لولی وش مغموم

میدونی دلتنگم ولی انگار

اصلا حواست نیس به احوالم

دستامو دورت حلقه می بندم

می خوام بگم خیلی دوست دارم

رد میشی و پا میذاری روی

احساس ...نه روی وجود من

رج می زنی با چشمای سردت

افسوس رو رو تاروپود من

می دونی دلتنگم ولی انگار

خالی شده ذهن تو از یادم

گریه نمی کنم ...نمیخندم

بدجور تو این برزخ گیر افتادم

برزخ جهنم یا بهشت دیگه

فرقی نداره وقتی میفهمی

یه عمر قلبت اشتباه کرده

یک عمرراهو اشتباه رفتی

این روزها دلم عجیب هوای رفتن دارد

کلافه است

میلرزد٬ بهانه میگیرد 

  خرده مگیر بر من که چرا بهانه گیرم

  جای نگاه من که بنشینی

   بی قرار

  پربهانه

  دلتنگ میشوی

  امروز همه ی مابودنمان  را شخم زدم

  ستاره کاشتم

  ماه کاشتم

  و حتی خورشید....

 شاید ار این زمین بایر کور سوی نوری درو کنم

یک سال دیگه هم گذشت و از تو جز یک توهم کم رنگ خاطره ای نیست

بشکن این سکوت هزار ساله رو

معجزه کن

من به یک اشاره ای از تو حتی بسنده می کنم

بگو که افسانه نيستي

پن: نذار اسمت از يادم بره ....

  فلسفه وجودت سر به مهر ترين راز دنياست

 کی هستي ؟

  يا چي هستي ؟

  براي من اما هيچ فرقي نمي كند ، كي يا چي بودنت

   مهم هست بودن توست

  هستي.......؟

  تورو می بینمو نو می شه دنیام

  خزون باور من سبز می شه

  چقدر خوبه هوامو داره چشمات

  تو که هستی خیالم تخت می شه

  تو اینجا ریشه کردی توی چشمام

  که هر جا رو می بینم باز هستی

  دارم از حس دستات جون می گیرم

  همین حالا که تو اغوشم هستی

  تموم روزارو دستام شمردن

  تموم روزای بودم نبودی

  چقد خوبه که اینجایی٬ می مردم

  اگه دَه میشدو پیشم نبودی

  همه غم ها پریدن از خیالم

  دوباره من دوباره تو دوباره

  باتو دستام دوباره جون می گیرن

  بی تو حتی خدا هم بی قراره

  کسی آن سوی بی حوصلگی های زمان مرا به نام می خواند

   ومن هنوز درگیر هضم اولین لقمه ی حيرتم

 پانبشتـــــ: هر روزبيشتر به نبودنت ايمان مي اورم

  گناه ازرنگـــ پريده ي توست 

   يا چشمان بي فروغ من؟

  خواب بودم

  خوابی شیرین

  خوابی هزار ساله

   که خواندنم به نام

  خواندنم به رسالتی سنگین

  و هبوط ...

            هبوط کردم

                        وزندگی

                                  و درد

جای پاهای رفته ات را

با یک مترسک چوبی پر می کنم

شاید در امان بمانند

جوانه های فکرم

از هجوم گاه و بیگاه خیالت

  کجای قصه خوابم برد

  قلم از دست من افتاد

  جهان از اسم من خط خورد

  کجای قصه تو آهنگ رفتن زمزمه کردی

  که من تنها و بنیادم همه ویران و چشم آسمان تر شد

  تو که رفتی نه من ،

                       حتی

                        خدای مهربانی با همه بد شد

  زمین خشکید و ماه روی از زمین برداشت

  نگاه تیره ای یکسر بر عالم سایه گستر شد

  شده ذکر لبان من از آن روز تا به حال ای کاش

  اگر نا مهربان بودی تو لاقل لحظه ی رفتن

  نمی سوخت این دل بی آشیانو بی قرار من

  چه می شد ای گل زیبا

  اگر برگردی از رفتن

 به این آغوش تب دار نگاه من

  که از حس حضور تو 

  جهانم سبز

            نگاهم آبی دریا

                                گلستان می شود دنیا 

  آنقدر ننوشتنم ٬ سکوتم

  طولانی می شود

  تا بار دیگر قلم افتاده ام را نگاه تو سر پا کند

  و بشکند اعتصاب افکاری را که تنگ کرده اند تارو پود ذهن

  و راه به  هیچ نمی روند جز کرختی خیال

 پا نبشتــ : شاید تو بیایی گره از زلف سیاه بخت من باز شود

  طوفان که می وزد

  شانه هایم فخر فروشی می کنند

  به بید لرزان حیاط همسایه 

  پـا نبشتــ:  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ؟؟

   دستانی داشتم پر

        و عقلی به اندازه ی درک مهربانی ها

        پا گذاشتم روی شانه های لرزان زمان

   قد کشیدم

        و در تاوان این دراز قدی

       همه ی هفت سالگی ام به باد یغما رفت

   حالا

        با دستانی خالی

        بار گران عقل را به دوش می کشم

    پا نبشتـ : تمام من از تمام توپشتـی ست خالی ٬ دلي گرفته و سوالي بي جواب

    و من باز هم مي ستايمت

  پلک از پلک می گشایی

                            و زیر چتر سوال می رود نگاه همه ی زیبارویان عالم

  چشم های تو

             این دو راز ماندگاری جهان

  همان تعبیر خواب های خواهش خاک

           تا شاید سیراب شود قریحه ی سیال زمین

  چشم های تو

               این مادران همیشه ی باران

  پلک بر پلک می نهی

                        و خدا

                                من

                                     جهان

                                            عاشق تر می شویم

  پ ن: شبیه تر می شوم هر روز به سوالی که نپرسیده در سکوت دفن می شود

     نه بازدم دود گرفته ی کارخانه ها

                                    نه طوفان خاکی که وعده داده اند آمدنش را

     هوای شهر مرا

 تنها

 جای پاهای دروغ توست که مسموم می کند

        چشمانم بهانه گیر شده اند

                   از آب حرف میزنم خاک تعبیرم می کنند

  ودر دعای طلب بارانم تنها باد است که می وزد

   بادهای بی رویش....

                   .....بادهای بومی عصیانگر

   گمانم دچار بی هویتی لهجه شده ام

  پ ن :  چه می شود تورا که لب از سخن بسته ای بر من

 روزهاست که زمین و آسمان

                                  دست به دست

                                          طناب مرگ مرا می بافند

  ومن....!

  روز شماری می کنم روزی را که

  با شیشه گلاب در دستت

  تن سرد آزوهای به خاک خفته ام را شستشو دهی

  روبه فردا نشسته ام زیبا

  اما سالهاست که مرا در دیروزم زندانی کرده اند

   نشانه گرفته است با انگشت اشارتش

  یک نقطه ی کور را،

درست در انتهای ابدیت

  پسر هفت ساله ی دیروز

  مرد دیوانه ی امروز

  زانوبه بغل زیرسایه ی نامرتب دیوار

  چارچوب حیات رابه پرسش می کشد

  وتنها پاسخ نگاه متعجب رهگذران است که هم اشاره ی دستانش می شود

   افتاده ام ..... افتاده ایم درناخواسته ای که توان پایانش نیست

   تقلا می کنم برای دیدن با نگاه هایی که هنوزهم باکره اند ، هنوزهم نورس

   خط می کشی روی اختیارم

   وهمه ی ناگهان های دنیا به سویم سرازیر می شوند

   خالی... تنها ....

   با دلی که مدام آیه ی یاس میخواند

   به سوسو افتاده اند چراغ های تفکرم

   حتی توان گفتنم هم نیست با این واژه هایی که بوی منفور نجابت گرفته اند

   سرما دیواری می شود دوراین ناباوری تلخ

   ماشه را می کشم .....

  و آخرین ناگهان هم اتفاق می افتد

 پ ن : دلم آغوشی بی دغدغه می خواد

  دیگر دچار نخواهم شد به این ایمان عریان

  چه فرقی میکند کجای این سکوت مات ایستاده ام

  وقتی آن سوی هر مساوی تنها یک هیچ بزرگ دست به دامان تکرار است

  تلخ می نویسم ...

 ویک وهم سبز در من رو به مرگ می رود

 من از تماشای کدورت باورهای روشن می آیم

 وشناورم در زایش بی رحمی ادراک

 چقدر مردمان این حوالی خالی اند از ابتلای باران

 ونفس ها بویی نبرده اند از نجابت آینه

 دلم هوای همان طعم گس قبل از بلوغ را دارد

 دلم گرفته است واز این ابرهای یائسه هم کاری بر نمی آید

 نگذار باور بودنت در من بمیرد ویادم برود که چقدر دلم تنگ است

  بیا پریشانی را ورق بزنیم ودچار شویم به دلداگی پیچک

 به یک سلام ساده و آغاز یک حیرت گنگ

 چند کوچه ی دیگر باید بدوم تا سمت تو پیدا شود

 این روز ها دلم هی خالی تر می شود

وچشمانم پر تر...

  به هممین سادگی از تو می گویم

  و به همین سادگی پرندگان دور دست کوهستان کلمه می شوند

  وبر سر انگشتانم مینشینند

  به همین سادگی از تو می گویم

  وبه همین سادگی بهار بهانه ی آمدنش را پیدامی کند

  و درختان آبادی به رقص بر می خیزند

  به همین سادگی باران می بارد

  و به همین سادگی خورشید دستم رامی گیرد

  گیاهی بر می خیزد

  گیاهی شاعر می شود

  به همین سادگی شکل می گیری

  شعر می شوی

  ورویا می آفرین

  گل و گلدان شمعدانی و زلالی همه ی پنجره ها به سراغت می آیند

  به همین سادگی نامت را می آموزند

  نامت را زمزمه می کنند

  سلام می کنم

  بر می خیزی

  در کنارم می نشینی

  و به همین سادگی در میان نگاهمان کبوتری متولد می شود

((محمدرضا عبدالملکیان))

  این پست تقدیم میکنم به یک دوست خیلی عزیز

  یامور عزیزم تولدت با تاخیر مبارک. دوست دارم

حالم كه خوب است نبض باران تند تر مي زند

 روبه روي بي ستاره گي ات نشسته ام

روي ايوان تاريكی

  وتنها سوسوي نور جاي انگشتان فروغ به روي پوست كشيده ي شب

  تولدم رادر تاريكي فوت مي كنم

 و خالي مي شوم از....

  می روی ....

  جای پاهایت از خاطراتم محو می شود

  ودستهایم چه هنرمندانه بی تابی میبافند

  بیزارم ازتکرارهزارباره ی تو

  این بغض مدام..

  نفسهای دوتا یکی..

 ونگاهی که مدتهاست معلق مانده درفضا

  جامانده ام درانحنای یخ زده ی تردید

 علف های فکرم به هرزه گی افتاده اند در این تقلای سمج

 ودرد تو که حالا مچ شده با مغز استخوانم

 بی تو شاید خاطراتم نفسی تازه کنند

  و پلک های بیداری ام زمین گیر شوند ....

چندیست دوباره گی هایم راگم کرده ام وگره خورده ام به هیچ در ین باور آبله زده

باچشمانی که رو به تماشا ته نشین شده اند .

 مهربان٬کجای حوصله ام سوار شده ای؟

خرد شده ام زیر بار سنگ ریزه های خواهش ٬

در گریز ازهرزه گی های این بوی نجیب.

سرما عریانی ام را به سخره گرفته

و تو سرگردانی ام را.....

 خواب بودم که  صدایی مرا به خود آورد 

  ماه با یک کاسه ی نور بدرقه ام کرد

  وبار همه ی ابرهای یائسه را به دوش می کشم

  خطی عمیق به پیشانی زمان افتاده است

  ومن در این انزوای سرد با سوختن آخرین ثانیه ها امتداد میابم

  حالا فقط یک قدم مانده به آخرین مبادا

 ...... بی تابی  پلک ها برای بسته شدن

  وگونه های حضورم که بیرنگ می شوند

  دیشب خواب دیدم ستاره ای افتاد... وخدا خندید

امروز یه حسی پراز ......تمام وجودمو احاطه کرده

ومن فقط پرم از های های

 دلم برای تمام کودکیهام تنگ شده

 های کودکی.....

تو که هنوز هم در من زنده ای ودلگیر

همیشه سعی میکردم فراموشت کنم برای زودتر بزرگ شدنم

امروز وقتی پر بودم از تنهایی پیدات کردم

منو ببخش به خاطر همه ی زیبایی هات وبه خاطر همه ی

 عظمتی که تونگاهت بودومن هیچ وقت درکش نمیکردم

اگر گاهی مرا مرا نامیدی ومن نادیده ات گرفتم

اگر گاهی دوست داشتی سربر سینه ام های های گریه کنی

 وسینه من خالی بود از احساس

مرا ببخش اگرگاهی برای ندیدنت سرت فریاد کشیدم

اگه میخواستم به میل و سلیقه من بزرگ بشی

اگه گاهی می خواستی مثل کوه پشت تمام سادگی هات

 بمونم ولی من فقط لرزیدم

مرا ببخش اگه خیلی دیر صداتو شنیدم

اگه فراموشت کردم و مثل همه ی آدم بزرگا دچار سیاهی زمین شدم

هنوز این من ............ هنوز این تو

آب میشوم با هر اندیشه ات

در بند بندم رخنه میکند طلوعت

جاری میشوی در من ٬ میباری

وباز میگذری بی اعتنا ازتمام تمناها و بهانه هایی که به

 هوای ماندنت سر هر باریکه دل جا گذاشته ام

یادم هست همیشه میگفتی یه عشق ......... بی بهانه

حالا من اینجام  زیر آبی نگاه آسمونت

بی بهونه ........ ولی شدید تر از همه ی با بهانگی ها

خیره خیره .... زل توی چشمات ٬ با هزار تمنا

فقط نگات میکنم

چشم روی من من نبند

من میترسم از تمام شدنم .....بی تو