كوله پشتي ليلي

حرف هایی است برای نگفتن

و ارزش عمیق هر کسی

به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد.

و کتاب هایی نیز هست برای ننوشتن

و من اکنون رسیده ام به آغار چنین کتابی

که با ید قلم را بِکَنم و دفتر را پاره کنم

و جلدش را به صاحبش پس دهم

و خود به کلبه ای بی در و پنجره بخزم

و کتابی را آغاز کنم که نباید نوشت...

                                                                           " دکتر علی شریعتی"

اولا به نظر می رسید زتدگی بی تو یعنی هیچ

حالا که رفتی فهمیدم فقط به نظر می رسید!

****

اینی که من دارم می کشم درد بی تو بودن نیست

تاوان با تو بودن است...

***

اگه تو روت خندیدم به خاطر این بود که

نخواستم تو روت بالا بیارم...اینو بفهم!

***

بقیش توی ادامه مطلب...

آنچه می خواهیم نیستیم و آنچه هستیم نمی خواهیم.

آنچه دوست داریم نداریم و آنچه داریم دوست نداریم.

و عجیب هست !؟!؟

هنوز امیدوار به فردایی روشن هستیم...

ساعت ها را بگذارید بخوابند بیهوده زیستن نیازی به شمردن ندارد...

                                                                                                             دکترعلی شریعتی

حالا که در آغوش دیگریست.......فاحشه؟!

اون هستش...

نمی بینمش،ولی هست....

هزارتا دلیل وجود داره که می گه هست.....

هست...

نه فقط برای اینکه اعتقاد بهش دارم....

چون باید باشه....!

اگه نباشه همه چی درهمه .....

همه چی خرابه ....

همه چی داغونه....

اگه اون نباشه پس کیو دوس داشته باشم.....

پس به خاطر چی زندگی کنم.....

اصلا چرا زندگی کنم...؟

من باور دارم که هست ....

هست چون من بهش باور دارم.....!!

گه نباشه نمی شه..!.

.هیچی نمیشه....!

خدا همه جا هست ....

حتی این جا توی قلبم....!!!

حافظ

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را


صائب تبریزی
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پا را
هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد
نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را                         


شهریار
اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را
هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد
نه چون صائب که می بخشد سرو دست و تن و پا را
سرو دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند
نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را


البته موارد بالا بصورت رسمی و از قول شاعران شناخته شده بود . بهرحال داستان به اینجا ختم نشد و در گوشه کنار اشعاری را با مضامینی مشابه داریم

مثلا


اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
فدای مقدمش سازم سرودست و تن و پا را
من آن چیزی که خود دارم نصیب دوست گردانم
نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را


ویا در جایی دگر کمی طنزآلود


آگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم یه من کشک و دو من قارا
سر و دست و تن و پا را ز خاک گور میدانیم
زمال غیر میدانیم سمرقند و بخارا را
و عزراییل ز ما گیرد تمام روح اجزا را
چه خوشترمیتوان باشد؟؟ زآن کشک و دو من قارا


اما داستان باز هم ادامه یافت


اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سریر روح ارواح را
مگر آن ترک شیرازی طمع کار است و بی چیز است؟
که حافظ بخشدش او را سمرقند و بخارا را
کسی که دل بدست آرد که محتاج بدنها نیست
که صایب بخشدش او را سرو دست و تن و پا را


و نهایتا به این شعر میرسیم که با کمی تغییر در وزن. حافظ را مسؤل تمام این دعاوی میداند


چنان بخشیده حافظ جان! سمرقند و بخارا را
که نتوانسته تا اکنون کسی پس گیرد آنها را
از آن پس بر سر پاسخ به این ولخرجی حافظ
میان شاعران بنگر فغان و جیغ دعوا را
وجود او معمایی است پر از افسانه او افسون

ببین! خود با چنین بخشش معما در معما را

و بالا خره تبریزی ها به دلیل کمبود توجه گفتند:

اگــــر آن تـــــرک شیرازی بـــه دست آرد دل مـــا را
بــهــایـش هـــم بــبـــایـــد او بـبخشد کل دنیـــــا را
مـگــر مـن مـغـز خــر خــوردم در این آشفته بــازاری
کــه او دل را بــه دست آرد ببخشم مــن بــخارا را ؟
نه چون صائب ببخشم من سر و دست و تن و پا را
و نــــه چـــون شهریـــارانم بـبـخشم روح و اجــزا را
کـــه ایـن دل در وجـــود مــا خــدا داـند که می ارزد
هــــزاران تــــرک شیـراز و هـــزاران عشق زیــبــا را
ولی گــر تــرک شـیــرازی دهـد دل را به دست مــا
در آن دم نــیــز شـــایـــد مـــا ببخشیمش بـخـارا را
کــه مــا تــرکیم و تبریزی نه شیرازی شود چون مـا
بـــه تــبــریــزی هـمـه بخشند سمرقـند و بـخـارا را

نظر یادتون نره.....!!!!

ملخها جویدند!

وما...

برای کلاغ ها "مترسک "ساختیم!

واین بود،

آغاز جهالت...!

در این خاک زر خیز ایران زمین

نبودندجز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و داد بود

وزآن کشور آزاد و آباد بود

چو مهر و وفا بود خود کیششان

گنه بود آزار کس پیششان

همه بنده ناب یزدان پاک

همه دل پر از مهر این آّب وخاک

پدر در پدر آریایی نژاد

ز پشت فریدون نیکو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود

گدایی در این بوم بر ننگ بود

کجا رفت آن دانش و هوش ما

چه شد مهر میهن فراموش ما

که انداخت آتش در این بوستان

کز آن سوخت جان و دل دوستان

چه کردیم کین گونه گشتیم خار؟

خرد را فکندیم زین سان ز کار

نبودند این چنین کشور ودین ما

کجا رفت آیین دیرین ما ؟

به یزدان پاک که این کشور آباد بود

همه جایش مردان آزاد بود

در این کشور آزادگی ارز داشت

کشاورز خود خانه و مرز داشت

گرانمایه بود آنکه بودی دبیر

گرامی بد آنکس که بودی دلیر

نه دشمن در این بوم و بر لانه داشت

نه بیگانه جایی در این خانه داشت

از آن روز دشمن بما چیره گشت

که مارا روان و خرد تیره گشت

از آن روز این خانه ویرانه شد

که نان آورش مرد بیگانه شد

چو ناکس به ده کد خدایی کند

کشاورز باید گدایی کند

به یزدان که گر ما خرد داشتیم

کجااین سرانجام بد داشتیم

بسوزد در آتش گرت جان و تن

به زندگی کردن و زیستن

اگر مایه زندگی بندگی است

دو صد بار مردن به از زندگی است

بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم

برون سر از این بار ننگ آوریم

عمونوروز نیا اینجا....که این خونه عذاداره

                                  پدر خرج یه سال قبل شب عیدو بدهکاره

چشای مادر ازسرخی مثه ماهی هفت سینه

                                 که از بس تر شدن دائم دیگه کم کم نمی بینه

برادر گم شده پشت سر نگای فراموشی

                                 تن خواهر شده پرپر تو بازار هم آغوشی

توی این خونه تاریک کسی چشم انتظارت نیست

                                 تا وقتی نون خوشبختی میون کوله بارت نیست

عمو نوروز نیا اینجا بهار از یاد ما رفته

                                توی سفره نه هفت سینه نه نونه نه پول نفته

عمو نوروز تو این خونه تموم سال زمستونه

                                 گل و بلبل یه افسانست فقط جغده که می خونه

بهار شادی و عیدو یکی از اینجا دزدیده

                                 یکی خاکسترماتم روی تقویم پاشیده

توی این خونه تاریک کسی چشم انتظارت نیست

                                  تا وقتی نون خوشبختی میون کوله بارت نیست

                                                                                                   یغما گلرویی