازندران

7 . پلنگ آبی ( 3154 ) قم – مرکزی

8 . گاوکشان ( 3813 ) گلستان – سمنان

9 . بغروداغ ( 3197 ) گیلان - اردبیل

صعود از كوه ورزشي توأم با راه پيمايي است كه ركن و پايه اصلي آن حركت است. آيا مي توان در كوه به راحتي قدم برداشتن در خيابانهاي شهر حركت نمود؟
آيا در اين جا نيز مي توان پاي خود را به زمين ساييده و يا يك پاي را جلوي پاي ديگر قرار داده و به عبارتي سر به هوا قدم برداشت؟ مسلماً خير.
فرق عمده اين است كه مسيرهاي كوهستاني خيلي به ندرت داراي سطح صاف و هموار است و از اين جهت شخص مي بايد قدمهاي خود را كنترل و تنظيم نمايد.
گامهاي متعادل از خستگي زودرس جلوگيري و انرژي شما را حفظ مي نمايد. در اين نوع حركت هيچ وقت نبايد پاي را به زمين ساييد يا استخوانها و عضلات را بي جهت به حركت درآورد. حفظ تعادل بايد به صورتي عملي شود كه در صورت احساس سستي زمين زير پا، بلافاصله خود را به عقب كشيده و حركات بعدي بدن را تحت كنترل درآورد. اينجاست كه به اهميت راه پيمايي صحيح در كوهستان واقف مي گرديم.

عوامل مؤثر در راه پيمايي
تعيين روش صحيح راه پيمايي با عوامل متعددي از جمله قدرت جسمي، ميزان بار، مسافت و زمان در ارتباط مي باشد.
لذا براي راه پيمايي صحيح در مناطق گوناگون، نمي توان به شرايطي واحد و يكسان دست يافت ولي عوامل اساسي و مهمي كه در راه پيمايي صحيح نقش تعيين كننده اي دارد را مي توان به ترتيب زير بيان نمود.
الف ـ سرعت راه پيمايي و تعيين درستي آن.
ب ـ اتخاذ روشي كه بر اساس آن سرعت راه پيمايي تنظيم و انرژي بدن ذخيره گردد.
ج ـ استراحت هاي لازم در خلال راه پيمايي.

الف : سرعت راه پيمايي
توجه به دو قسمت از بدن كه كنترلهاي جداگانه اي را بر روي اندام اعمال مي نمايند به ما كمك مي كنند تا به درستي سرعت قدم زدن خود پي ببريم .
در درجه اول : «قلب»، زيرا هركس به همان سرعتي مي تواند حركت كند كه ضربان قلبش اجازه مي دهد، هنگامي كه قدم برداشتن مستلزم تلاش زياد و همراه با افزايش ضربان قلب است اين امر نشان دهنده اين واقعيت است كه سرعت راه پيمايي زياد است.
دوم: «ريه ها» ، چون شخص مي تواند آن مقدار سرعت داشته باشد كه ريه هايش اجازه مي دهند ، مسلماً وقتي كه ريه ها با نااميدي و تلاش زياد دنبال هواي تازه هستند مي توان نتيجه گرفت كه سرعت زياد است.
وجود هر يك از نشانه هاي فوق باعث مي شود كه از سرعت راه پيمايي بكاهيم. لذا به خاطر ارتباط مستقيم توان پاها در راه پيمايي با ميزان ضربان قلب و تنفس ريه ها ( معروف است كه پاهاي كوه نورد قلب و ريه دوم او مي باشند ) سرعت در خلال راه پيمايي متغير است.
در شروع راه پيمايي مخصوصاً در صبحها بهتر است كه آهسته حركت نمائيم تا بدن بتواند به خواسته هاي ما آگاهي يافته و هماهنگي در بين فعاليت اعضاي مختلف از جمله چشم، پا، قلب و ريه ايجاد گردد. بعد از مدتي راه پيمايي شخص آمادگي بيشتري يافته و با نشاط و قدرت بدني خوبي حركت مي نمايد. در واقع ارتباط چشم، پا، قلب و ريه به نحو مطلوبي برقرار گشته و با به جريان افتادن خون در بدن ، عضله ها و اعصاب مربوطه نرم گشته و تحرك بيشتر و بهتري براي عكس العمل نشان مي دهند.

ب : تنظيم سرعت و ذخيره سازي انرژي
براي آشنايي با نحوه حركت صحيح در شيبها، تصور نماييد كه در پايين پلكاني با تعدادي پله ايستاده ايد براي شروع زانوهايتان را حتي المقدور به عقب متمايل نموده و مفصل زانوها را تا حد امكان باز و در يك راستاي مستقيم و عمود بر زمين قرار دهيد. سپس يك قدم به جلو برداشته و پاي عقب را همان گونه راست و به حالت ثابت نگاه داريد . بعد از قرار دادن پا روي اولين پله پاي ديگرتان را حركت داده و قدم بعدي را برداريد. اين بار پايي را كه روي اولين پله قرار گرفته مي بايد به حالت راست و ثابت نگهداريد .
اين تعويض پاها مي بايد در تمام طول راه پيمايي رعايت گردد . تا بدين ترتيب سنگيني وزن شما مستقيماً بر روي استخوانهاي پا قرار گرفته و فشار حاصل حتي المقدور به زمين منتقل گردد . بدين ترتيب هر يك از پاها در حين قدم برداشتن براي لحظه اي فرصت استراحت پيدا مي كنند .
بهتر است كه اين حركت را بر روي پله تمرين نموده و سپس آن را در كوه نيز تجربه نماييد . در راه پيمايي گامها بايد به صورت موازي برداشته شود وابتدا كف پا و سپس پاشنه پا بر روي زمين قرار گيرد . بنابراين نبايد پنجه پا را از قسمت خارجي و يا ابتدا از پاشنه آن بر روي زمين قرار داد .
عضلات پا وظيفه به حركت درآوردن اهرمها و مفصلها را به عهده دارند ، نه تحمل سنگيني و فشار حاصله از وزن بدن ، بدين خاطر توجه به اندازه گامها و فاصله آن با زمين در راه پيمايي بسيار مؤثر مي باشد .
در انجام حركات ورزشي اندازه هاي طبيعي بدن نقش به سزايي داشته و به تجربه ثابت شده كه اندازه گامهاي هر شخص در راه پيمايي برابر با اندازه طبيعي كمر وي مي باشد . فاصله گامها از زمين نبايستي از قوزك پا بيشتر باشد چون در غير اين صورت عضلات در هنگام جابجايي و قدم برداشتن انرژي بيشتري مصرف نموده و زودتر خسته و ناتوان مي گردند.
دقت بر مسير راه پيمايي از طريق چشم بسيار حائز اهميت است و نمي تواند به صورت يك عادت و عمل عادي درآيد . كوهستان محيطي است كه تحت تأثير نيروهاي طبيعي فراواني قرار دارد و به عنوان مثال مسيري كه يك بار قبلاً تجربه كرده ايم ممكن است بر اثر ريزش كوه ، جاري شدن سيل، فرود آمدن بهمن و ده ها عوارض ديگر دگرگون شود . ناديده گرفتن نكات ياد شده فوق ممكن است باعث صدمه ديدن عضلات و مفاصل گردد.

ج : استراحت در خلال راه پيمايي
در طول ساعات اوليه روز وقتي كه هنوز بدن خسته نشده توقف ها بايد خيلي كم و كوتاه باشد. براي استراحت كنندگان بهتر است در حالت ايستاده قرار گيرند و با تكيه بر يك درخت يا تخته سنگ كوله را از دوش خود بردارند و روپوش به تن كنند و تنفس عميق انجام دهند و در طول ساعات بعدي راه پيمايي بدن نيازمند استراحت كاملتر است و در اين حال راه پيمايان مي توانند در يك جاي مناسب نشسته و در حالي كه پاها صاف و كشيده بر روي زمين قرار دارد ، شخص مي تواند خوردني و نوشيدني از نوع قندي ميل نمايد .
از نظر رواني بهتر است كه در بالاي شيب استراحت نماييد نه در پايين آن و سعي كنيد محلي را انتخاب نماييد كه مشرف به مناظر خوبي باشد و امكان عكس برداري را براي شما فراهم سازد . انجام اين كار ، فكر شما را از پاها و عضلات خسته تان باز مي دارد .
در مناطق مشرف به باد استراحت ننماييد چون وزش باد و هواي سرد عضلات شما را به سرعت مي بندد .

چگونگي حركت در راه پيمايي هاي طولاني:
در كوه پيمايي، قدمهاي متعادل و آهنگ ثابت و سرعت يكنواخت ركن اساسي مي باشند. چنانچه يك روش كوه پيمايي بسيار مهم را خواسته باشيم تعيين كنيم كه بر اساس آن سرعت راه پيما تنظيم و انرژي ذخيره و به طور متعادل مصرف گردد آن روش قدم برداشتن توأم با استراحت مي باشد.
راه پيمايي در كوهستان همراه با صرف انرژي زياد است لذا پا و ششها احتياج به يك زمان كوتاه استراحت در خلال حركت پيدا مي كنند. در قدم آهسته همان طور كه در هر گام يك لحظه و مكث وجود دارد، تعداد تنفس مي بايد با اين جريان تطبيق داده شود. به طور مثال در شرايط معمولي هر سه يا چهار گام يك عمل دم و هر سه يا چهار گام ديگر با عمل بازدم هماهنگ مي گردد، در يان مثال گامها سريعتر از ريه هاي شخص عمل مي كند و در واقع گامها بايد در مكث بوجود آمده استراحت كنند لكن در ارتفاعاتي كه هوا رقيق است ريه ها احتياج به مكث دارند و در ازاء هر دو، سه، يا پنج نفس يك قدم برداشته مي شود.
در ارتفاعات بالا كوه نوردان مي بايد آگاهانه نفس عميق و سريع و پشت سر هم بكشند در ارتفاعات پايين عضله هاي پا هستند كه احتياج به زمان بيشتري جهت كسب انرژي دارند. يك عامل مهم در راه پيمايي توأم با استراحت، هماهنگي فكري و روحي مي باشد. وقتي كه قله همانطور دور و غيرقابل دسترس به نظر مي رسد. شخص مي بايد به اين روش اعتماد نمايد كه مسافتهاي باقي مانده را به كندي ولي پيوسته پشت سر بگذارد. در اين نوع حركت گامها مي بايد آهسته تر از مواقع معمولي برداشته شود، به نحوي كه نفس كشيدن مانع صحبت كردن نشود. اگر در هنگام حركت دچار تنگي نفس بشويم و نتوانيم براحتي با ديگران صحبت نماييم مي توان نتيجه گرفت كه سرعت قدم برداشتن زياد است.
قدم برداشتن آهسته و متعادل، احتياج به استراحت ثابت و ايستاي كمتري پيدا مي نمايد و بسيار بهتر از قدم برداشتن سريعي است كه مستلزم تعداد استراحت بيشتري مي باشد يك كوه پيما مي بايد بدون نياز به استراحت، لااقل براي مدت يك ساعت راه پيمايي نمودن بتواند بر روي شيبهاي تند با هماهنگي قدم برداشته و تنفس خود را كنترل نمايد. يك نفر مبتدي نبايد بيشتر از ده كيلومتر در روز راه پيمايي نمايد مخصوصاً در شرايطي كه ارتفاع بيشتر از 1500 متر باشد. در مناطق برفي و قلوه سنگي اين مقدار به تناسب كاهش مي يابد.

نحوه حركت در سرازيري
اولين مرحله آمادگي هنگام حركت در سرازيري اين است كه داخل پوتين جوراب ضخيم و نرم ديگري پوشيده و با بستن محكم بندكفش از حركت اضافي پا در پوتين جلوگيري نماييم. مراحل چهار گانه حركت در سرازيري :
1 - قدمهاي برداشته شده در سرازيري مي بايد متعادل تر از قدمهايي باشد كه تنها تحت تأثير قوه جاذبه قرار مي گيرد و بي اختيار برداشته مي شود.
2 - پا در هر قدم با زانوي شكسته بر روي زمين قرار مي گيرد و پاها مرتب و متواتر در كنار يكديگر حركت مي نمايند. راه پيمايي در سرازيري هيچ كجا به اندازه راه پيمايي در سربالايي مشكل نيست ولي نبايد شدت جراحات وارده را در سرازيري ناديده گرفت.
3 - در سرازيري است كه خراشهاي پوستي ايجاد مي شود و مفصل زانوها جابجا شده مچ پا مي پيچد، لذا سرعت راه پيمايي در سرازيري نبايد خيلي بيشتر از سرعت سربالايي باشد.
4 - در سرازيري شخص بايد گامهاي خود را با اختيار و كنترل شده بردارد و به دليل همين كنترل حركت است كه شخص بايد به ميزان سرعت خود دقت نمايد. معروف است كه كاميون با هر دنده اي كه در سربالايي مي رود حداكثر با يك دنده سبكتر از آن در سرازيري به آن توجه كند و همچنين به استراحت در سرازيري به همان اندازه استراحت در سربالايي اهميت دهد.

تنفس صحيح در كوه
تنفس بايد عميق و به طريقه صحيح صورت گيرد برخلاف آن چه اكثر اشخاص انجام مي دهند حجم ششها نبايد از طرفين افزايش يابد در اثر اين نوع تنفس غلط حجم قفسه سينه افزايش مي يابد.در تنفس صحيح حجم ششها از ناحيه تحتاني افزايش يافته كه اين امر با افزايش حجم شكم همراه است. اين شكل تنفس در ناحيه شكم به صورت ضربان مشخص و روشني قابل رؤيت مي باشد.
لذا از نظر راحتي هيچ وقت نبايد كمر را محكم با كمربند و مانند آن بست، كمربند مي بايد در پايين ترين حد ممكن بسته شود، در اين روش بايد سعي گردد هواي دم به تحتاني قسمت ريه ها هدايت و انباشتگي ريه ها از هواي دم انجام پذيرد. عمل بازدم بعد از يك مكث چند ثانيه اي و حداقل سه ثانيه به دنبال عمل دم با فشار پرده ديافراگم به قسمت تحتاني ششها به طور كامل با حداكثر تخليه صورت بگيرد.

اصول صحیح کوهپیمایی

کوهپیمائی ، جسمی قوی و مهارت های خاصی را می طلبد. موارد ذیل به شما در تطبیق مناسب با ملاحظات کوهپیمایی کمک خواهد کرد. بعد از کسب مهارتهای اساسی و آمادگی جسمی مناسب لیست تجهیزات مورد نیازتان را تکمیل نموده و اطمینان حاصل کنید که هر آنچه اهمیت دارد یادداشت کرده یا مد نظر دارید.جهت هرنوع کوهنوردی نکات زیررا درنظربگیرید.

۱ - کوله پشتی٬ خانه کوچک کوهنورداست ۲ -  قدمهای خودرا نسبت به شیبها تنظیم کنید. ۳ - کوهنوردی ورزش جمعی است از تک روی پرهیزکنید. ۴ 5487 - تنها بکوه نروید . ۵  - درکوه هیچگاه ندوید . ۶ - نظم طبیعت را بهم نزنید . ۷ - گیاهان را به آتش نکشید. ۸ - به حیوانات آسیب نرسانید. ۹ - آب چشمه ها را آلوده نکنید . ۱۰ - هیچگاه کناره چادر آتش درست نکنید { جهت باد رادرنظر داشته باشید }  ۱۱ - همیشه مقداری آب و مقداری مواد قندی ونمکی همراه داشته باشید .

۱۲ - انرژی خود را تقسیم کنید { یعنی وقتی از کوه برمی گردی احساس خستگی وکوفتگی نکنید. } ۱۳  - به ستون یک حرکت کنید { در کوهپیمایی همه به ستون یک و پشت سرهم به فاصله یک متر } ۱۴  - در صعود هیچگاه از مسیرهای شنی و بی راهه ها وریز سنگها استفاده نکنید. ۱۵ -درفرود ازشیبها ٬ ازشن اسکیها وتخته سنگهای کم شیب تا شیب ۶۰ درجه استفاده میشود. ۱۶ - در کوهنوردی اولین اشتباه آخرین اشتباه است { یعنی دیگر وجود ندارید که اشتباه بعدی رخ دهد } مواظب سلامتی خودتان باشید . 5487

۱۷ - هریک ساعت راهپیمایی پنج دقیقه استراحت  کنید{ کمی نرمش - کمی تغذیه - کمی آب } ۱۸ - هرگاه درصعود به نفس نفس افتادید وحتی دهانتان خشگ شده و دوچاره خستگی زودرس شدید { ۱ - تندمی روید ۲ - بادهان نفس می کشید ۳ - کوله پشتی سنگین داری ومنظم نیست ۴ - با کارهای اضافی یابیهوده انرژیهای زیادی

را ازدست دادید ۵ - فاصله پاهای شما زیاداست ۶ - درشیبها مستقیم حرکت می کنید ۷ - آنقدر لباس پوشیده اید که بدن نمی تواند تنفس کند. } ۱۹- خطرات کوه { طوفان - بوران - ساعقه - بهمن - نقاب برفی - چاله برفی - نداشتن امکانات - اطلاع نداشتن ازموقعیت کوه - سرد شدن زودرس بدن - کوه گرفتگی - ورعایت نکردن اصول ایمنی درکوه . ۲۰ - درهوای سرد استراحت نشستن خیلی کم داریم بیشترین استراحتها ایستاده وزمان ٬ یک الا دو دقیقه ایی است . ۲۱ -  نزدیک به قله ها هیچگاه شتاب نکنید ٬ وهمیشه جمعی به قله برسید که بدانید درجمع کوهنوردی بین افراد ٬ برتری وجودندارد۲۲ - تشکیل گروه { درهر برنامه ؛ مسافرت ؛ گردش ؛ کوهنوردی } حتما یک نفر رابه عنوان سرپرست انتخاب وبه دستورات ونکته های او عمل کنید. ۲۳ - درصعودها { سرپرست گروه - مسئول فنی - مسئول تدارکات - مسئول تبلیغات - مسئول بهداشت ودرمان } الزامی است. ۲۴ - کارت بیمه ورزشی الزامی است. ۲۵ - یک پلاستیک جهت جمع آوری آشغالهای خود تازمان برگشتن به شهرخود الزامی است (اگراین فرهنگ کوهنوردی همه جا رعایت شود مطمئن باشید هیچگاه کنارچشمه ها - کنارآبشارها - کنار پناهگاه ها ومسیرها وقله ها ٬ آشغالی مشاهده نخواهیدکرد)-پوشیدن لباسهای نخی (زیرپوش وپیراهن) وشلوار راحت ومقاوم یا شلوارورزشی وکفش کتانی (آجدار) وهمراه داشتن یک بادگیر ومقداری آب وکمی خوراکی --بانوک پنجه درشیبها حرکت نکنید. 28- همیشه کف پاها برسطح شیبها عمود باشد (برای این حرکت حتما درشیبها زیگزاک حرکت کردن الزامی است . ) 29- درهنگام عبورازشیبها ٬ روی پا سوارشدن الزامی است . 28-تنفس : صحیح نفس کشیدن ٬ یکی دیگراز عامل کوهپیمایی است . آرام وعمیق نفس بکشید. عمل دم را ازبینی وعمل بازدم را ازدهان  انجام دهید. ( می توانید در راههای صاف ٬ هر پنج قدم عمل دم ٬ وپنج قدم بعدی عمل بازدم را انجام دهید .در راههای پست ٬ هر چهارقدم عمل دم ٬ وچهارقدم بعدی عمل بازدم را انجام دهید. در شیبهای تند ٬ هر سه قدم عمل دم ٬ وسه قدم بعدی عمل بازدم را انجام دهید29 -تغذیه : خوردن آب بسیارضروری است ( خیلی کم درصعودها بخورید ولی به مراتب استفاده شود٬ یک اصطلاح کوهنوردی ٬ آب را مزمزه کنید یا به عبارتی آب را بجوید وبعد فرو دهید. ازخرما ٬ انجیر ٬ کشمش ٬ عسل ٬ گردو ٬ پسته ٬ بادام ٬ ذرت ٬ گندم ٬ شاه دانه ٬ کنجد ٬ سنجد ٬ سیر ٬ پیاز ٬ سیب درختی ٬ موز ٬ لیمو ترش ٬ نمک ٬ اسفناج ٬ شوید ٬ شلغم ٬ هویج ) استفاده کنید30- در حوادث و اتفاقات پیش بینی نشده صبور باشید و توکل به خدا داشته باشید.

 

سرعت راهپيمايي فرد به توان قلب و حجم ريه هاي او بستگي مستقيم دارد            

ضرب المثلي ميگويد پاهاي كوهنورد قلب و ريه دوم او هستند  ؛ سرعت در ابتدا بايد  آرام وكم  باشد تا هماهنگي لازم بين قلب وريه وپا و چشم برقرار شود ؛ اين هماهنگي بسيار مهم است در صورتي كه اين هماهنگي انجام نگيرد بدن با كمبود انرژي و اكسيژن مواجه ميشود.                                                               

قدم هاي متعادل و آهنگ ثابت  و سرعت يكنواخت ركني اساسي در راهپيمايي در كوه ميباشد ؛ بين برداشتن گام ها و نحوه نفس كشيدن ( به عبارتي كار ريه ) بايد تطبيقي به وجود آيد مثلا در ارتفاع كم ممكن است در هر دو يا سه گام يك دم و در هر دو يا سه گام ديگر يك بازدم داشته باشيم در اين حالت گام ها سريعتر از ريه شخص عمل ميكنند و در واقع پا ها بايد در مكث به وجود آمده استراحت نمايند زيرا در ارتفاعات پايين اين عضله هاي پا هستند كه احتياج بيشتري به مكث دارند  در ارتفاعات با لا نيز ريه احتياج به مكث دارد و ممكن است به ازاي هر دو يا سه بار تنفس يك گام به جلو برداشته شود در هر حال بايد اين انطباق بين پا و ريه به وجود آيد از جهتي ديگر ضربان قلب نيز در اين پروسه همانند ريه ها تاثير دارد  وبايد  بين قلب و سرعت گامبرداري نيز انطباقي صورت گيرد .                                                     

تنفس دهاني نيز باعث خشك دهان ، گلودرد و خستگي زود رس ميشود ؛ در يك صعود كوه نوردي بايد هم از بيني ودهان به نسبت 70 به 30 استفاده نمود زيرا در بعضي از مواقع تنفس دهاني با تمام مضراتي كه دارد به علت اينكه هوا بيشتري وارد ريه ها ميكند به تنفس از بيني ترجيح داد ه مي شود  ؛ بازدم نيز بايد قوي بوده به طوري كه حجم هواي مرده را از ريه ها تا حد امكان خارج نمايد .                     

توصيه هاي گام برداري در زمين هاي تخت :

فاصله گام ها از زمين نبايد از قوزك پا بيشتر شود چون در غير اين صورت عضلات در هنگام جابجايي و قدم برداشتن انرژي بيشتري صرف ميكنند و زودتر خسته ميشوند  ؛ در مكان هاي تقريبا تخت كه شيب اندكي دارند ميتوان از قدم هاي بلند استفاده كرد ولي در سربالايي ها ودر مكان هايي كه شيب بيشتري دارند بايد فاصله گام ها را كوتاه انتخاب كرد تا خستگي به كمترين مقدار خود برسد .                

هنگام راهپيمايي بايد تمام روي زمين قرار بگيرد اما در بعضي از سر بالايي ها ميتوان فقط از قسمت جلويي پا استفاده كرد .                                               

توصيه هاي گام برداري در صعود:        

در صعود ابتدا بايد پنجه و سپس پاشنه پا را روي زمين گذاشت  در هر گام بايد پاي تكيه گاه صاف و سپس پاي بعدي از زمين برداشته شود ( نبايد با زانوي خم صعود كرد ) همچنين بايد دقت شود در صعود پاي باردار هميشه به صورت به صورت مستقيم قرار بگيرد ؛ اين عمل باعث ميشود تا فشار بدن از روي  ماهيچه خارج شود و به استخوان يا تاندون ها منتقل شود ، در غير اين صورت ماهيچه بايد دائما وزن بدن را تحمل كند و اين امر باعث خستگي زودرس خواهد شد .                         

توصيه هاي گام برداري در فرود                

هنگام فرود نيز بايد پا را اندكي از زانو خم نمود و با انعطاف شروع به حركت نماييم ابتدا پاشنه و سپس پنجه پا را روي زمين قرار دهيم ؛ اگر شيب تند است حتما بايد از روش پلكاني استفاده شود.                                                                        

در فرود سرعت گام ها بايد آرام و قابل اعتماد باشد ( زيرا در فرود است كه اكثرا  خراش هاي پوستي ايجاد ميشود ؛ زانو ها جابجا ميگردد ؛ مچ ها مي پيچد) در ضمن بايد فاصله واژگوني بين دو نفر حفظ گردد به گونه اي كه اگر فردي واژگون گردد افراد ديگر را واژگون نكند .                                                                      

قائده ناي اسميت براي تخمين زمان يك برنامه:

معمولا نميتوان مدت زمان طي يك مسير معين را با دقت كامل تعيين كرد اما روش هايي وجود دارد كه ميتوان با استفاده از آن اين زمان را با دقت قابل قبولي به دست آورد با اين گونه روش ها كه به ريالائده ناي اسميت معروف است و با استفاده از نقشه هاي بزرگ مقياس ( مقياس 5000/1 يا بزرگتر ) ميتوان تخمين خوبي براي تعيين زمان يك برنامه زده شود ؛ دقت شود كه مدت زمان اجراي يك برنامه ميتواند در تمامي پارامتر هاي ذكر شده مثلا سرعت حركت در راهپيمايي تاثير گذار باشد .

 براي هر5 كيلومترراهپيمايي در مسير تخت ومناسب 1 ساعت در نظر می گیریم .   

براي هر 3 كيلومتر راهپيمايي كه در مسيري داراي شيب اي است كه ما را به تقلا مي اندازد 1 ساعت در نظر ميگيريم .                                                         

براي هر 1 كيلومتر مسير ناهموار بوته زار انبوه ؛ برف نرم يا شن زار 1 ساعت در نظر ميگيريم.                                                                                        

به ازاي هر500 متر افزايش ارتفاع نيز مدت 1 ساعت به زمان كل اضافه ميگردد . 

به ازاي هر 1000 متركاهش ارتفاع مدت 1 ساعت به زمان كل اضافه ميگردد       

در مجموع به ازاي هر 5 ساعت 1 ساعت براي استراحت منظور و به زمان كل اضافه ميگردد                                         

كوهستان مانند دریا ممكن است خطرات گوناگونی پیش بیاورد كه می‌توان به سقوط بهمن اشاره کرد. یك اسكی‌باز حرفه‌ای در روی پیست یا پایین شیب به ندرت از جمعیت جدا می‌افتد و مناطق علامت‌گذاری شده را كه مجهز به وسایل كمك‌های اولیه است ترك نمی‌كند. در واقع ورزشكاران مطلع كه اقدام به صعود می‌كنند، اشكالات كار خود را در نظر گرفته و از یك راهنمای باتجربه استفاده می‌كنند. در عوض عده‌ای هستند كه بی‌احتیاط و به صورت دسته‌جمعی به راه‌پیمایی و گردش در كوهستان می‌پردازند و بی‌پروا در این راه گام می‌نهند. در صورتی كه پیش از حركت و طی مسیر پاره‌ای احتیاطات مقدماتی رعایت شود، از بسیاری از این پیشامدها می‌توان اجتناب كرد...

اقدامات پیش از حركت

• سعی كنید در شرایط بدنی خوبی باشید: چند هفته پیش از اقامت در كوهستان از تغذیه مناسب استفاده كنید و به نرمش‌ها و ورزش‌های متناسب بپردازید.

• تجهیزات خود را بازدید كنید: كفش خوب برای راه‌پیمایی كه كف آن لیز نخورد و پا را فشار ندهد و انگشتان پا به راحتی در آن حركت كند و لباس‌های گرم پیش‌بینی كنید. یك بارانی و یك "ملافه مخصوص نجات"، پتوی پلاستیكی فلزی خیلی سبك (با وزن حدود 60 گرم) كه حرارت بدن را چند ساعت متعادل نگه می‌دارد، یك كیف كمك‌های اولیه، یك چاقو و یك تكه‌بند در داخل ساك قرار دهید.

• به اخبار هواشناسی (از طریق سازمان هواشناسی كشور) توجه كنید تا در اثر هوای نامساعد طی راه غافلگیر نشوید.

• تنها حركت نكنید و حركت و خط سیر خودتان را به شخصی كه در محل اقامت‌تان باقی می‌ماند، اطلاع دهید.

اقدامات حین حركت

• مواظب شیب‌های علف‌دار خیس باشید كه خیلی لغزنده است.

• زیاد تأخیر نكنید و در فكر مراجعت هم باشید، زیرا سرازیر شدن از كوه هم به اندازه بالا رفتن از آن پر زحمت است و اغلب حوادث هنگام پایین آمدن از كوه رخ می‌دهد.

• فكر كنید شما تنها در كوه نیستید و مراقب باشید سبب سقوط سنگ‌ها نشوید.

• مواظب هوا باشید. از رگبار بترسید و اگر وضع هوا تهدیدكننده شد، بلافاصله از راهی كه آمده‌اید، برگردید.

• با استفاده از نزدیك‌ترین راه در فكر یافتن یك محل محفوظ برای حفاظت از ضربات صاعقه باشید.

نكاتی درباره سرمازدگی‌

سرمازدگی هنگامی اتفاق می‌افتد كه عضو در معرض سرمای مرطوب در هوای صفر درجه یا پایین‌تر قرار گیرد. این عارضه، با افت دمای بدن یكی نیست كه طی آن درجه حرارت تمام بدن پایین می‌آید و با یخ‌زدگی شدید كه یك بیماری دردناك و تاولی شكل و خارش‌دار است و اغلب در نتیجه تماس طولانی پوست با یك جسم سرد و مرطوب (محصولات یخ‌زده) ایجاد می‌شود، نباید اشتباه شود.

تظاهر سرمازدگی، با سفید شدن و احساس سوزن سوزن شدن پوست،‌ خارش، سوزش و سپس بیحسی موضعی همراه است. آب محتوی در سلول‌ها به تدریج یخ می‌زند و فعالیت سلولی را مختل می‌كند و بعداً مرگ سلولی فرا می‌رسد، كه همیشه فوری نیست بلكه ممكن است تا دو ماه بعد اتفاق بیفتد.

سرمازدگی‌ها كم و بیش وخیم‌اند، از تاول كوچك تا حالت شوك، كه نیاز به كمك‌های حیاتی دارد و با مشاهده ظاهر آن هیچ كس نمی‌تواند اظهارنظر كند كه آیا این عارضه به یك نكروز (سیاه شدن و مرگ عضو) منجر خواهد شد یا جوش‌خوردگی ساده زخم. اصولا سرمازدگی سه مرحله را طی می‌كند: خواب‌رفتگی (حس مورمور در انتهای اعضا)، سرمازدگی مشخص (بیحسی قسمت‌های یخ‌زده) و بالاخره گانگرن (كه ممكن است متعاقب یك گرم شدن شدید اتفاق افتد) و با دردهای شدید همراه است.

كارهایی كه باید انجام داد

درمان‌، بستگی به درجه پیشرفت و مرحله سرمازدگی دارد، ولی یك اصل غیرقابل تغییر باید رعایت شود: هیچ گاه نباید سرمازدگی را با مالش دادن یا قرار دادن فرد سرمازده در كنار وسیله گرمازا معالجه کرد.

خواب‌رفتگی

اگر انتهای عضو شما به مورمور یا كرختی دچار شده است، بلافاصله اطراف آن را شل كنید (مثلاً در صورت ابتلای پا، كفش‌هایتان را درآورید)، پاها را به زمین بكوبید و دست‌ها را بهم مالش دهید تا وقتی كه احساس كنید عضو شما به حال اول بازگشته است.

چه باید كرد؟

به سرعت (طی چند ساعت) اعضای انتهایی شما در معرض خطر یخ‌زدن قرار می‌گیرد و به خصوص بی حس می‌شود. حتی گرفتن پوست با انبر هیچ دردی ایجاد نمی‌كند. برای گرم شدن، آن را مالش ندهید، حمام گرم ندهید و تا زمان رسیدن كمك و انتقال به بیمارستان، اعضای یخ‌زده را در قسمت‌هایی از بدن قرار دهید كه حرارت بیشتری دارد، قرار دهید. ممكن است پس از گرم كردن نامناسب قسمت سرمازده، سیاه شدن عضو اتفاق افتد. در این صورت دردهای خیلی شدید و حتی حالت شوك بروز می‌كند. امدادگران اورژانس را به سرعت احضار كنید و تا انتظار رسیدن آنها، بیمار را كه در پوششی پیچیده شده، دراز كنید. اگر هوشیار است، به او نوشابه‌های گرم و قنددار بنوشانید.

بيماري ارتفاع را بشناسيم .

بيماري ارتفاع را بشناسيم منطقه مرگ از ارتفاع 26 هزار فوتي  (8000 متري )  آغاز مي شود؛ اما واکنشهاي مرگبار در قبال ارتفاع منحصر به قلل مرتفع نمي باشد. اين واکنشها در ارتفاعات متوسط تر هم ممکن است رخ دهند. بايد به جهت جلوگيري از بروز مخاطراتي تهديد آميز، آنها را بشناسيم و درمانشان کنيم.   1-    بيماري ارتفاع يا AMS . بيماري ارتفاع حتي در ارتفاع 6500 فوتي (2000 متري ) هم ممکن است بروز کند. اما معمولاً در بالاي ارتفاع 8 هزار فوتي ( 2500 متري ) خود را نشان مي دهد. نشانه هاي آن منگي شديد، سردرد، از دست دادن اشتها، تهوع، خستگي شديد، گيجي و بي خوابي مي باشد. جهت درمان آن، ارتفاع را تا جايي که احساس خوبي قبلاً داشتيد، کم کنيد و مدت بيشتري را جهت هم هوايي صرف نماييد. 2-    جمجمه ضربان دار. اگر پس از مصرف آب، ضربان متوقف نشود، محتملاً علت آن عدم اکسيژن کافي مي باشد.

تغذيه در کوه نوردي .

با توجه به تغييراتي که ارتفاع روي کليه سيستم هاي فيزيولوزيک بدن انسان ميگذارد وشرايط نامساعدي که يک کوه نورد ودستگاه گوارش وي با آن مواجه است، بحث نوع تغذيه وتغذيه مناسب از مهمترين مقولات علم پزشکي ارتفاع وعلم تغذيه است. در ورزش کوه نوردي هيچ سفارش استاندارد وموکدي مبني بر نوع تغذيه براي کوه نوردان وجود ندارد ومهمترين اصل ذائقه فرد در ارتفاع مي باشد. چه بسا غذاهاي بسيار لذيذي که فرد در منزل ودر ارتفاع پايين با ميل فراوان تناول مي کند ولي در محيط کوهستان جزو بد مزه ترين غذاها و عامل بي اشتهايي فرد در ارتفاع باشد.   بر طبق اين اصل، هر فردي مي بايست خود رژيم مناسب تغذيه اي خود را انتخاب کند. در کنار ذائقه شخصي فرد، رعايت نکات مهمي که در اينجا مي آيد ميتواند به کوه نورد در داشتن يک تغذيه مناسب در محيط کوهستان کمک کند 1- استفاده از آب کافي و فراوان در پيش –حين وپس از پرداختن به ورزش کوهنوردي متعادل کننده کليه فعاليتهاي فيزيولوژيکي کوهنورد است.در يک کوهنوردي سنگين در هر ساعت 2 ليتر آب از بدن خارج مي شود که بايد بلافاصله با نوشيدن مايعات کافي جبران شود. 2- بهتر است در حين اجراي برنامه هاي کوه نوردي از غذاهاي مايع و نرم استفاده شود .همچون سوپ ها که علاوه بر تامين نيازهاي تغذيه اي فرد مايعات کافي نيز به بدن فرد مي رساند. 3- بهتر است از مواد قندي به گو نه ها و طعم هاي مختلف و متنوع وبه تناوب استفاده شود تا ضمن تامين انرژي مورد نياز فرد سطح قند خون وي در حد نرمال قرار گيرد. 4- با توجه به بروز آلکالوز تنفسي در حين صعود که ناشي از تنفس هاي سريع وعميق است استفاده از مواد ترش همچنين بعنوان اشتها آور بسيار کمک کننده است. 5- در حين کوهنوردي و در پي تعريق، مقدار زيادي املاح بدن از دست مي رود.استفاده از نمک در طول برنامه هاي کوهنوردي مي تواند در ايجاد تعادل الکتروليتي بدن نقش به سزايي داشته باشد.همچنين مي تواند از بروز خستگي و کوفتگي مفرط عضلات پيش گيري کند. 6- استفاده از انواع سبزيجات و ميوجات تازه و کمپوت شده ميتواند از بروز مشکلات گوارشي ناشي از يبوست جلوگيري کند.همچنين استفاده از ميوه جات مي تواند در تامين ويتامين هاي مورد نياز بدن موثر باشد.   7- به طور کلي بستگي به ارتفاع محيط انرژي متوسط مورد نياز يک کوهنورد با وزن 70 کيلو گرم حدود 3500 تا 5000 کيلو کالري است. که 60 تا 70 درصد اين انرژي را بايد از کزبوهيدراتها (قندها) و 20 تا 25 درصد آنرا از چربي ها و 15 تا20 درصد آنرا از پروتئينها تامين کرد.

با توجه به تغییراتی که ارتفاع روی کلیه سیستم های فیزیولوزیک بدن انسان میگذارد وشرایط نامساعدی که یک کوه نورد ودستگاه گوارش وی با آن مواجه است، بحث نوع تغذیه وتغذیه مناسب از مهمترین مقولات علم پزشکی ارتفاع وعلم تغذیه است.
در ورزش کوه نوردی هیچ سفارش استاندارد وموکدی مبنی بر نوع تغذیه برای کوه نوردان وجود ندارد ومهمترین اصل ذائقه فرد در ارتفاع می باشد.
چه بسا غذاهای بسیار لذیذی که فرد در منزل ودر ارتفاع پایین با میل فراوان تناول می کند ولی در محیط کوهستان جزو بد مزه ترین غذاها و عامل بی اشتهایی فرد در ارتفاع باشد. 
 

بر طبق این اصل، هر فردی می بایست خود رژیم مناسب تغذیه ای خود را انتخاب کند.
در کنار ذائقه شخصی فرد، رعایت نکات مهمی که در اینجا می آید میتواند به کوه نورد در داشتن یک تغذیه مناسب در محیط کوهستان کمک کند.

1- استفاده از آب کافی و فراوان در پیش –حین وپس از پرداختن به ورزش کوهنوردی متعادل کننده کلیه فعالیتهای فیزیولوژیکی کوهنورد است.در یک کوهنوردی سنگین در هر ساعت 2 لیتر آب از بدن خارج می شود که باید بلافاصله با نوشیدن مایعات کافی جبران شود.

2- بهتر است در حین اجرای برنامه های کوه نوردی از غذاهای مایع و نرم استفاده شود .همچون سوپ ها که علاوه بر تامین نیازهای تغذیه ای فرد مایعات کافی نیز به بدن فرد می رساند.

3- بهتر است از مواد قندی به گو نه ها و طعم های مختلف و متنوع وبه تناوب استفاده شود تا ضمن تامین انرژی مورد نیاز فرد سطح قند خون وی در حد نرمال قرار گیرد.

4- با توجه به بروز آلکالوز تنفسی در حین صعود که ناشی از تنفس های سریع وعمیق است استفاده از مواد ترش همچنین بعنوان اشتها آور بسیار کمک کننده است.

5- در حین کوهنوردی و در پی تعریق، مقدار زیادی املاح بدن از دست می رود.استفاده از نمک در طول برنامه های کوهنوردی می تواند در ایجاد تعادل الکترولیتی بدن نقش به سزایی داشته باشد.همچنین می تواند از بروز خستگی و کوفتگی مفرط عضلات پیش گیری کند. 
 

6- استفاده از انواع سبزیجات و میوجات تازه و کمپوت شده میتواند از بروز مشکلات گوارشی ناشی از یبوست جلوگیری کند.همچنین استفاده از میوه جات می تواند در تامین ویتامین های مورد نیاز بدن موثر باشد.

7- به طور کلی بستگی به ارتفاع محیط انرژی متوسط مورد نیاز یک کوهنورد با وزن 70 کیلو گرم حدود 3500 تا 5000 کیلو کالری است. که 60 تا 70 درصد این انرژی را باید از کزبوهیدراتها (قندها) و 20 تا 25 درصد آنرا از چربی ها و 15 تا20 درصد آنرا از پروتئینها تامین کرد.

8- در ارتفاع نباید از قهوه، الکل، چای سبز استفاده کرد و بهتر است بعنوان جایگزین از مخلوطی از دو سوم آب ویک سوم از انواع آب میوه استفاده کرد.

9- خوردن یک صبحانه سبک وپر انرژی می تواند پایه یک فعالیت خوب کوهنوردی در طول روز باشد ودر ادامه در طول روز هر 2 ساعت نوشیدن مایعات فراوان (حتی اگر احساس تشنگی نمی کنید) وخوردن میان وعده سبک همچون مواد قندی و پروتئینی میتواند در ادامه روند کوهنوردی در طول روز بسیار مفید باشد.

10- رعایت مسائل بهداشتی و استفاده از آب و غذای مطمئن وبهداشتی میتواند تضمین کننده سلامتی شما با شد.

 

کوهنوردی یکی از ورزش‌ها یا از جمله تفریحات است. برای برخی نیز کوهنوردی به عنوان شغل اصلی یا بخش الزامی شغل اصلی است.

به بالا رفتن یا پایین آمدن به صورت پیاده از ارتفاعات طبیعی کوهنوردی گفته می‌شود. کوهنوردی می‌تواند به صورت راهپیمایی، کوه روی، کوهپیمایی و صعود به قلل مختلف و یا صخره‌نوردی انجام گیرد. کوه: به ارتفاعات بیش از ۶۰۰ متر از زمین‌های اطراف هر منطقه کوه گفته می‌شود. قله: بلندترین قسمت هر کوه را قله می‌گویند. یک کوه می‌تواند یک یا چند قله داشته باشد که در یک خط الراس قرار گرفته اند. معمولاً به بلندترین قله، قله اصلی گفته می‌شود و سایر قلل در یک خط الراس را قله‌های فرعی می‌نامند. در کوهنوردی شرط سنی وجود ندارد. در ضمن این رشته ورزشی سن بازنشستگی هم ندارد. هر کسی با هر توانایی می‌تواند به عنوان تفریح یا انجام کار حرفه ایی به کوه برود

ابزار کوهنوردی

برای صعود مؤثر به کوه‌ها نیاز به ابزارهای متفاوتی است. البته در هر صعود بسته به نوع صعود، منطقه مورد نظر، زمان و فصل اجرای برنامه ممکن است ابزار و تجهیزات متفاوتی مورد استفاده قرار گیرد. برخی از این وسایل کوهنوردی عبارت‌اند از:

• کفش مخصوص کوه
• کاپشن گورتکس
• کاپشن پلار
• کوله پشتی
• باتوم کوهنوردی
• دستکش
• کلاه مناسب فصل
• بادگیر
• جوراب کلفت
• کیسه خواب
• فلاسک چای
• بطری آب
• وسایل شخصی مانند قاشق و چنگال
• چراغ قوه

عموماً برای کوهنوردی یا فتح قله‌ای به راهنما نیاز است.

چوبدستي‌ها در كوهنوردي (باتوم)
بسياي كوهنوردان، صعود كنندگان و پياده‌روها از باتوم‌ها براي راحتي بيشتر ستون فقرات، و به خصوص مفاصل پاييني بدن در زمان صعود استفاده مي‌كنند.
باتوم‌هاي تلسكوپي بايد به روش صحيح مورد استفاده قرار بگيرند:
همواره بايد از دو باتوم استفاده كرد كه قابليت تنظيم طول داشته و دستگيره‌هايي داشته باشند كه در زماني كه فرد استفاده كننده به آنها فشار وارد مي‌كند حمايت كافي از وزتش وجود داشته باشد. اين از اهميت ويژه‌اي برخوردار است كه هر دو باتوم تا حد امكان در نزديكي خط شيب بدن قرار گيرند.

مزايا

وقتي باتوم‌ها به درستي مورد استفاده قرار مي‌گيرند، به خصوص در هنگام فرود مي‌توانند چندين تن فشار را از قسمت تحتاني بدن در مدت يك ساعت بردارند. اين باعث آسودگي قابل توجهي در ستون فقرات و مفاصل به خصوص در شرايط زير مي‌شود:
*    سن بالا، اضافه وزن
*    وقتي بيماري‌هاي قبلي در ستون فقرات و مفاصل وجود دارند.
*    در زمان حمل كوله سنگين
*    در هنگام حركت در شيب‌هاي برفي، خيس و عبور از رودخانه، در هنگام ديد كم (مه، شيب)
معايب تكنيك غلط باتوم:
*    اگر فاصله بين بدن و باتوم خيلي زياد باشد نه تنها حالت راحت برهم مي‌خورد بلكه زمان بازگشت افزايش مي‌يابد. اين موضوع مي‌تواند تعادل كوهنورد را برهم بزند.
*    كاهش احساس تعادل
استفاده مسمتر از باتوم مي‌تواند توانايي هماهنگي فرد را كاهش داده و در اثر اين يكنواختي او در ذهن، خود را ايمن‌تر احساس كند.
اين عيب روز به روز در حال آشكارتر شدن است و مي‌تواند منجر به مشكلات عمده تعادلي شود، به خصوص در مناطق كوهنوردي حساس كه كوهنورد نمي‌تواند از باتوم‌هاي خود استفاده كند. (لبه‌هاي نازك، و...) در نتيجه شايع‌ترين نوع حادثه كوهنوردي يعني از دست دادن تعادل و يا گيج شدن مي‌تواند شايع‌تر شود.
مكانيسم‌هاي حمايتي فيزيولوژيك ضعيف شده:
فشار قوي و تحريك عضلاني براي تغذيه غضروف مفصل و همچنين براي تمرين و پشتيباني الاستيسیته عضله قرمز بسيار مهم هستند. استفاده از باتوم‌ها اين تحريكات فيزيولوژيك مهم را كاهش مي‌دهد.
تكنيك‌هاي صحيح گام برداري براي جلوگيري از كشيدگي
در حالت كلي به دلايل فيزيولوژي حركتي براي يك فرد سالم راحت‌تر است كه تكنيك صحيح حركت را بدون استفاده از باتوم ياد بگیرد تا با استفاده از آن:
عوامل زير روي فشار وارد بر مفاصل پا موثر هستند.
-    وزن بدن (وزن اضافه)
-    وزن كوله
-    تكنيك فرود صحيح
كوهنورد بايد كشش را با استفاده از قدم‌هاي كشسان و شوك گير افزايش دهد. اين به اين معني است كه در هنگام حركت درسر پايين از قدم‌هاي كوچك و تا حد امكان آهسته استفاده شده و از گام‌هاي بلند و دويدن اجتناب شود. راه‌هاي پيچ دار بايد استفاده شوند و از دویدن در سر پايين بايد پرهيز كرد. همچنين انجام تورهاي كوهنوردي بايد با توجه كامل به توانايي فرد انجام شود.
با پيروي از اين راهنمايي كوهنوردان سالم و پياده‌روها با افزايش مشكلات مفصلي حتي پس از دهه‌ها كوهنوردي فشرده مواجه نخواهند شد.
خلاصه SUMMRY
استفاده از باتوم‌هاي كوهنوردي به عنوان ابزار كمكي خصوصاً در زمان حركت در سراشيبي به دلايل زير مفيد و قابل توصيه است:
-    افزايش سن، اضافه وزن
-    وجود مشكلات مفصلي و ستون فقرات
-    محل كوله پشتي‌هاي سنگين

باتوم‌هاي كوهنوردي در هيچ شرايط ديگري مورد نياز نيستند و نبايد هرگز به دليل امنيت همواره مورد استفاده قرار گيرند، خصوصاً توسط كودكان و جوانان. در هر مورد خاص بايد مزايا و معايب سنجيده شوند.

                                                                                           گردآوری :گودرز(شهرام ) امیریان

رو پنج شنبه مورخ ۳/۴/۸۹ساعت ۳ عصر از فارسان راه افتادیم و در ساعت ۸ شب به شهرستان درود رسیدیم و بعد از کمی استراحت وسایلمان را آماده کردیم و به طرف دریاچه گهر حرکت کردیم و ساعت ۱ بامداد روز جمعه موررخ ۵/۴/۸۹ به دریاچه گهر رسیدیم و بعد از صرف شام و کمی استراحت  کردیم  ساعت ۴ صبح بعد از نماز و صرف صبحانه بطرف یکی از قلل اطراف دریاچه حرکت کردیم و ساعت ۹ صبح به قله رسیدیم و بعد از صرف صبحانه و کمی استراحت به طرف دریاچه برگشتیم و ساعت ۱۲ ظهر به دریاچه رسیدیم و بعد از صرف نهار و کمی استراحت به طرف شهرمان حرکت کردیم . خلاصه ای بود از این صعود

عکسهای مر بوط به صعود

 

   

    

             

    

 

زرد کوه بختیاری با حداکثر ارتفاع بیش از ۴۲۰۰ متر دومین کوه زاگرس از نظر ارتفاع (پس از دنا) است.

این کوه در نزدیکی کوهرنگ در استان چهار محال و بختیاری در ایران قرار دارد.

قله‌ها

رشته کوه زرد کوه بختیاری در جنوب غربی ایران و از انتهایی‌ترین قسمت غربی استان چهارمحال و بختیاری تا شرق و شمال شرق خوزستان امتداد یافته است. این رشته کوه یکی از غنی‌ترین ذخایر طبیعی ایران است و دو رودخانهٔ پرآب کشور (کارون و زاینده‌رود) نیز از دامنه‌های آن سرچشمه می‌گیرند. از قلل زیبا و معروف آن می‌توان به شاه شهیدان، زرده، دوزرده، هفت‌تنان، کلونچین و کینو اشاره کرد. در این میان، قلّه کلونچین، با ارتفاع ۴۲۲۱ متر بلندترین قله زردکوه بختیاری است. همچنین قله شاه شهیدان هم ۴۱۵۰ متر بلندی دارد^.

               

                   

 

ارتفاعات استان

كوههاي يلند زاگرس به صورت نواري در تمام استان از شمال غرب تا جنوب شرق امتداد دارند. بطوري كه 76 درصد مساحت استان را كوهها و تپه ها تشكيل مي دهد.

معروفترين ارتفاعات استان زردكوه مي باشد و مرتفعترين قله آن كلونجي نام دارد.

ارتفاعات زردكوه به دليل يخچالها و شكل خاص مورد توجه كوهنوردان كشور است كه در فصول مختلف به قلل آن صعود مي كنند.

در مسير صعود به ارتفاعات هفت تنان و شاه شهيدان سه جان پناه براي كوهنوردان احداث گرديده است.

 

صعود به قله کلار (چهارمحال وبختیاری )

صعود به قله دماوند

قله توچال تهران

عکس های صعود به قله الوند همدان

                                          

                  

                                        

                                             

۳۱/۲/۸۹  کوه کلار ( چهارمحال وبختیاری ـ شهر گندمان ) مسئول صعود عزیز محمدی (۰۹۱۳۲۸۵۵۴۴۱)    

۷/۳/۸۹          الوند ( همدان ) مسئول صعود فیروز باقری (۰۹۱۳۲۸۵۶۰۰۳ )

۱۴و۱۵/۳/۸۹    توچال تهران   مسئول صعود احمدرضا یدالهی (۰۳۸۲۷۲۲۷۶۸۵ )

۴و۵/۴/۸۹         اشترانکوه لرستان   مسئول صعود حبیب همتی ( ۰۹۱۳۸۸۰۲۸۱۱ )

۱۸ و ۱۹/۴ /۸۹    تنگ زندان ( چهارمحال وبختیاری ـ شهر اردل ) مسئول صعود عنایت الله ترابی (۰۹۱۳۳۸۴۶۵۵۸ )

۵و۶و۷و۸ /۵/۸۹    دماوند یا سهند  مسئول صعود عبدالمجید امیریان ( ۰۹۱۳۳۸۲۲۳۱۷ )

 

صعود به قله کلار ( چهار محال وبختیاری )

صعود به قله زرده کوه ( چهارمحال وبختیاری )

صعود به قله کرکس ( کاشان )

 

صعود به قله سبلان

صعود به قله شاهو ( کرمانشاه )

صعود به قله دماوند ( تهران )

صعود به قله علم کوه ( کلاردشت )

صعود به قله دنا ( یاسوج )

قلل فتح شده توسط گروه

دماوند ( تهران ) علم کوه ( کلاردشت ) سماموس ( کلاردشت ) سبلان ( اردبیل ) بینالود ( نیشابور ) هزار و لاله زار ( کرمان ) زرده کوه ( چهارمحال وبختیاری ) اشترانکوه( لرستان ) الوند ( همدان ) سهند(آذربایجان شرقی ) توچال (تهران ) شیرکوه ( یزد ) کلار( چهارمحال وبختیاری ) دنا ( یاسوج ) مُنگشت(خوزستان) کرکس ( کاشان ) شاهو ( کرمانشاه )

اعضا گروه :

عبدالمجید امیریان ( رئیس هیئت ) عزیز محمدی ( دبیر هیئت ) حاج سیاوش عزیزیان (خزانه دار )حبیب همیتی ( مسئول کمیته سنگنوردی ) گودرز امیریان ( روابط عمومی ) احمد رضا یدالهی ـ عبدارضا رضائی ـ محمد نصیر اسلامی ـ مسعود اسلامی ـ قدرت الله مالکی ـ نصرت الله سلیمانی ـ علیمراد عسگری ـ فضل الله معین ـ فیروز باقری ـ نعمت الله حسن زاده ـ بیژن محمدی ـ اسدالله عزیزیان ـ احمدرضا اسلامی ـ مجتبی امیریان ـ عنایت الله ترابی ـ شاهرخ امیریان ـ فرشید امیریان ـ سیامک نصیری ـ بهادر سلیمانی ـ جواد ترابی ـ مهدی ارشادی ـ بابک ارشادی ـ سجاد سلیمانی ـ پرویز سلیمانی ـ احسان زارع ـ علیداد همتی ـ کیومرث فدائی ـ

گروه خواهران :

شهین نجفی ( نائب رئیس ) زهرا کاوه ـ خدیجه کاوه ـ  فاطمه صفدری ـ زهرا صفدری ـ زیور خدادادی ـ  ـ الهام کاوه ـ راضیه کاوه ـ سمیه فزکی ـ معصومه احمدی ـ طاهره شبانی ـ زهرا نجفی ـ رقیه ظاهری

اسدالله عزیزیان سرپرست گروه

مختصری در باره گروه

این گروه از سال ۱۳۶۰ به طور رسمی کار خود را آغاز کرد و بیشتر قلل مرتفع کشور را فتح نموده است و کمیته های مختلفی از جمله سنگنوردی و غار نوردی را تعیین کرده و عملاً کار خویش را از همان ابتدا شروع کردند و دوره های مختلفی را برگزار و شرکت نمودند .  

سلام خدمت خوانندگان محترم وبلاگ

بعد از مدتها لازم دانستیم شرح مختصری از گروه کوهنوردی برافتو را و همچنین عملکرد آن را برای خوانندگان محترم شرح دهیم امیدواریم مورد قبول واقع شود .