ظهر تابستون

حالا که پر از حرفیم دیگر زنگ انشاء نداریم

زانوهایش را بغل کند و بگوید

خدایا من دیگر بازی نمی کنم

کاش گاهی برای همیشه خواب می ماندم

اما افسوس همه کاسه آب به دست ، منتظر رفتن من هستند

اینجا سکوت آدم را کر می کند

هنر واقعی شنیدن صدای سکوت است

سلامتیه اون صبحی که وقتی بیدار میشی خودشو بغل کرده باشی

نه یادشو

آن روزها که تلخ می خوردم روزگارم شیرین بود

گاهی گریه می کنیم به یاد روزهایی که با هم می خندیدیم

بریم دریا شنا کنیم

حقیقت ساده پذیرفت

آنها کنار دریا رفتند

حقیقت تا لباسهایش را در آورد دروغ آنها را دزدید و فرار کرد

از آن پس حقیقت عریان و زشت است ولی دروغ در لباس حقیقت زیباست

کودکی که یواشکی دفتر خاطراتم را خوانده بود

انگار هر چه بزرگتر می شویم تنهاتر می شویم

گفتم رو به راهم

اما هیچکس نفهمید رو به کدام راهم

وقتی در قفسو باز کردی

پرواز نکنه

تلاطم های زندگی حکمتی از خداوند است

پس از خدا بخواهیم دلمان آرام باشد نه دریای دور و برمان

باغبانی به مترسک می گفت

دل تو چوبی است

و ندانست که با زخم زبان چوب هم می شکند

می گویند: نگران نباش خدا جای حق نشسته است

خدایا می شود بلند شوی تا حق جای خود بنشیند؟

هیچ کس جواب نداد

جز خدا

دیوانه نیستم

خنجر از پشت خوردم