وب سایت تخصصی مشاوره

برای هر زوجی ممکن است این موقعیت پیش بیاید که درگیر بحران شغلی یا تحصیلی همسرش شود. گاهی افراد ناچارند برای ادامه تحصیل، ماموریت کاری یا هر دلیل دیگری مهاجرت کنند یا در یک برهه زمانی با هردلیلی مثل مشغله تحصیلی یا بحران شغلی و… با فشار روانی زیادی روبه‌رو شوند. در این شرایط ممکن است افراد دچار اضطراب و افسردگی شوند و حسابی به هم بریزند. طبق تحقیق‌های انجام شده فشارروانی و افسردگی به ترتیب دومین و سومین مشکل بسیار مهم محل کار، البته بعد از بحران خانوادگی محسوب می‌شود. شایع‌ترین نشانه‌هایی که در این بحران‌ها بروز پیدا می‌کنند، عبارت اند از: خستگی زیاد، بی‌خوابی، فشارخون بالا، سردرد، زخم معده و ترش کردن، ناتوانی در تمرکز و بی‌اشتهایی. تقریبا تمام این علامت‌ها ناشی از استرس زیادی است که در شرایط سختی همچون بحران شغلی و یا تحصیلی، انسان با آن مواجه می‌شود. روان‌شناسان معتقدند در این برهه از زندگی نقش همسر به‌ویژه زنان در همراهی همسرشان بسیار سخت‌تر از دیگر شرایط دشوار زندگی است. چون همسران افراد پرمشغله مجبورند با تلاطمات روحی همسرانشان که گاهی با بدخلقی و عصبانیت‌های غیرقابل تحمل همراه است نه تنها کنار بیایند، بلکه همسرشان را یاری دهند و اجازه ندهند بیش از پیش در خود فرورفته و احساس بی‌کفایتی کنند. آنان مدام باید تلاش کنند تا محیطی آرام و سرشار از محبت برای آن‌ها فراهم کرده و در عین حال اعتماد به نفس از دست رفته‌ی همسرشان را با دادن امید و شوقی دوباره برای حرکت و بازسازی زندگی زنده نگهدارند؛ اما چگونه؟

اولین و مهم‌ترین گام برای دادن شوق دوباره به همسر بحران زده، همدلی کردن است. همدلی یعنی این‌که بتوانیم دیگران را بفهمیم، بدون این‌که آن‌ها را تایید یا رد کرده کنیم. بدون دلسوزی یا بی‌اعتنایی کردن. همدلی یعنی طرف مقابل بداند که من حالش را، دلیل رفتارش را می‌دانم، درک می‌کنم، می‌فهمم و بی‌اعتنا و بی‌تفاوت نیستم.

همدلی از نوع همسرانه

همدلی با همسر باعث شود تا همسران به‌راحتی به توافق و تفاهم برسر موضوعات مختلف برسند و همچنین حس همدلی بین همسران می‌تواند باعث هماهنگی و یک‌دل و یک‌رنگ شدن آن‌ها شود. اگر همسرتان احساس کند که او را درک نمی‌کنید حتی اگر اشتباه می‌کند، بازهم یک دیوار از هیجان‌های منفی بین شما به‌وجود می‌آید. درک کردن طرف مقابل به این معنی نیست که شما تمام صحبت‌های او را تمام و کمال بپذیرید و تسلیم گفته‌هایش شوید، بلکه منظور فهمیدن احساسات و هیجانات یکدیگراست. یعنی اگر بین شما و همسرتان اختلافی هم وجود دارد این اختلاف نباید به رابطه عاطفی‌تان آسیب بزند. خیلی وقت‌ها همدلی می‌تواند ناراحتی‌ها را برطرف کند بدون این‌که توافق بین همسران به‌وجود آمده باشد. اغلب ناراحتی‌ها به‌خاطر وجود مشکلات نیست بلکه به‌خاطر عدم همدلی و درک همسر است. عدم همدلی باعث می‌شود که در بروز مشکلات فرد خودش را قربانی و‌‌ رها شده احساس کند.

چه‌طور همدلی کنیم؟

حال اگر شما از آن دسته از انسان‌هایی هستید که در همدلی کردن احساس ضعف می‌کنید و یا می‌خواهید راه‌های تقویت حس همدلی را یاد بگیرید، ما نکات زیر را به شما توصیه می‌کنیم:

۱. شنونده‌ی خوب بودن

به همسرتان اجازه دهید تا احساسات خودش را به‌راحتی بیان کند. در واقع اصل مهم همدلی، شنونده خوب بودن است. به سخنانش کاملا گوش دهید و به گونه‌ای برخورد کنید که بداند سعی می‌کنید مانند او به مشکل نگاه کنید.

۲. بیان احساس

هنگام بروز مشکل سعی کنید شما نیزاحساساتتان را با همسرتان در میان بگذارید.

۳. خودآگاهی و خود‌شناسی بیشتر

چون همدلی بر پایه خودآگاهی و خود‌شناسی است، هرچه بیشتر نسبت به احساس‌های خودتان آگاهی داشته باشید بهتر می‌توانید احساس‌های همسرتان را درک کنید.

۴. استفاده از تجربه‌های قبلی

تجارب مشابه گذشته کمک می‌کند تا موقعیت و احساس‌های طرف مقابل را بهتر درک کنید. با یادآوری تجارب مشابهی که داشته‌اید، در درک احساسات همدلانه همسر موفق‌تر عمل خواهید کرد.

۵. صادق بودن

 تظاهر به همدلی نکنید و به احساسات همسرتان لطمه نزنید. نقش بازی کردن یا استفاده ابزاری برای رسیدن به هدف‌های خود از رفتار همدلانه، موجب دلسردی و بی‌اعتمادی می‌شود.

۶. قرار دادن خودتان به جای او

در ارتباط با همسر، قبل از اقدام به هرعملی، لحظه‌ای هم که شده خود را به‌جای او قرار دهید. هرچه‌قدر حس همدلی را در خود تقویت کنید، همان‌قدر سنگ صبور همسر خود خواهید بود.

۷. پرهیز از قضاوت

دستور دادن، قضاوت کردن، نصیحت کردن و سرزنش نشان‌دهنده وضعیت بالا‌تر و اندیشه فرا‌تر شما نسبت به همسرتان است که احساس همدلی را از بین می‌برد، با این رفتار‌ها این حس را القا می‌کنید که از او بالا‌تر هستید، پس از آن پرهیز کنید.

۸. راه حل ندادن

سعی کنید در همدلی راه حل ارائه ندهید چون طرف مقابل دلش می‌خواهد فقط ناراحتی خود را باکسی در میان بگذارد و از جانب او درک شود و فقط زمانی‌که خودش از شما تقاضای کمک کرد می‌توانید نظر خود را بگویید.

۹. دلسوزی نکردن

در همدلی برای طرف مقابل دلسوزی یا ترحم نکنید. برای مثال نگویید «وای بیچاره، تو چه‌قدر مصیبت کشیدی…»

۱۰. بزرگ جلوه ندادن مشکل

مشکل همسر را بیش از حد جلوه ندهید و برای مثال نگویید «عجب مکافات بزرگی! با وجود این چه می‌خواهی بکنی؟»

۱۱. کوچک جلوه ندادن مشکل

مشکل همسر را کوچک و بی‌ارزش ندانید. برای مثال نگویید «ای بابا خجالت بکش، این‌که مشکلی نیست و… پس اگر جای من بودی چه‌کار می‌کردی؟»

دکتر بهمن بهمنی، روان‌شناس، با سال‌ها مشاوره با دانشجویان، از مشکلاتی که دانشجویان به خاطرشان به مشاوره احتیاج دارند می‌گویند و ایراداتی که سیستم مشاوره دانشگاه‌های ما دارد.

با اضطراب و افسردگی شروع می‌‌شود

«بیشترین مشکلی که دانشجویان در ابتدای ورود به دانشگاه با آن مواجه می‌شوند اضطراب و افسردگی است. بعد از مدتی، مشکلاتی از قبیل سازگاری با مقتضیات آموزشی، استاد، کادر آموزش و اداری، و سازگاری در روابط دوستان و همکلاسان، خانواده و والدین هم پیش می‌آید. واکنش‌های روانی به مشکلاتی مثل غم غربت و سازگاری با اقلیم جدیدی که دانشجو در آن قرار گرفته هم بین دانشجویان غیربومی مشاهده می‌شود. مشکل در سطح انگیزش منجر به افت تحصیلی می‌شود، یا ضعف تحصیلی مزمن که فرد احساس می‌کند پایین‌تر از حد انتظار خود عمل می‌کند. عدم‌تطابق در مهارت تحصیلی، عدم‌تطابق علایق تحصیلی با رشته قبول شده و عدم‌تطابق تصور قبلی دانشجو با رشته‌ای که در آن پذیرفته شده.» این‌ها جمع‌بندی دکتر بهمن بهمنی، روان‌شناس، از سال‌ها مشاوره با دانشجویان و عمده‌ترین مشکلاتی است که دانشجویان در دانشگاه با آن مواجه می‌شوند.

دکتر بهمنی در تحلیل عمده‌‌ترین دلیل مشکلات روحی دانشجویان می‌گوید: «در شرایط فعلی جامعه ما دوره جوانی و نوجوانی با همدیگر مخلوط شده. براساس تعاریف روان‌شناسی، هویت‌یابی باید در دوره نوجوانی صورت بگیرد؛ اما حالا این دوره تا ۲۲-۲۳سالگی طول می‌کشد. دانشجویان تعریف درستی از خود ندارند. از لحاظ روانی هنوز هویت مشخصی ندارند. وضعیت شغلی و تحصیلی‌شان معلوم نیست و می‌توان گفت هنوز از نظر روانی نوجوان محسوب می‌شوند. به دلیل پیچیدگی‌های جامعه از لحاظ فرهنگی، اجتماعی و میزان تغییر و تحولاتی که در فضای اجتماعی کشور می‌‌افتد هویت‌یابی دانشجویان به سختی صورت می‌گیرد. دانشگاه باید کمک کند تا دانشجویان بتوانند هویتشان را پیدا کنند.»

مشکلات جدید جایگزین مشکلات پیشین

اولش با غم غربت شروع می‌‌شود یا افسردگی و اضطراب. وقتی استاد می‌گوید بیا روی سکوی جلوی کلاس بایست و کنفرنس بده عرق سردی روی پوستت لیز می‌خورد. کم‌کم یاد می‌گیری این اضطراب‌ها را با لودگی از دلت باز کنی؛ اما بعدش اضطراب کار پیداکردن و بیکارنماندن، برگشتن به ولایت یا ماندن در پایتخت، سختی کنارآمدن با خانواده و همان‌هایی که تا همین سال پیش، هم تو حرف‌های آن‌ها را می‌فهمیدی و هم آن‌ها حرف‌های تو را. دکتر بهمنی دربارهٔ تغییر مشکلات دانشجویان در ترم‌های بالاتر می‌گوید: «مشکلات دانشجویان در ترم‌های بالاتر در مقایسه با مشکلات دانشجویان تازه وارد تغییر می‌کند و مشکلات جدیدی جایگزین مشکلات قبلی می‌شود. چندین‌سال پیش، در وزارت علوم تحقیقی انجام شد که نتایج آن نشان داد سنوات تحصیلی باعث نمی‌شود که مشکلات دانشجویان کم‌تر شود. از طرفی نتایج تحقیق دیگری بین دانشجویان پزشکی در دوره علوم پایه که اوایل دهه ۸۰ انجام شد نشان داد که درصد قابل‌توجهی از آن‌ها تمایل داشتند تغییر رشته بدند. این نتیجه با توجه به رشته تحصیلی این گروه نشان می‌دهد که آن‌ها چقدر تمایل دارند تغییر وضعیت دهند.»

به گفته دکتر بهمنی، دانشجویان جدید اغلب مضطرب‌اند و در روابط اجتماعی خود با مشکل مواجه می‌شوند. آن‌ها تصور دقیق از محیط دانشگاه و رشته‌ای که انتخاب کرده‌اند ندارند و در عین حال، اضطراب و افسردگی واکنش بیشتری دارند. اما با گذشت چند ترم،‌ مشکلات دیگری جایگزین این مشکلات می‌شود: نگرانی شغلی و نگرانی از رفتن به سربازی که به اشتباه به وضعیتی نگران‌کننده برای دانشجویان تبدیل شده. در صورتی که ممکن است تمرین زندگی با بالادست، پایین‌دست، مهارت‌آموزی و آمادگی برای زندگی آینده هر فرد باشد.

ارتباط با جنس متفاوت

دکتر بهمنی معتقد است که به جای کلمه جنس مخالف بهتر است از جنس متفاوت استفاده کنیم. وی وضعیت این ارتباط را این گونه تحلیل می‌کند: «تمایل به ارتباط با جنس متفاوت در دانشگاه زیاد است، اما همه‌گیر نیست. دوره‌ای است مربوط به نوجوانی حل‌نشده و تجربه جدید احساسی‌ای که فرد قبلا امکان آن را نداشت؛ در نتیجه برچسب‌های غلطی به احساس خود می‌زنند و به دنبال آن واکنش‌های غلط نشان می‌دهند و تصمیمات غلطی هم می‌گیرند. دانشجویان تصور درستی از موانست، صمیمیت و دوستی ندارند. انس انسانی را عشق تلقی می‌کنند و متاسفانه، تصورات اشتباهی از رابطه با جنس متفاوت دارند و غافلانه چیزی را به جای چیز دیگر می‌گیرند. مراکز مشاوره هم نمی‌توانند به نیازهای دانشجو پاسخ دهند و این تجارب منجر به تبعات منفی مثل: دلسردی، احساس سرخوردگی شدید از رابطه با جنس دیگر، بی‌اعتمادی و انکار در بین دانشجویان می‌شود. این موضوع در بین دانشجویانی که از خانواده خود جدا شده‌اند خیلی بیشتر است. به دلیل دوری عاطفی از خانواده و احساس کاستی‌ای که به دانشجو دست می‌دهد، فرد می‌خواهد خلأ‌های خود را پر کند و به همین خاطر، با اولین ارتباط‌های خود در محیط دانشگاه احساس عاشق‌شدن می‌کند؛ چون می‌خواهد که به جای روابط قبلی خود، شخص جدیدی را جایگزین کند، آن هم از یک جنس متفاوت!»

دانشجویانی که در مرحله جدیدی از زندگی خود قرار گرفته‌اند، باید بسیار مسئولانه با وضعیت خود مواجه شوند و از منابع برای رشد خود استفاده کنند. باید خلاق باشند و تماس خود را با فرهنگی که از آن برخاسته‌اند، حفظ کنند.

دکتر بهمنی یادآوری می‌کند: «وضعیت بچه‌های غیربومی کمی حساس‌تر است. باید به این بچه‌ها کمک کرد تا از روابط هم‌جنسان خود برای شکل‌گیری روابط عاطفی استفاده کنند. با کار گروهی و عضویت در گروه‌های فرهنگی و آموزشی، روابط صمیمانه را تجربه کنند، مسئولیت و تعهد و صمیمیت را در رابطه با هم‌جنس خود یاد بگیرند تا بتوانند در ارتباط با جنس متفاوت نقش‌های خود را به درستی ایفا کنند.»

وی معتقد است: «دانشگاه‌ها باید روی این موضوع کار کنند تا دانشجویان برقراری رابطه صمیمانه با جنس متفاوت را یاد بگیرند و در زندگی مشترک خود با مشکلات ارتباطی کم‌تری مواجه شوند. متاسفانه دانشگاه‌ها خیلی منفعلانه عمل می‌کنند و انگار از واردشدن به این موضوعات می‌ترسند.»

اتاقی برای مشاوره

تا به حال گذرت به واحد مشاوره دانشگاه افتاده؟ نه؟ تابلویش را دیده‌ای؟ از کنارش رد شده‌ای؟ سری به آن بزن. به امتحانش می‌ارزد. این نگاه ارزشی را کنار بگذارد. نه من خودم از پس مشکلاتم برمی‌آیم. این حرف‌ها را کنار بگذار. خیلی‌ها که قوی‌تر از تو بودند هم، خودشان نتوانستند از پس این مشکلات بربیایند. سری به مرکز مشاوره بزن. اگرچه خیلی‌ها معتقدند که حالا مانده تا واقعا آن‌ها بتوانند نیاز شما را برآورده کنند.

بهتر از قبل اما…

دکتر بهمنی که عضو گروه مشاوره دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی است، از منتقدان خدماتی است که در مراکز مشاوره دانشگاه‌ها ارائه می‌شود. البته این روان‌شناس معتقد است، وضعیت فعلی این مراکز نسبت به قبل خیلی تغییر کرده اما انتقاداتی به روش کارشان وارد است. «مراکز مشاوره هنوز نیازمدار نیستند، برنامه‌های کلیشه‌ای با کیفیت متوسط و کمیت پایین برگزار می‌کنند که نمی‌تواند نیاز یکی‌دومیلیون دانشجو را برآورده کند و برای این تعداد دانشجو هم تنوع کافی ندارد. ما در حوزه مشاوره با بحران جدی مواجهیم.»

چند پیشنهاد

توصیه‌ها و پیشنهادهای دکتر بهمنی به خانواده‌هایی که فرزندشان دانشجو شده، دانشجویان و مسئولان دانشگاه این‌هاست: «خانواده‌ها باید رابطه‌شان را با دانشگاه حفظ کنند. در دوره لیسانس و به ویژه در دو سال اول دانشجویی فرزندشان از معاونت دانشجویی وضعیت او را پیگیری کنند. با واحد فوق‌برنامه همکاری و هم‌فکری کنند و رابطه‌شان را با فرزندشان تقویت کنند. خانواده‌ها باید با فرزندی که در شهر دیگری درس می‌خواند بیشتر در ارتباط باشند. با تلفن، نامه و سرکشی از اتفاقات اطرافش مطلع باشند و به هر ترتیبی، با فرزندشان همدلی کنند. دربارهٔ مشکلات، خوشی‌ها، تفریحات و دوستان فرزندشان هم باید با او حرف بزنند.»

اردو برای دانشجویان و خانواده‌ها

«دانشگاه باید والدین را به همکاری با خود تشویق کند. هر ماه یکی‌دوبار از والدین دعوت رسمی کند تا دربارهٔ وضعیت تحصیلی فرزندشان صحبت کنند یا اردوهای یک روزه‌ای برای دانشجویان و خانواده‌هایشان بگذارند، چند سخنرانی و برنامه در آن روز اجرا کنند که بار آموزشی هم داشته باشد. از طرفی دانشگاه باید دانشجویان غیربومی را برای بازگشت به شهر و دیارشان تشویق کند، دانشجو نباید ارتباطش را با فرهنگ و بوم اصلی خود حذف کند، بلکه باید به ارزش‌های اصیل فرهنگ خود پایبند بماند؛ به این ترتیب، احساس خلأ دانشجو کم‌تر و ارزش‌های عاطفی او بیشتر می‌شود. دانشگاه باید براساس نیازهای دانشجو برایش برنامه‌ریزی کند و مراکز مشاوره را نیازمدار پیش ببرد.»

دانشجو مسئول وضعیت خود باشد

«دانشجویانی که در مرحله جدیدی از زندگی خود قرار گرفته‌اند، باید بسیار مسئولانه با وضعیت خود مواجه شوند و از منابع برای رشد خود استفاده کنند. باید خلاق باشند و تماس خود را با فرهنگی که از آن برخاسته‌اند، حفظ کنند. باید از دوستی‌هایشان مراقبت کنند و بدانند که دوستی همانقدر که مثبت است، ممکن است منفی هم باشد. اگر می‌بینند که شأن دوستی رعایت نمی‌شود، سعی کنند آن را اصلاح و در غیر این صورت آن را قطع کنند. با مراجعه به مراکز مشاوره و واحدهای فوق برنامه، از مسئولان بخواهند که با توجه به نیازهایشان برنامه‌های متنوعی طراحی و اجرا شود.»

زمستان پارسال از طرف یکی از مدارس دعوت شده بودم تا درباره‌ی آموزش جنسی برای والدین صحبت کنم. اصولاً وقتی قرار است درباره‌ی موضوع‌های ممنوعی مثل مسائل جنسی صحبت شود، مردم حالت دفاعی می‌گیرند، به‌ویژه وقتی قرار باشد درباره‌ی آموزش جنسی برای کودکان صحبت شود. من برای شش گروه از والدین صحبت کردم و در تمام این شش گروه، والدین تصور عجیب و ناپخته‌ای از درک کودکان از مسائل جنسی داشتند و بزرگ‌ترین دغدغه‌ی آن‌ها این بود که احتمالاً گفت‌وگو با کودکان درباره‌ی مسائل جنسی و مراقبت‌های ویژه‌ی آن، نه تنها لزومی ندارد، بلکه احتمالاً بلوغ آن‌ها را زودرس می‌کند! این به‌واقع تأسف‌بر‌انگیزترین تصوری است که والدین از گفت‌وگو درباره‌ی مسائل جنسی با کودکان‌شان دارند. بعضی از آن‌ها آن‌قدر گارد می‌گرفتند که می‌‌گفتند اصولاً نیازی به گفت‌وگو در این‌باره نیست و مثل خودشان که بدون هیچ آموزشی چنین مسائلی را یاد گرفته‌اند، فرزندان‌شان نیز یاد خواهند گرفت. بعضی از آن‌ها تصور می‌کردند که کودکان‌شان هیچ سؤال یا دغدغه‌ای در این‌باره ندارد، چون هیچ‌وقت از آن‌ها چنین سؤال‌هایی نپرسیده است و در همان جلسه با خرسندی نفسی به آسودگی می‌کشیدند، ولی به‌واقع آن‌ها اشتباه می‌کردند! کودکان حتماً درباره‌ی این موضوع‌ها سؤال دارند و دلیل نپرسیدن‌شان را حتماً باید در تعامل والدین با آن‌ها جست‌وجو کرد.

مطالعات نشان می‌دهند که عموماً کودکان کمترین اطلاعات را درباره‌ی مسائل جنسی و حریم‌های خصوصی از والدین‌شان دریافت می‌کنند و بیشترین اطلاعات خود را درباره‌ی این موضوعات از همسالان شان می‌گیرند. پرواضح است که اطلاعاتی که والدین در این‌باره دارند، واقعی‌تر و دقیق‌تر است، درحالی‌که اطلاعاتی که دوستان و همسالان کودکان و نوجوانان به آن‌ها می‌دهند، غیرواقعی و تحریف‌شده است. از ارائه‌ی دانش واقعی درباره‌ی یکی از مسائل عادی زندگی انسان‌ها، شرمگین نباشید، چون اگر شما این اطلاعات را در اختیار کودکان‌تان قرار ندهید، آن‌ها از منابع غیرواقعی و تحریف‌شده این اطلاعات را به دست می‌آورند. وقتی کودک‌تان سؤال‌های جنسی می‌پرسد، هول نکنید، استرس نگیرید و با آرامش از او بخواهید تا اطلاعاتی که خودش دارد را در اختیار شما قرار دهد، برای اینکه متوجه شوید خودش تا چه حدّ می‌داند. بعد به او جواب واقعی (و نه تخیلی) متناسب دانسته‌ها و سن‌اش را بدهید.

برای درمانگران حوزه‌ی سلامت روان، شنیدن خاطراتی از تعرض جنسی (چه به صورت تجاوز جنسی کامل، چه به صورت‌های دیگری همچون لمس یا تعرض کلامی) در مراجعان‌شان داستان غریبی نیست. غم‌انگیزتر اینکه عموماً تعرض‌های جنسی به کودکان از سوی یکی از نزدیکان است. کسی که عموماً کودکان او را می‌شناسند. قصد ندارم نگران‌تان کنم یا شما را نسبت به نزدیکان‌تان بی‌اعتماد کنم. این بسته به قضاوت شما دارد که چگونه با نزدیکان‌تان ارتباط برقرار می‌کنید. با توجه به اینکه ما اصولاً کنترلی روی رفتار دیگران نداریم، پس بهتر است که کودکان‌مان را درباره‌ی موضوع‌های جنسی واکسینه کنیم. امیدوارم توانسته باشم شما را مجاب کنم که در این‌باره با فرزندان‌تان حرف بزنید، به‌ویژه درباره‌ی حفظ حریم خصوصی.

چه آموزش‌هایی و در چه سنی؟

در هر سنی، کودکان باید اطلاعات جنسی خاصی را درباره‌ی جنسیت بدانند.

تا ۵ سالگی: نام صحیح اعضای بدن از جمله اعضای تناسلی را بدانند. درک درستی از این که نوزادان از کجا می‌آیند داشته باشند و مفهوم فضای خصوصی را بدانند و نسبت به هویت جنسی خود احساس مثبتی داشته باشند.

بین ۶ تا ۹ سالگی: از تولیدمثل حیوانات و گیاهان به‌عنوان چرخه‌ی حیات درک درستی داشته باشند، از تفاوت بین دو جنس آگاه باشند و از لغات درستی برای نام‌گذاری نواحی جنسی استفاده کنند.

بین ۹ تا ۱۳ سالگی: جنسیت را به‌عنوان بخش طبیعی زندگی درک کرده باشند، با تغییرات جنسی دوران بلوغ آشنا شده باشند، درک درستی از روند تولیدمثل داشته باشند و از موارد سوءاستفاده جنسی آگاه باشند.

کنجکاوی یا سوءاستفاده‌ی جنسی؟

کودکان عموماً در روند عادی روزمره‌شان و در بازی‌های عادی از فرصت استفاده می‌کنند و از نظر جسمی به بچه‌های هم‌جنس و غیرهم‌جنس‌شان نزدیک می‌شوند تا شکل بدن آن‌ها را کشف کنند. در بیشتر اوقات این بازی به شکل «دکتربازی» است. بیشتر بچه‌ها از سر کنجکاوی بازی‌های جنسی می‌کنند و این امری طبیعی است. اگر فرزندتان را در حالتی برهنه یا نیمه‌برهنه در حضور دیگر بچه‌ها دیدید، واکنش هولناکی نشان ندهید، نه او را سرزنش کنید، نه تنبیه، بهترین کار این است که برای رفتار جنسی‌ آن‌ها در آینده حد و مرز تعیین کنید. در این‌باره باید درباره‌ی اندام‌های خصوصی با آن‌ها صحبت کنید، اما اگر فاصله‌ی سنی بین بچه‌هایی که با هم لخت شده‌اند بیش از چهار سال باشد، در این موقعیت امکان دارد که بچه‌ی بزرگ‌تر به بچه‌ی کوچک‌تر آسیب جنسی برساند. یا اگر فرزندتان به زور و برخلاف میل خود وادار به این شرایط شده باشد، باز هم قضیه فرق می‌کند و باید مراقب باشید.

اعضای خصوصی بدن

والدین در مسیر آموزش خود بایستی درباره‌ی خصوصی بودن برخی اعضای بدن با کودکان‌شان گفت‌وگو کنند. عموماً بهترین موقع برای گفت‌وگو درباره‌ی سوءاستفاده‌ی جنسی برای کودکان کوچک‌تر، هنگام حمام‌کردن بچه‌هاست. کودکان می‌توانند بیاموزند که برای اشاره به اعضای جنسی خود از عبارت «اعضای خصوصی بدن» استفاده کنند. برای اینکه در‌باره‌ی اعضای خصوصی صحبت کنید، ابتدا باید مفهوم را برای کودکان‌تان ساده کنید. مثلاً می‌توانید این‌گونه توضیح دهید: «همه‌ی ما مسواک و شانه داریم. ولی هرکس فقط می‌تواند از مسواک و شانه‌ی خودش استفاده کند و نمی‌تواند از مال دیگران استفاده کند. آن‌ها خصوصی هستند. اعضای خصوصی بدن هم چنین وضعیتی دارند. یعنی همه‌ی آدم‌ها در بدن‌شان اعضای خصوصی دارند ولی هرکس فقط می‌تواند به اعضای خصوصی بدن خودش‌ دسترسی داشته باشد و نه دیگران». سپس درباره‌ی اعضای خصوصی بدن انسان با او صحبت کنید. توجه داشته باشید که در بسیاری از خانواده‌ها، به اشتباه صرفاً به کودکان یاد داده می‌شود که اندامی که در مایو هستند خصوصی اوست، ولی لازم است که کودک آموزش ببیند که لب‌ها، گردن و سینه هم بخش‌های خصوصی هستند. به‌ویژه در پسران کمتر به این موضوع پرداخته می‌شود، این در حالی است که برخلاف تصور رایج، پسران بیشتر از دختران در معرض سوءاستفاده‌ی جنسی قرار دارند.

رفتارهایی که سوءاستفاده جنسی محسوب می‌شوند

با کودکان‌تان صحبت کنید که اگر چنین مواردی را احساس کردند، واکنش نشان دهند:

• وقتی یک نفر اندام خصوصی‌اش را به تو نشان می‌دهد.
• وقتی کسی می‌خواهد بی‌دلیل به بدن تو نگاه کند.
• وقتی کسی می‌خواهد به اندام‌های خصوصی تو دست بزند.
• وقتی کسی می‌خواهد به اندام‌های خصوصی او دست بزنی.
• وقتی یک نفر بزرگ‌تر از خودت، از تو کاری را می‌خواهد که مایل نیستی انجام دهی.
• وقتی در موقعیتی هستی که احساس ناراحتی می‌کنی یا درون خودت احساس عجیبی داری.
• وقتی یک نفر از تو می‌خواهد که رفتاری را به صورت راز نگه داری.
• وقتی یک نفر با تو کاری می‌کند که بعد از آن حس بدی داری.

«نه!» گفتن، ترک‌کردن و اطلاع‌دادن

به فرزندان‌تان یاد بدهید که اگر در چنین موقعیتی بودند، بگویند: «نه»، یا حتی بهتر است به آن‌ها یاد بدهیم که در این مواقع «داد بزنند» و بلند بگویند: «نه!»، و سپس آن محل را «ترک» کنند و در نهایت به مادر یا پدر «بگویند». به کودکان‌تان یاد دهید که از «داد زدن» نترسند، چراکه آن فرد متجاوز است که کار اشتباهی می‌کند و اوست که باید بترسد. عموماً بهتر است برای پیشگیری، با فرزندتان نقش بازی کنید. مثلاً از فرزندتان بپرسید که «اگر در محله یا مدرسه کسی خواست به اندام خصوصی تو دست بزند، یا لباس زیر تو را ببیند، چه کار می‌کنی؟» مطالعات نشان می‌دهند وقتی کودکان آمادگی داشته باشند و پیش‌بینی چنین موقعیت‌هایی را بکنند، در موقعیت‌های این‌چنینی عملکرد بهتری نشان می‌دهند.

نشانه‌های سوءاستفاده

عموماً بچه‌ها بعد از سوءاستفاده جنسی گوشه‌گیر می‌شوند، زیاد گریه می‌کنند یا رفتارشان به طور چشمگیری تغییر می‌کند. مثلاً امکان دارد بچه‌ای که پیش از این بازیگوش بود، رفتارهای اسرارآمیز و خشمگینانه از خود نشان دهد. امکان دارد رفتارهای جنسی از خود نشان دهند که با سن کودک و هنجارهای اجتماعی سازگاری ندارد. اگر فرزندتان دچار سوءاستفاده جنسی شده، آرامش خود را حفظ کنید و مراقب باشید که او را مقصر اعلام نکنید یا توبیخ‌اش نکنید. این اتفاق ناراحت‌کننده است و برای کودکان ناراحت‌کننده‌تر، بنابراین این حس را به او منتقل کنید که او بی‌گناه است و از دیگران (از جمله متخصصان سلامت روان) کمک حرفه‌ای بگیرید.

با استقرار هدایت تحصیلی در دوره متوسطه اول ( پایان پایه نهم) برای بسیاری از دانش آموزان این سوال مطرح بود که در صورت تمایل به تغییر رشته تحصیلی انتخاب شده این امر چگونه محقق خواهد شد؟

در ذیل فرآیند تغییر انتخاب رشته تحصیلی را توضیح داده‌ایم.

با توجه به ماده 7 آیین نامه هدایت تحصیلی، دانش آموزی که در پایه دهم به تحصیل مشغول است چنانچه متقاضی تغییر شاخه یا رشته باشد با نظر کتبی مشاور و تأیید کمیته هدایت تحصیلی ناحیه، منطقه یا شهرستان و رعایت موارد ذیل می‌تواند درپایه یازدهم به شاخه یا رشته دلخواه هدایت شود.

* شرایط تغییر رشته به شاخه نظری

دانش آموزی که با تغییر رشته‌اش موافقت شود در صورت علاقه برای تغییر رشته از رشته‌های دیگر به به رشته‌های شاخه نظری باید در خرداد یا شهریور ماه پایه دهم در امتحان تغییر رشته درس‌های تخصصی پایه دهم رشته جدید (صرفاً درس‌هایی که پیش‌نیاز درس‌های پایه یازدهم رشته جدید هستند )شرکت کند وچنانچه از تمام درس‌های مذکور نمره قبولی کسب کند با تغییر رشته وی موافقت می‌شود.

* شرایط تغییر رشته از نظری به فنی‌وحرفه‌ای

تغییر رشته دانش آموزان شاخه‌های نظری یا کاردانش به رشته‌های شاخه فنی و حرفه‌ای یا تغییر رشته در همان شاخه منوط به توفیق در امتحانات تمام درس‌های اختصاصی پایه دهم رشته جدید در خرداد یا شهریور همان سال با در نظر گرفتن ظرفیت پذیرش در رشته‌هایی است که اسامی آن از سوی کمیته هدایت تحصیلی شهرستان اعلام خواهد شد.

تغییر شاخه یا رشته از پایه دهم سایر شاخه‌ها به شاخه و رشته‌های مهارتی پایه یازدهم کاردانش، منوط به گذراندن و قبولی (احراز شایستگی لازم) در تمامی دروس اختصاصی و مهارتی پایه دهم رشته جدید در خرداد یا شهریور همان سال است. در مواردی که دانش‌آموز بخواهد در واحدهای آموزشی کاردانش دولتی تحت پوشش آموزش و پرورش ادامه تحصیل دهد به لحاظ رعایت ظرفیت رشته‌های مهارتی، موافقت کمیته هدایت تحصیلی اداره آموزش و پرورش شهرستان نیز الزامی است.

زمان تغییر شاخه یا رشته در دوره روزانه حداکثر تا پایان امتحانات شهریور پایه دهم است و دانش‌آموز موظف است حداکثر تا دو هفته قبل از شروع امتحانات خرداد یا شهریور تقاضای کتبی خود را به مدیر واحد آموزشی تحویل دهد تا نسبت به انجام مراحل تغییر رشته اقدام شود.

دانش‌آموز متقاضی تغییر رشته می‌تواند درس‌های امتحان تغییر رشته را حداکثر در دو مرحله خرداد و شهریور پایه دهم امتحان دهد.
-

وزارت علوم، تحقیقات و فناوری - دانشگاه سمنان - دانشکده مدیریت و اقتصاد سال انتشار: 1392

مروت در خاتمه یادآور شد:علاوه بر مخاطراتی که «گل» برای  سلامت انسان ایجاد می کند،این ماده دروازه ورود به منجلابِ تجربه دیگر مخدر ها و مواد محرک و افیونی است که می طلبد گروه های هدف این مواد،با درایت و هوشمندی از تجربه استعمال این ماده  فریبنده ،حتی برای یکبار نیز پرهیز کنند که در صورت دچار شدن به آن،آینده ای مبهم،تاسف آور در انتظار آنها خواهد بود که پیش بینی مخاطرات و عمق تخریب این ماده غیر قابل تصور و جبران ناپذیر خواهد بود.

به گزارش ایندیپندنت، « بنجامین فرانکلین » نویسنده و متفکر بزرگ و بنیانگذار کشور ایالات متحده آمریکا هروز صبح خود را با یک سئوال شروع و شب خود را نیز با یک سئوال به پایان می‌رساند. سئوال آغازین صبح‌هایش این بود که: " امروز من چه کار خوبی باید انجام بدهم؟ " و هر غروب از خود سئوال می‌کرد که: " من امروز چه کار خوبی را انجام داده‌ام؟ "

در حقیقت بسیاری از متفکران بزرگ جهان به این موضوع عقیده داشتند که باید مرتب خود را مورد پرسش قرار داده و درستی و نادرستی اعمالی را که روزانه انجام می‌داده‌اند را سبک و سنگین کنند.

همانطور که « آلبرت انیشتین » دانشمند بزرگ می‌گفت: " از دیروز خود درس بگیر، برای امروزت زندگی کن، به فردا امید داشته باش. تنها این مهم است که نباید هیج وقت سئوال کردن از خودمان را متوقف کنیم. "

البته صحبت کردن در باره عادت دادن خود را مورد سئوال قرار دادن و آینه بودن برای خویش بسیار آسانتر از عمل کردن به آن است. در اغلب موارد ما از این موضوع طفره رفته و از پاسخ دادن به این پرسش سخت خودداری می‌کنیم. « جان دوی » فیلسوف و روانشناس قرن نوزدهم در کتاب خود می‌گوید: " ما چگونه فکر می‌کنیم، تفکر آینه اعمال خود بودن مستلزم قبول ارزش واقعی موضوعات است و برای آن باید خود را برای تحمل ناملایمات و مشکلات روحی آماده کرد. "

اما تحمل این ناملایمات ارزش سعی کردنش را دارد ، چرا که می‌تواند به افزایش اعتماد به نفس لازم جهت موفقیت در کار و زندگی روزمره بیانجامد. اینها 9 پرسشی هستند که شما امروز خود را باید با سئوال کردن آنها از خود باید آغاز کنید:

"آیا امروز آخرین روز زندگی من است، آیا آنچه را که قرار است امروز انجام دهم، واقعا خواسته قلبی من است؟ "

در سال 2005 ، تقریبا یک سال پس از این‌که رئیس و مؤسس شرکت اپل (Apple) «استیو جابز" توسط پزشکان مطلع شود که به بیماری سرطان لوزالمعده مبتلا شده است، به شاگردان فارق‌التحصیلش در دانشگاه استفورد گفت که هر روز صبح در آیینه نگاه می‌کند و از خود می پرسد، " آیا امروز آخرین روز زندگی من است، آیا آنچه را که امروز می‌خواهم انجام دهم خواسته واقعی من است؟ "

اگر پاسخ این پرسش در روزهای متمادی " نه " بود ، او می‌فهمید که باید چیزی را در زنگی خود تغییر دهد.

جابز می‌گوید: " به یاد داشتن موضوع مرگ ابزار بسیار مهمی برای من بوده است تا بتوانم توسط آن بزرگترین تصمیم زندگی‌ام را اتخاذ کنم. چرا که همه آرزوها و انتظارات، غرور، همه ترس‌ها از خجل شدن و یا شکست، همه و همه در مقابل چهره مرگ بی اهمیت جلوه کرده و رنگ می‌بازند. بنابر این می‌فهمید که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارید و دیگر دلیلی ندارد که به میل دل خود عمل نکنید. "

خودم را چگونه ارزیابی می ‌کنم؟

این سئوال عقاید ناگفته شما را نسبت به هویت اصلی و وواقعی خودتان به شما می‌نمایاند. تغییر نظر شما در باره خودتان با قرار گرفتن در موقعیت‌های گوناگون می‌تواند در عملکرد‌های شما در زندگی تغییر ایجاد کرده و نهایتا شخصیت شما را نیز عوض کند.

بزرگترین نقطه قوت من چیست؟

بسیاری از مردم شغل‌هایی دارند که از آنها متنفرند و آن به این دلیل است که هنوز نتوانسته اند علایق واقعی خود را بیابند. آنها در برخی کارها خوب هستند، بنابر این اجبارا آن کارها انجام می‌دهند. با این حال نمی‌دانند چه کار بزرگ و اثر گذاری از دستشان برمی‌آید و واقعا در طول زندگی خود چه گلی می‌توانند بکارند. پس دست به کاری نزنید که از آن تنفر دارید. سعی کنید نقاط قوت خود را بیابید که در این‌صورت می‌توانید استعدادها و علایق خود را کشف کنید.

تحمل چه دردها و ناملایماتی را در زندگی دارم؟

شادی در زندگی مستلزم کوشش و تلاش است، به همان نسبت آگاهی و وقوف از آنچه که می‌خواهید برایش بجنگید و تلاش کنید. آنچه که در سعادت و کامیابی شما زندگی تعیین کننده است، لذت‌های زندگی نیست که به آنها تمایل دارید، بلکه میزان تحمل شما در برابر رنج‌ها و ناملایمات است.

تا حالا چه چیزی را نسبت به گذشته تغییر داده‌ ام؟

اگر سعی می کنید که یک عادت خوبی را از حالا در خود ایجاد کنید، باید قادر باشید تا از هر نظر بهتر از دیروز باشید تا بتوانید موفق شوید که عادت‌های خوب جدیدی را برای خودتان طراحی کرده و در در زندگی روزمره‌تان بگنجانید.

یافتن پاسخی برای پرسش فوق می‌تواند در سنجش این‌که چه عواملی قابلیت کمک به شما برای تغییر دادن عادات بد گذشته تان را دارند، بسیار مؤثر باشند.

در حال حاضر در چه حالی هستم؟

در درون وجود خود سیر کنید و خود فراموش شده تان را پیدا کنید. در مرکز وجود همه ما مهمترین و راستین ترین پرسش نهفته است. اگر بتوانید خودتان را کشف کنید آنوقت می‌توانید خیلی گفتگو‌ها را با خودتان در درون وجودتان داشته باشید که برای یافتن راه حل مشکلات در همه امور زندگی به شما کمک می‌کند.

چرا اینقدر جدی؟

در این پرسش و پاسخ‌ها از خود خیلی جدی نباشید و برای اشتباهاتی که از شما سر زده خیلی خود را ملامت نکنید. به‌طور خلاصه زندگی را خیلی سخت نگیرید، اما بی‌خیال و بی قید هم نباشید.

چه کار من امروز خوب از آب درآمد؟

انعکاس موفقیت‌های امروز شما می‌تواند درس‌های ارزشمندی برای پیروزی‌های شما در فردای زندگی تان باشد. پس همه رویدادهای مهم و ارزشمند زندگی روزمره‌تان را یادداشت کنید چرا که اگر فقط به حافظه‌تان تکیه کنید و منابعی برای مراجعه و یادآوری نداشته باشید، ممکن است ذهنتان بسیاری از واقعیت‌ها را بر اساس میل شخصی شما وارونه جلوه داده و تغییردهد و در این صورت است که نمی‌توانید از گذشته درسی بگیرید و برای موفقیت‌های آینده تان به کار ببرید.

آیا من دوستانی را برای خودم انتخاب کرده‌ام که بتوانند از من پشتیبانی کرده، مرا به چالش بکشند یا این‌که مرا تشویق کرده و با دلگرمی دادن باعث رشد من شوند؟

در انتخاب دوستان خود بسیار با دقت و محتاط باشید. دوستان خود را از میان کسانی برگزینید که علایق شخصی مشترک با آنها داشته باشید، ارزش‌های شما ارزش‌های آنها نیز باشد مخصوصا عواملی را که شما در رشد شخصیتیتان مهم می‌دانید. همین‌طور افرادی را دوست خود بدانید که برای وقت شما و خودشان ارزش قائلند، به یادگیری و دانش علاقه‌مند بوده و دوستی واقعا برایشان مهم باشد.ُ

بسیاری از چهره‌های سرشناس در گوشه و کنار دنیا به اختلالات جسمی و روان‌پزشکی مبتلا هستند. صحبت کردن در مورد این مسایل در افزایش اطلاعات عمومی جامعه بسیار موثر است.
-
-
چندی پیش، این اتفاق در جامعه ما در مورد ام‌اس افتاد و گروهی از بازیگران مبتلا در رابطه با ابتلایشان به این بیماری دستگاه عصبی صحبت کردند تا میزان اطلاعات مردم را افزایش دهند و عموم را نسبت به آن و نیازهای افراد مبتلا حساس کنند. بیماری‌های جسمی انگ زیادی ندارند اما در مورد اختلالات روان‌پزشکی این‌‌گونه نیست. به همین دلیل افراد مبتلا معمولا آن را پنهان می‌کنند.
-
اینکه ترانه علیدوستی به‌عنوان یک سوپراستار در مورد اختلال روان‌پزشکی خود در توییتر صحبت کرده، قدم بزرگی است برای از بین بردن انگ و باورهای نادرستی که در مورد اختلالات روان‌پزشکی در جامعه وجود دارد. از همين طریق ، ضمن تشکر از این هنرپیشه ارزنده کشورمان به‌دلیل برداشتن این قدم و توضیح این اختلال، در مورد آن بیشتر توضیح می‌دهم تا با کلاستروفوبیا و حمله پانیک آشنا شوید.

 کلاستروفوبیا یا تنگناهراسی چیست؟

آنچه به دنبال فوبیا نگران‌کننده است، شدت اضطرابی است که ایجاد می‌شود. در موارد شدید تنگناهراسی، فرد دچار اختلال یا حمله پانیک (هول) می‌شود.

حمله پانیک، نوعی اختلال روان‌پزشکی همراه با فوبیا و در واقع، شدیدترین نوع اضطراب است که بسیار ناتوان‌کننده است و بین ۱۵ دقیقه تا ۲ ساعت طول می‌کشد. به دنبال حمله پانیک فرد دچار تپش قلب شدید می‌شود و حس می‌کند قلبش در حال ایستادن است و به کمک نیاز دارد. حمله پانیک، بدترین تجربه‌ای است که فرد می‌تواند داشته باشد و شبیه رویارویی با مرگ است.

در تنگناهراسی یا کلاستروفوبیا وقتی فرد در موقعیتی نامناسب برای مدت طولانی قرار می‌گیرد مثل اتفاقی که برای ترانه علیدوستی افتاد، احتمال بروز حمله پانیک بسیار بالاست. در این شرایط فرد گمان می‌کند امکان نجاتی برای او وجود ندارد زیرا محیط از همه طرف بسته است. حتی فرد اصلا به این موضوع توجه نمی‌کند که آدم‌هایی در محیط هستند که می‌توانند به او کمک کنند.

فوبیا یا هراس چیست؟

فوبیا یا هراس شدید، نوعی اختلال روان‌پزشکی است که در گروه اختلالات اضطرابی قرار می‌گیرد و به این معنی است که فرد مبتلا از موضوع یا موقعیتی به شدت دچار اضطراب و ترس می‌شود که این هراس به‌طور غیرعادی بیشتر از آن چیزی است که آن موقعیت یا شیء خاص می‌تواند به بار آورد و با زمینه فرهنگی و اجتماعی فرد تناسب ندارد.

(به این موقعیت که اضطراب را فرامی‌خواند، محرک هراس می‌گویند)

این مساله خاص می‌تواند:

و…

باشد. فرد مبتلا به فوبیا در کل زندگی عادی و طبیعی‌ای دارد اما هنگام مواجهه با حیوان یا قرار گرفتن در مکان یا موقعیتی که نسبت به آن فوبیا دارد، دچار علائم اضطرابی شدیدی می‌شود به‌طوری که عملکرد طبیعی او دچار اختلال خواهد شد. حتی لازم نیست موقعیت واقعا ایجاد شود. فرد مبتلا به فوبیا گاهی حتی از فکر کردن به موضوعی که از آن هراس دارد هم ممکن است دچار اضطراب ‌شود.

این نوع اختلال روان‌پزشکی گاهی زندگی فرد را واقعا مختل می‌کند و گاهی بسیار آزاردهنده است. مثلا افرادی که از مکان بسته ترس دارند، اگر شغلشان در طبقه پنجم یا ششم یک ساختمان باشد، ممکن است هرگز سوار آسانسور نشوند و همیشه از پله‌ها رفت و آمد کنند.


فوبیا را چطور درمان کنیم؟

فوبیا جزو اختلالات روان‌پزشکی محسوب می‌شود و درمان اصلی آن رفتاردرمانی کنار روان‌درمانیاست. روشی که بیشتر به کار می‌رود، «مواجهه و جلوگیری از پاسخ» است. در این روش فرد را با عاملی که باعث فوبیا می‌شود به صورت تدریجی و مصنوعی مواجه و تلاش می‌کنند از بروز پاسخ اضطرابی در او پیشگیری ‌کنند. این کار باید کنترل‌شده باشد. در غیر این صورت عامل حمله پانیک در فرد است.

درمان فوبیا ممکن است چند ماه طول بکشد و آموزش‌هایی به فرد داده می‌شود تا بتواند در این مدت خود را در صورت مواجهه با موقعیت‌های ناخوشایند کنترل کند. اوایل درمان نیز ازدارودرمانی استفاده می‌شود تا از بروز حملات اضطرابی شدید پیشگیری شود. اظهار هیجان و بیان حالات همراه با تنفس عمیق و حرکات ریلکسیشن باعث کاهش احتمال حمله پانیک در بیماران می‌شود.

ترانه علیدوستی نیز زمانی که در دالانی در فرودگاه دچار این حمله شد، تلاش کرد با بیان احساسات و کمک گرفتن از اطرافیان برای خارج شدن از محیط از بروز حمله پانیک جلوگیری کند.

کلاستروفوبیا چقدر شیوع دارد؟

از نظر آماری، فوبیا یا هراس، شایع‌ترین اختلال روان‌پزشکی است.

در خانم‌ها ۲ برابر آقایان است.

۱۵ درصد خانم‌ها و ۸-۷ درصد آقایان دچار هراس یا فوبیا هستند.

میزان شیوع در کودکان حدود ۵ درصد و در نوجوانان ۱۳ تا ۱۷ ساله نزدیک به ۱۶ درصد است.

این آمار به کشور خاصی ارتباط ندارد و در جهان مصداق دارد. کلاستروفوبیا یا تگناهراسی نیز نسبت به سایر فوبیاها شایع‌تر است. دلیل این نوع فوبیا زیاد بودن موقعیت‌های مرتبط با آن در زندگی عادی است. فرد مبتلا به این فوبیا توانایی ورود به:

را ندارد و ورود به این فضاها موجب بروز اضطراب شدید در این افراد می‌شود.

بیرون آوردن فرد از شرایط محرک، بهترین درمان در فاز حاد است. مثلا در لحظه‌ای که فرد در مکان بسته ای دچار ترس شدید می‌شود بیرون آوردن او از محل شلوغی موثرترین اقدام است. اطرافیان باید توجه داشته باشند که در فاز حاد تجمع در اطراف فرد، تشدید‌کننده علایم است.

در مورد نحوه ایجاد فوبیا نظریه‌های مختلفی وجود دارد. مجموعه‌ای از عوامل محیطی مثل

و عوامل ژنتیکی و مزاجی مثل هیجان‌پذیری منفی می‌تواند باعث بروز فوبیا ‌شود.

چند نکته تکمیلی درباره فوبیا

• درست است که در کل فوبیا در خانم‌ها شایع‌تر است اما این مساله به نوع فوبیا هم بستگی دارد. به این معنی که هراس از:

در خانم‌ها شایع‌تر اما هراس از:

در ۲ جنس برابر است.

• هراس در اکثر موارد در کودکی و قبل از ۱۰ سالگی شروع می‌شود. سن متوسط شروع آن بین ۷ تا ۱۱ سالگی است.

• هراس‌های موقعیتی مثل هراس از آسانسور، هواپیما و فضای بسته اغلب نسبت به هراس از حیوانات، خون و جراحت، در سن بالاتری ایجاد می‌شوند.

• واکنش جسمانی فرد به هراس، به نوع فوبیای او بستگی دارد. به این معنا که افرادی که ازحیوانات یا موقعیت‌های خاص هراس دارند، هنگام مواجهه، دچار برانگیختگی سیستم سمپاتیکمی‌شوند و با افزایش ضربان قلب و فشار خون واکنش نشان می‌دهند اما در افرادی که فوبیای خون و جراحت دارند، بدن دقیقا برعکس واکنش نشان می‌دهد و دچار غش یا واکنش نزدیک به غش می‌شود که به دنبال کاهش فشار خون و ضربان قلب ایجاد می‌شود.

• هنگامی که می‌خواهیم تشخیص هراس را برای کودکی مطرح کنیم، حتما باید به سن رشدی او و اینکه آن ترس برای آن سن طبیعی تلقی می‌شود یا نه و میزان تاثیری که بر عملکرد او دارد و مدت تداوم ترس و اضطراب توجه کرد.

• در کودکان ممکن است به جای علائم روتین اضطراب، هنگام هراس با علائمی مثل:

مواجه شویم.

• یکی از ملاک‌های تشخیصی فوبیا این است که فرد در مواجهه با شیء یا موقعیت خاصی که نسبت به آن هراس دارد، هر بار به همان شدت واکنش نشان دهد

.

منبع: Diagnostic and Statistica- Manua- of Menta- Disorders
دکتر حامد محمدی‌کنگرانی
روان‌پزشک و مشاور خانواده و عضو کمیته رسانه و کمیته آموزش انجمن روان‌پزشکان
سيمرغ

آيا متوجه شده ايد که فرزندتان نمي تواند مدت طولاني روي تکاليف درسي اش متمرکز بماند؟
آيا دايم لوازمش را گم مي کند يا جا مي گذارد و شما نگرانيد که اين نقص توجهش ناشي از بيش فعالي او باشد؟
روان شناسان و روان پزشکان براي تشخيص بيش فعالي، ضوابط و چارچوب خاصي دارند و تنها زماني اين تشخيص را مطرح مي کنند که کودک تمام معيارهاي مورد نياز براي تشخيص اين بيماري را داشته باشد و يکي از مهم ترين معيارها براي تشخيص بيش فعالي، اين است که فرد در اثر بيماري دچار اختلال در روابط اجتماعي، شغلي، تحصيلي و زندگي روزمره اش شود.

کودکانی که دچار اختلال در تمرکز و بیش فعال هستند، برخی عملکردهای مغزشان دچار اختلال است. برای مثال حافظه آنها قوی نیست و خیلی زود حواسشان پرت می‌شود. قادر به کنترل برخی رفتارهای خود نیستند و سرعت پردازش مفاهیم در مغز آنها پایین است. اگر فرزند شما دچار اختلال در تمرکز است، احتمالا این ویژگی‌ها به نظرتان آشنا می‌آید. این گونه کودکان، در انجام تکالیف گوناگون، از جمله تکالیف مدرسه، با مشکل مواجه می‌شوند. آنها قادر به انجام کارهایی که از آنها خواسته می‌شود به طور کامل و دقیق، نیستند. حتی اموری از قبیل تمیز کردن اتاقشان نیز برایشان مشکل است، البته این به معنای بی حالی و کسلی آنها نیست. اتفاقا برعکس، این گونه کودکان از انرژی فوق العاده‌ای برخوردارند.
یکی از دلایل عدم تمرکز آنها نیز همین انرژی خیلی زیاد است. تمرین‌های شناختی می‌توانند تغییرات دلخواه را در مغز و عملکرد آن ایجاد کنند. این نکته بدین معنا است که شما می‌توانید با تمرین و تلاش، علائم این مشکل را در فرزندتان کاهش دهید و به نزدیک شدن مغز او به حالت عادی کمک کنید.

اما اگر شما فرزندي داريد که در اين حيطه ها دچار اختلال بارزي نيست و فقط گاهي فراموشکار و سر به هواست، احتمالا مشکلش صرفا حواس پرتي است، نه بيش فعالي.

تمرينات و راهکارهایی برای افزایش تمرکز در کودکان
آرامش و تصورات مثبت ترکیب تکنیک‌های ساده آرامش بخش، مانند کشیدن نفس عمیق، و تصور امور مثبت به ذهن کمک می‌کند توانایی‌اش برای یادگیری افزایش یابد. ذهن ما از قابلیت‌های گوناگون و باور نکردنی برخوردار است. برای مثال تحقیقات نشان می‌دهند اگر شخصی در ذهن خود انجام تمرینات ورزشی را تصور کند، هنگام انجام آن تمرینات در عالم واقع، عملکرد بهتری خواهد داشت. به همین دلیل است که کودکان بیش فعال می‌توانند «تصور کنند» که در کلاس به صحبت‌های معلم توجه می‌کنند یا در حال انجام تکالیف خود هستند و در نتیجه این تصور، عملکرد واقعی آنها نیز در زندگی بهبود می‌یابد. شما نیز می‌توانید در این کار به فرزندتان کمک کنید. حتی خود نیز می‌توانید از این راه استفاده کنید و شاهد نتایج باور نکردنی آن باشید.

حالا اين سوال مطرح مي شود که براي کاهش ميزان حواس پرتي و افزايش تمرکز کودک چه بايد کرد؟
راهکارهایی برای افزایش تمرکز در کودکان مطلب حاضر به اين پرسش شما پاسخ مي دهد.

1- اولين نکته اي که بايد به آن توجه کنيد اين است که هرگز به کودک اين برچسب را نزنيد که «تو عمدا توجه نمي کني» يا «عمدا حرف هاي ما را ناديده مي گيريم. درجه هاي از حواس پرتي مربوط به کارکرد مغز کودکان است. آگاهي کودکان از محيط اطراف به مراتب کمتر از بزرگسالان است.

به عنوان مثال وقتي کودکي هنگام عبور از خيابان، زيپ لباسش را مي بندند، ممکن است ديگر قادر به تشخيص رفت و آمد خودروها نباشد، در حالي که اين کار براي فرد بزرگسال مشکلي نيست. يک بزرگسال به تدريج ياد مي گيرد که محرک هاي بي اهميت را ناديده بگيرد و تمرکزش را روي يک موضوع حفظ کند اما اين کار براي يک کودک ممکن است بسيار مشکل باشد.

2- حواستان باشد که تذکر لحظه به لحظه، جريمه بابت انجام ندادن يک تکليف يا اشتباه انجام دادن آن به علت حواس پرتي و محروم کردن او از علايقش، در اين موارد نه تنها چاره ساز نيست، بلکه مشکل او را چندبرابر مي کند، تا جايي که از تحصيل و مدرسه بيزار مي شود.

3- اگر کودک زياد جنب و جوش مي کند و انرژي زيادي دارد، اول به او فرصت بازي بدهيد تا آرام شود و مقداري از انرژي اش با بالا و پايين پريدن و قايم باشک بسوزد، بعد از او بخواهيد کارش را انجام بدهد و پيش از پايان يافتن مقداري از تکاليف که مشخص کرده ايد از جايش بلند نشود.

4- با مکعب هاي رنگي شکل هاي ساده اي به عنوان الگو بسازيد و از فرزندتان بخواهيد پس از مشاهده مانند الگوي شما بسازد. پس از چند بار موفقيت، در مراحل بعدي، پس از ساختن الگوي مورد نظر، از کودک بخواهيد بادقت آن را مشاهده کند، سپس روي آن را بپوشانيد و از کودک بخواهيد مانند شما آن را بسازد. در مراحل بعدي از الگوهاي پيچيده تر استفاده کنيد.
5- در تست هوش وکسلر بخشي وجود دارد که در آن کارت هايي به کودک نشان داده مي شود. در اين کارت ها قسمتي از شکل ناقص است و کودک بايد در زماني محدود آن نقص را شناسايي کند. شما هم مي توانيد از اين کار براي افزايش دقت فرزندتان استفاده کنيد. يعني از کارت هايي که تصويرشان ناقص است، استفاده کنيد.

6- سعي کنيد در مواردي که مي خواهيد کودک تمرکز بيشتري داشته باشد (مثل کلاس درس يا اتاقي که تکاليفش را انجام مي دهد)، محيط را به گونه اي طراحي کنيد که داراي کمترين عامل تحريک کننده براي کودک باشد.

7- به کودک برچسب نزنيد. منظور از برچسب زدن اين است که به خاطر يک رفتار خاص، يک خصلت را به کودک نسبت دهيد. وقتي به او برچسب «حواس پرت» يا «دست و پا چلفتي» مي زنيد او از آن پس خودش را با آن مشخصه مي شناسد و در بسياري از موارد تصوير ذهني اي که شما، از او براي خودش مي سازيد تا آخر عمر روي رفتار و شخصيتش اثر مي گذارد و اين برچسب ها بعد از مدتي باعث مي شوند هم اطرافيان کودک و هم خودش به اين باور برسند که با کودکي روبرو هستند که داراي اين خصلت خاص و تغييرناپذير است. بسياري از ما قرباني برچسب هاي کودکي مان شده ايم. اين اشتباه را در مورد کودکان خود تکرار نکنيم.

8- چند شي نامرتبط مثل اسباب بازي هاي مختلف يا مانند آن را جلوي فرزندتان بچينيد و به او فرصت دهيد آنها را بادقت مشاهده کند. سپس اشياء را برداريد و از او بخواهيد آنها را نام ببرد. با توجه به ظرفيت حافظه ممکن است کودک ابتدا نام تعداد کمي از وسايل را به ياد آورد اما به تدريج با پيشرفت و تثبيت در هر مرحله مي توان بر تعداد وسايل يا اشياء افزود. اين تمرينات را با استفاده از تصاوير نيز مي توان انجام داد.

9- با نشان دادن تصاوير ساده از مناظري که کودک به آنها علاقه دارد مثل مزرعه و باغ وحش به مدت چند ثانيه، از کودک بخواهيد به سوالات شما درباره آن تصاوير پاسخ دهد. در مراحل بعدي وقتي که کودک به اندازه کافي در اين کار ماهر شد، مي توانيد از تصاوير پيچيده تر استفاده کنيد.

10- به خاطر آوردن وسايل داخل يک فروشگاه يا ويترين مغازه پس از چنددقيقه مشاهده و پرسش درباره رنگ و شکل لباس افراد در يک مهماني نيز مي تواند باعث تقويت دقت و حافظه کودک شود.

11- بازی با سکه‌ها

بهتر است اندازه و رنگ سکه‌ها با هم متفاوت باشند. سپس آنها را به ترتیب دلخواه خود بر روی زمین بچینید. حال از فرزندتان بخواهید خوب به سکه‌ها نگاه کند و ترتیب آنها را به خاطر بسپارد. سپس با استفاده از جعبه کفش، روی سکه‌ها را بپوشانید و از فرزندتان بخواهید با استفاده از سکه‌های باقی مانده، آنچه را دیده است دوباره برای شما درست کند. این کار فرزندتان را زمان بگیرید. هر چه سرعت او در چیدن دوباره سکه‌ها بیشتر باشد، امتیاز او بیشتر خواهد بود. پس از اتمام کار او، جعبه کفش را از روی سکه‌های قبلی بردارید و با ترتیب سکه‌هایی که فرزندتان چیده است مقایسه کنید.

اگر ترتیب آنها غلط بود از او بخواهید دوباره سکه‌ها را بچیند. او باید آنقدر این کار را تکرار کند تا به نتیجه درست برسد. شما می‌توانید با تغییر چیدمان سکه‌ها به سلیقه خود، بازی را دشوارتر یا ساده‌تر کنید. همچنین می‌توانید از انواع گوناگون سکه استفاده کنید. در نظر گرفتن یک جایزه نیز در افزایش انگیزه فرزندتان موثر خواهد بود. با تکرار این بازی، به مرور متوجه افزایش تمرکز و حافظه فرزندتان خواهید شد.

12- جدول‌ها و پازل‌های تصویری
شاید به نظر ساده بیایند، اما جدول‌ها و پازل‌های تصویری یکی از بهترین ابزارهای افزایش تمرکز کودکان بیش فعال هستند. جدول، ترتیب حروف و چینش صحیح آنها را به کودک آموزش می‌دهد در حالی‌که پازل‌های تصویری، که برای پیدا کردن هر تکه مناسب باید توجه و تمرکز زیادی به خرج داد، تمرکز و توجه کودک را افزایش می‌دهند.

سلامت روان شامل سلامت عاطفی، روانی و اجتماعی است و تاثیر آن بر چگونگی تفکر، احساس وعمل فرد می باشد. همچنین سلامت روان است که تعیین می کند ما چگونه استرس را اداره کرده و درارتباط با دیگران و انتخاب هایمان کمک می کند. سلامت روان در هر مرحله از زندگی مهم است، از دوران کودکی و نوجوانی تا بزرگسالی.

سازمان جهانی بهداشت که هدف خود را دستیابی به عالی‌ترین سطح ممکن بهداشت برای همه مردم تعیین کرده، در اساسنامه خود در تعریف سلامت می‌گوید: منظور از سلامت، حالت رفاه کامل جسمانی، روانی و اجتماعی است، نه صرفا فقدان بیماری.

بر اساس این تعریف، فردی دارای سلامت روان است که: توانمندی‌های خود را بشناسد و توانایی مقابله با استرس‌های روزمره را داشته باشد و به شکل مفید و موثری در جامعه مشارکت و فعالیت داشته باشد.

هرچند بر اساس تعریف سازمان جهانی بهداشت، منظور از سلامت فقط بیمار نبودن نیست، اما هیچ راهکاری درباره اینکه چگونه می توان در تمام زمینه‌های جسمانی، روانی و اجتماعی رفاه را به دست آورد، ارائه نشده است. البته پژوهشگران و محققان در هر دو میدان؛ یعنی بهداشت جسم و بهداشت روان، گام‌های جدی برداشته‌اند.

اگر بخواهیم تعریفی سخت‌گیرانه برای روان سالم مطرح کنیم باید فردی را در نظر بگیریم که از هر نظر هیچ‌گونه مشکلی نداشته باشد و در شرایطی هم که در معرض استرس‌های گوناگون قرار می‌گیرد حتی به‌طور موقت، دچار مشکل نشود.

چنین افرادی علاوه بر اینکه از کیفیت زندگی خوبی برخوردارند و به خوبی زندگی می‌کنند، باید به سایر افراد در داشتن زندگی خوب کمک ‌کنند، در حالی که در جامعه امروزی، کمتر کسی را می‌توان یافت که با این تعریف، روان سالمی داشته باشد. بیشتر افراد در برخورد با مسایل روزمره زندگی، علاوه بر اینکه مشکلاتی با شدت‌های مختلف را تجربه می‌کنند، دچار استرس‌ نیز می‌شوند. برخی از این مشکلات، زودگذر هستند و برخی نقشی ماندگارتر دارند.

در طول این دوره از زندگی شما، اگر دچار مشکلات روانی شوید، تفکر ، خلق و خو و رفتار شما را می تواند تحت تاثیر قرار دهد.

عوامل بسیاری در مشکلات روحی و روانی موثرند از جمله:

• عوامل بیولوژیکی، مانند ژن ها یا مواد شیمیایی مغز

• تجربه های زندگی از جمله تروما

• سابقه خانوادگی مشکلات روحی و روانی

مشکلات روحی و روانی رایج اند، اما کمک برای بهبود آن ها نیز در دسترس است. افراد مبتلا به مشکلات روحی و روانی می توانند بهتر و در بسیاری از موارد کاملا بهبود یابند

نشانه های هشدار دهنده

اگر می خواهید مطمئن شوید که شما یا کسی که می شناسید با مشکلات روحی و روانی دست به گریبان است یا خیر یک سری از احساسات یا رفتارها می توانند علامت هشداردهنده از یک مشکل باشند مثل:

• خوردن یا خوابیدن بیش از حد یا خیلی کم

• دوری از مردم و فعالیت های معمول

• داشتن انرژی کم و یا نداشتن انرژی

• احساس پوچی یا بی حس

• داشتن درد غیر قابل توضیح

• احساس درماندگی و یأس

• سیگار کشیدن، مصرف الکل یا استفاده از مواد مخدر بیشتر از حد معمول

• احساس گناه، فراموشکاری، شک، عصبانییت، ناراحتی، نگرانی و یا اضطراب

• فریاد یا پرخاشگری با خانواده و دوستان

• تجربه نوسانات خلقی شدید که باعث مشکلات در روابط می شود

• داشتن افکار و خاطرات مداوم که نمی توانید از سر خود بیرون کنید

• شنیدن صدا و یا باور چیزهایی که درست نیست

• فکر کردن به آسیب به خود و یا به دیگران و خودکشی

• ناتوانی در انجام کارهای روزانه مانند مراقبت از کودکان خود و یا رفتن به محل کار یا مدرسه

اصول سلامت روان

اول، آرامش

بدون تردید آرامش اولین شرط روان سالم است و در سایه آن می‌توان به شکل متعادلی به سایر امور زندگی و پیشرفت هم رسید. البته منظور از آرامش، آرامش نسبی و نداشتن دغدغه‌های متعدد و گاه فلج‌کننده است.

البته در دنیای امروز، هیچ‌کس بدون دغدغه و گرفتاری نیست، اما نکته مهم این است که فرد بتواند به درستی شرایط را ارزیابی و برای رفع و کاهش این نگرانی‌ها اقدام کند و در صورتی هم که مشکلات قابل‌ حل نیستند به‌گونه‌ای با آنها کنار بیاید، نه اینکه گرفتاری‌ها، عملکرد و زندگی او را تحت‌تاثیر قرار دهند و باعث سلب آرامش از او شوند.

دوم، مدیریت هیجان

از دیگر ویژگی‌های مهم سلامت روان، توانایی کنترل و بروز مناسب احساسات و هیجان‌ها است. بروز احساسات باید به‌گونه‌ای باشد که از یک طرف فرد نخواهد احساس‌هایش را سرکوب کند و از طرف دیگر، مهارگسیخته آنها را بروز ندهد.

همچنین انتظار می‌رود ذهن سالم بتواند محیط پیرامون خود را به‌درستی ادراک کند. انسان به کمک حواس پنجگانه، جهان را درک می‌کند، درکی که با واقعیت بیرونی هماهنگ است؛ چیزی نه بیشتر و نه کمتر از آن.

سوم، شناخت

یکی دیگر از خصوصیات ذهن سالم، شناخت است. منظور از شناخت، مجموعه‌ای از توانایی‌های مغز شامل هوشیاری، توجه و تمرکز، حافظه، زبان و... است که هر فردی با توجه به شرایط خود از آن بهره‌مند است. سالم بودن این توانایی‌ها تامین‌کننده و نشانگر بخشی از سلامت روان ما هستند.

شاید در این نوشته همه خصوصیات یک روان سالم بیان نشده باشد، اما به بخشی از مهم‌ترین خصوصیات آن اشاره شده است.

همه توانایی‌ها و خصوصیات گفته شده خود را به صورت یک نماد بیرونی و عینی بروز می‌دهند که آن «رفتار» است.

بررسی رفتار، عینی‌ترین روشی است که با ارزیابی آن می‌توان درباره سلامت روان افراد اظهارنظر کرد. بنابراین داشتن رفتاری متناسب با شرایط پیرامونی از اصلی‌ترین خصوصیت‌های نشانگر سلامت روانی افراد است.

شاید به همین دلیل است که علوم رفتاری همواره در کنار روان‌پزشکی و سلامت روان به عنوان علمی ذکر می‌شود که تلاش می‌کند با شناخت بهتر ذهن و مغز به سمت بهبود کیفیت زندگی و ارتقای سلامت حرکت کند.

سلامت روان و سلامتی

بهداشت روانی مثبت اجازه می دهد تا مردم را به این موارد دست یابند :

• تحقق بخشیدن به پتانسیل کامل خود

• مقابله با استرس های زندگی

• کار مفید

• کمک های معنی دار به جوامع خود

راه هایی برای حفظ بهداشت روانی مثبت عبارتند از:

• گرفتن کمک های حرفه ای اگر شما به آن نیاز دارید

• ارتباط با دیگران

• مثبت بودن

• از لحاظ جسمی فعال بودن

• کمک به دیگران

• خواب کافی

• مهارت های در حال توسعه مقابل
-

منبع: mentalhealth.gov

رشته‌های روان شناسی :

روان شناسی غیر عادی :

روان شناسی اعتیاد :

روان شناسی تبلیغات :

روان شناسی نوع دوستی :

روان شناسی جاه طلبی :

روان شناسی حیوانات :

روان شناسی هنر :

روان شناسی کفر و الحاد :

روان شناسی جاذبه :

روان شناسی هوا نوردی :

روان شناسی زیبایی :

روان شناسی رفتار :

روان شناسی باور و اعتقاد :

روان شناسی زیستی :

روان شناسی کودک :

روان شناسی شناختی :

روان شناسی رنگ :

روان شناسی اجتماع :

روان شناسی قیاسی :

روان شناسی مشاوره‌ای :

روان شناسی بالینی :

روان شناسی ارتباط :

روان شناسی خلاقیت :

روان شناسی جنایی :

روان شناسی رشد :

روان شناسی خواب‌ها :

روان شناسی تربیتی :

روان شناسی محیط زیست :

روان شناسی تکاملی :

روان شناسی تجربی :

روان شناسی قانونی :

روان شناسی سلامتی :

روان شناسی عوامل انسانی :

روان شناسی صنعتی :

روان شناسی مشروع :

روان شناسی رسانه‌ها :

عصب روان شناسی :

روان شناسی شخصیت :

روان شناسی مثبت :

روان شناسی کمی :

روان شناسی توان بخشی :

روان شناسی مدرسه :

روان شناسی اجتماعی :

روان شناسی ورزش :

با وجود اين، درباره بسياري از اين بيماري‌ها ضرورت مداخله روانشناس يا روانپزشك و كمك گرفتن از او به‌شدت احساس مي‌شود، چنانكه اگر اين مداخله در زمان مشخص و با روش درست و علمي صورت نگيرد و بيماري درمان نشود نه تنها بيماري در وجود فرد برطرف نمي‌شود، بلكه رشد كرده و به بيماري‌هاي رواني حاد تبديل مي‌شود. با بهروز بيرشك روانشناس و استاد دانشگاه درباره زمان مراجعه به روانشناس يا روانپزشك و تفاوت اين دو به گفت‌وگو نشستيم.

افراد دقيقا چه زماني بايد به روانپزشك يا روانشناس مراجعه كنند؟

در كشورهاي پيشرفته مراجعه به روانشناس و روانپزشك امري ضروري و بديهي است و همه افراد به آن علاقه داشته و تقريبا هر كسي براي امور مختلف زندگي خود حداقل سالي يك‌بار براي مشاوره به روانشناس مراجعه مي‌كند. در كشورهاي پيشرفته افراد براي تصميمات مهم زندگي مانند تصميم ازدواج يا مهاجرت و يا انتخاب شغل حتما به مشاور مراجعه مي‌كنند و اين كار يك امر بديهي تلقي مي‌شود. بر اين اساس نمي‌توان گفت زمان دقيق مراجعه به روانشناس و يا روانپزشك درباره مشكلات و مسائل روحي و رواني دقيقا چه زماني است، زيرا درباره افراد مدرن و امروزي اين مراجعه هر زماني و با هر بهانه‌اي مي‌تواند باشد.

به‌طور كلي بايد گفت مشاوره گرفتن و مراجعه به روانپزشك اقدامي مفيد و مثبت است كه در بدبينانه‌ترين حالت اگر فايده‌اي براي فرد نداشته باشد ضرري هم ندارد و حتي توصيه مي‌شود همه افراد هرساله علاوه‌بر چكاب جسمي، چکاب رواني نیز شوند تا با رجوع به يك روانشناس و يا روانپزشك بتوانند از وضعيت رواني خود مطلع شوند. مشكلات رواني هم مانند مشكلات جسمي اگر درمان نشده و به حال خود رها شوند عود كرده و به وضعيت وخيم‌تري مي‌رسند. افرادي كه بيماري‌هاي رواني حاد مانند انواع پرخاشگري‌ها يا جنون‌هاي رفتاري دارند يك دفعه و به صورت ناگهاني به اين اختلالات مبتلا نشده‌اند. اين افراد با ابتلا به بيماري‌هاي رواني كوچك مانند پرخاشگري‌هاي مقطعي يا افسردگي‌هاي فصلي و درمان نشدن اين اختلالات به مرور زمان دچار اين اختلالات حاد مي‌شوند كه گاه درماني براي آن وجود ندارد.

درباره بيماري‌هاي رواني مانند افسردگي يا پرخاشگري آيا هر نوع تغيير حالت يا تغيير رفتاري نيازمند مراجعه به پزشك است؟

درباره هر تغيير حالتي نیازی به مراجعه به پزشک نیست، زيرا مولفه‌های مختلفي بر رفتارها و خلقيات افراد در طول روز تاثير مي‌گذارد كه حتي درباره افرادي كه به پختگي شخصيت رسيده‌اند نيز اين اتفاق مي‌افتد. با وجود اين، اگر احساس كنيم چند روزي است كه خلق افسرده مان اذيتمان مي‌كند يا افكارمان باعث افسردگي و تاثير بر عملكردمان مي‌شود بهتر است به يك متخصص در اين زمينه مراجعه كنيم. در بسياري از مواقع نيازمند مداخله دارويي نيستيم و مشاور مي‌تواند با صحبت كردن مشكل را برطرف كند، در حالي كه درباره بسياري از مشكلات رواني تركيبي از مشاوره و دارو مي‌تواند موثر واقع شود.

درباره کدام مشكلات رواني فرد بايد حتما به روانپزشك مراجعه كند و اگر به حال خودش رها شود تبعات بدي به همراه دارد؟

وقتي رفتارهاي فرد با نرم عادي و آن چيزي كه در جامعه رايج است و همه از آن تبعيت مي‌كنند تفاوت داشته باشد تقريبا همه متوجه اين تفاوت‌ها مي‌شوند. براي مثال فردي كه افسردگي يا پرخاشگري بي حد و مرز دارد و نمي‌تواند رفتارش را كنترل كند براي هر كسي كه در اطرافش وجود دارد رفتارهایش خطرناك است. در كنار اين وقتي خود فرد احساس كند خلق افسرده او برايش مشكل‌ساز است و افكاري در ذهنش وجود دارد كه به‌شدت منفي و خطرناك است اين فرد بايد خودش به سرعت به پزشك مراجعه كند.

به‌طور كلي بايد گفت هرقدر زودتر براي درمان مشكل رواني مراجعه كند و بيماري فرد زودتر تشخيص داده شود به همان نسبت بيماري زودتر درمان مي‌شود و درباره برخي بيماري‌هاي رواني اگر فردي دير مراجعه كند بيماري تبعات بد و طولاني مدتي بر جای مي‌گذارد كه گاهي اين تبعات قابل درمان نيست. كمك‌هايي كه يك متخصص به حل مشكلات رواني مي‌كند بسيار درست و اصولي است و او مي‌تواند به خوبي فرد بيمار را راهنمايي كند كه به چه كسي مراجعه كند و چه خدماتي دريافت كند. افرادي هم وجود دارند كه احساس مي‌كنند در زندگي‌شان مهارت‌هاي لازم ارتباطي ندارند و نمي‌توانند در روابط خود موفقيت‌آميز ظاهر شوند و همچنين افرادي كه تجربيات منفي زيادي از گذشته دارند و نمي‌توانند با يادآوري آنها به زندگي عادي بپردازند و نياز دارند كه با مداخله يك روانپزشك اين مشكلات را برطرف كنند.

بين روانشناس و روانپزشك چه تفاوت‌هايي وجود دارد؟ آيا فردي كه مشكلات روحي دارد بايد بين اين دو انتخاب كند يا تفاوتي ندارد كه براي هر مشكل رواني به كدام‌يك مراجعه كند؟

نخستين تفاوت در روش كار روانشناسان و روانپزشكان در اين است كه روانشناسان روي فايل‌هاي ذهن افراد تاثير گذاشته و طرح‌واره وجودي آدم‌ها را تغيير مي‌دهند، اين در حالي است كه روانپزشكي راه دارودرماني را پيش گرفته و به روي شيمي خون و مغز اثر مي‌گذارد.
تفاوت روانپزشك با روانشناس در اين است كه روانپزشك پزشكي است كه بعد از اتمام دوره پزشكي عمومي تخصص خود را در زمينه مسائل رواني گرفته است. كار روانپزشكان بيشتر تشخيص است و درماني كه توسط اين افراد صورت مي‌گيرد مبتني بر درمان‌ دارويي است. روانشناسان باليني بدون استفاده از دارو و درمان شيميايي با تشخيص انواع اختلالات رواني به فرد كمك مي‌كنند مشكل خود را برطرف كند.

اين درمان بدون دارو عموما از طريق گفت‌وگو درماني و تمرين مهارت‌هاي گوناگون در موقعيت‌هاي مختلف زندگي صورت مي‌گيرد. براي اينكه فردي بداند براي مشكلات مختلف رواني خود به كدام‌يك از اين دو بايد مراجعه كند، تشخيص اين امر اصولا بر عهده فرد نيست و در نخستين مراجعه‌اي كه فرد به هريك از اين دو مي‌كند خود آن روانپزشك يا مشاور تشخيص مي‌دهد كه مشكل فرد مورد نظر مربوط به كدام‌يك از اين دو حيطه بوده و با چه روشي صورت مي‌گيرد. در صورتي كه درمان او نيازمند مداخله دارويي باشد خود روانشناس يا مشاور، فرد را به روانپزشك ارجاع مي‌دهد در حالي كه اگر فردي كه بيمار به او مراجعه كرده روانپزشك باشد و مشكل فرد نيازي به دارو نداشته و بيشتر مبتني بر گفت‌وگو درماني باشد اين پزشك فرد بيمار را به مشاور ارجاع مي‌دهد تا مراحل درمان او به شكل بهتري انجام شود.

يك روانپزشك پيش از هر كاري يك پزشك بوده و كار او تجويز دارو است، لازم به ذكر است كه روش دارو درماني به تنهايي اثربخش نبوده و اين دو شاخه مكمل هم هستند. اگر بيماران مراجعه‌كننده به روانشناسان قادر به تغيير رفتار و نگرش خود نباشند، در اين وضعيت به روانپزشك ارجاع داده مي‌شوند و براي رسيدن به ثبات راه دارو درماني روي آنها انجام مي‌گيرد.
افراد در صورت داشتن مشكل در زمينه‌هاي تعليم و تربيت، شيوه‌هاي صحيح تفكر و رفتار، افسردگي، رفع احساسات بد و منفي و... به روانشناس مراجعه مي‌كنند.

۱. عشق ازخودگذشتگی و وابستگی خودخواهی است.

وقتی عاشق هستید، تمرکزتان بر خوشحال کردن طرف‌مقابل است. همیشه به راه‌هایی فکر می‌کنید تا مطمئن شوید طرفتان احساس دوست‌ داشته شدن و رضایت می‌کند. با هم رقابت نمی‌کنید، سر اینکه چه کسی مهربان‌تر است بحث نمی‌کنید و سر اینکه چه کسی باید ظرف‌ها را بشوید دعوا نمی‌کنید. هیچوقت طرفتان را تهدید احساسی و عاطفی نمی‌کنید، سعی نمی‌کنید کنترلش کنید یا بر او مسلط شوید.

ولی وقتی فقط به طرفتان وابسته هستید، به دنبال راه‌هایی برای خوشحال کردن خودتان هستید. آنقدر به طرفتان وابسته می‌شوید که سعی خواهید کرد برای جلوگیری از دور شدن او، کنترلش کنید. به جای روبه‌رو شدن با مسائل و مشکلات خودتان، از او برای بالا بردن عزت نفس خودتان و پر کردن خلاء درونی‌تان استفاده می‌کنید. باور دارید که او مسئول شادی و خوشبختی شماست و اگر نتواند خوشحالتان کند از دست او عصبانی و ناراحت می‌شوید.

۲. عشق آزادیخواه و وابستگی کنترل‌گر است.

عشق متقابل باعث می‌شود خودِ واقعی‌تان باشید. طرفتان تشویقتان خواهد کرد همان کسی باشید که واقعاً هستید و برای نشان دادن ضعف‌هایتان نترسید. اعتماد متقابل  بین‌تان ایجاد می‌شود و همین اعتماد کاتالیزور قوی‌ای برای رشد هر دو شما خواهد شد. عشق هیچ‌وقت کنترل‌کننده نیست. در واقعیت، عشق فراتر از کنترل است. توانایی طرف‌مقابلتان برای پذیرفتن شما برای آنکه هستید و تشویقتان برای دنبال کردن آرزوهایتان باعث می‌شود نیاز به کنترل کردن زندگی او را فراموش کنید.

از طرف دیگر وابستگی رفتارهای کنترل‌کننده در شما ایجاد می‌کند. جلو طرف‌مقابلتان برای وقت گذراندن با دوستانش را می‌گیرید و یا برای شاد کردن او سطح ناسالمی از توجه و تمرکز می‌گذارید. حتی ممکن است مجبورش کنید که علیرغم احساسش با شما بماند.

۳. عشق توام رشد متقابل و وابستگی دست و پاگیر است.

اگر عاشق باشید، شما و طرفتان در کنار هم رشد خواهید کرد. وقتی هر دو شما تلاش کنید بهترینِ خودتان باشید، بسیار بهتر از زمانی خواهید شد که تنها زندگی کنید. بطور خلاصه، طرفتان باعث تقویت رشد شما و شما سبب رشد او خواهید شد.

در موارد وابستگی، میل شما به کنترل و ناتوانی‌تان به حل مشکلات خودتان رشد شما و همچنین طرفتان را محدود می‌کند. مسائل و مشکلات حل‌نشده‌تان وابستگی غیرلازمی بین شما ایجاد خواهد کرد. جای تعجب نیست که این رشد دو طرف را محدود کرده و عشق وریدن به طریقی سالم را سخت می‌کند.

۴. عشق همیشگی و وابستگی موقتی است.

عشق با گذشت زمان همچنان باقی می‌ماند. ممکن است یک روز رابطه شما و طرفتان برهم بخورد، چه دائمی چه موقتی ولی اگر واقعاً عاشق هم بوده باشید، آن فرد همیشه جایگاهی در قلبتان خواهد داشت و تا آخر عمرتان برای او آرزوی شادی و خوشبختی خواهید کرد.

اما از طرف دیگر، اگر فقط به طرفتان وابسته باشید، بعد از برهم خوردن رابطه تنها چیزی که در قلبتان می‌ماند کینه و خشم خواهد بود. حتی ممکن است احساس خیانت را تجربه کنید. این احساسات از این تصور ناشی می‌شود که طرفتان مجبور به شاد کردن شما بوده است و از چشم شما نتوانسته این کار را به درستی انجام دهد.

۵. عشق شما را از هوای نفستان دور کرده و وابستگی شما را درگیر هوای نفس می‌کند.

وقتی عاشقید، خودمحوری‌تان کمتر می‌شود. این رابطه هوای نفس‌تان را کمتر کرده، رشدتان را تقویت کرده و تشویقتان می‌کند کمتر خودخواه و بیشتر مهربان باشید. رابطه‌ای که با طرفتان دارید، تغییرات مثبت در هر دو شما را تقویت می‌کند. مهمتر اینکه، هر دو شما شجاعت لازم برای حرف زدن درمورد ضعف‌ها، ابراز آسیب‌پذیری‌ها و درمیان گذاشتن حرف‌های دلتان را پیدا خواهید کرد.

درمقابل، روابطی که براساس وابستگی جلو می‌روند، معمولاً تحت نفوذ نفس هستند. به همین دلیل است که خیلی‌ها پشت سر هم درگیر روابطی می‌شوند که به هیچ عنوان برایشان رضایت‌بخش نیست و مشکلات یکسانی را در همه آنها تجربه می‌کنند. این در رابطه‌تان ایجاد وابستگی می‌کند و باعث می‌شود نتوانید بدون وجود طرف‌مقابلتان احساس شادی کنید. برای حل مشکلاتتان یا حداقل فراموش کردن آنها به طرفتان تکیه خواهید کرد.

اگر الان عاشق کسی نیستید، امیدواریم به زودی نیمه گمشده‌تان را پیدا کنید و بتوانید رابطه‌ای معنادار با او بسازید. تا آن زمان، چرا سعی نکنید آدم بهتری باشید؟

 -

منبع مقاله : lifehack.org
مترجم : زینب آرمند

برهم زدن چیزی همیشه آسان‌تر از درست کردن آن است ولی مسلماً هیچوقت چون شیشه ماشینتان شکسته آن را دور نمی‌اندازید. پول می‌دهید تا برایتان شیشه نو بیندازند. درمورد رابطه هم همینطور است.

وقتی رابطه‌ای تمام می‌شود، دوره‌ای باید برای از دست رفتن ارتباط با کسی که زمانی بخشی از زندگی‌مان بود، ناراحتی بکشیم. محققانی که روی کسانیکه در غم از دست رفتن رابطه‌های عاشقانه‌شان بودند اسکن مغزی انجام دادند متوجه شدند که الگوی فعالیت مغز همه آنها شبیه به مغز کسانی است که از افسردگی رنج می‌برند.

شما برای رابطه ای که در آن هستید، زمان، انرژی، احساس و قسمت‌های دیگر زندگی‌تان را هزینه کرده‌اید. شاید هنوز وقت آن نیست که آن را تمام کنید. اینجا به شش نشانه‌ای اشاره می‌کنیم که در این تصمیمگیری کمکتان می‌کند.

۱.رابطه‌جنسی خوبی دارید.

اگر داشتن ارتباط جنسی کسالت‌بار هیچوقت بین شما و همسرتان مشکل نبوده، بهتر است با هم بمانید. اگر اینطور است شما خیلی خوش‌شانس بوده‌اید که چنین شیمی قوی‌ای با هم دارید.

هیچکس دوست ندارد کنار کسی پیر شود که عشق‌بازی با او برایش خسته‌کننده است. اگر شما و همسرتان می‌توانید رابطه‌جنسی‌تان را جذاب نگه دارید، پس کنار هم بمانید.

۲. سر چیزهای کوچک دعوا می‌کنید.

کنترل تلویزیون را دستش گرفته است و نمی‌گذارد برنامه موردعلاقه‌تان را تماشا کنید. شما برای شام سالاد درست کرده‌اید ولی همسرتان عاشق گوشت است. این جنگ و جدال‌ها به نظرتان هیچوقت تمامی ندارد و بخاطر همین می‌خواهید رابطه‌تان را تمام کنید.

ولی آیا سر مسائل مهم و اصلی هم دعوا دارید؟ اگر سر باورهار ارزش‌ها و اخلاقیات با هم جدالی ندارید، یعنی خیلی بیشتر از آنچه فکر می‌کرده‌اید با هم سازگارید. فقط باید یاد بگیرید که سر مسائل پیش پا افتاده با هم مصالحه کنید تا رابطه‌ بهتر و شادتری داشته باشید.

همه زوج‌ها با هم دعوا می‌کنند. ولی می‌توانید یاد بگیرید که چطور با داشتن علایق متفاوت زندگی خوبی کنار هم داشته باشید.

۳. کنار هم قوی‌تر هستید تا جدا جدا.

وقتی کنار او هستید آدم بهتری می‌شوید یا وقتی خودتان تنهایید؟ آیا همسرتان شما را به چالش می‌کشد؟ آیا تشویقتان می‌کند که بهتر شوید و پیشرفت کنید؟ آیا در این راه کمکتان می‌کند؟ اگر اینطور است اصلاً درست نیست رابطه‌تان را با او تمام کنید.

آدم‌های کمی هستند که بگویند کسی را پیدا کرده‌اند که از نظر روحی به آنها می‌خورد و با هم سازگاری دارند. اگر طرفتان به سلامت فکری، احساسی، جسمی و معنوی شما توجه دارد، نباید از رابطه با او بیرون بیایید.

۴. همسرتان از آرزوهای شما حمایت می‌کند.

وقتی به طرفتان گفتید که می‌خواهید از کارتان بیرون بیایید و بروید استاد قنادی شوید، به جای اینکه بگوید «واقعاً چه دلیلی داره همچین کاری کنی؟»به شما گفته است، «این عالیه!» اگر کسی اینطور از آرزوها و اهداف شما حمایت می‌کند، نباید رابطه‌تان را با او تمام کنید.

۵. چیزی را با هم ساخته‌اید.

اگر شما و طرفتان به سمت یک هدف مشترک برای ساختن یک خانواده، کار یا پروژه تلاش کرده‌اید و با هم روی آن کار کرده‌اید، می‌تواند نشانه این باشد که نباید از آن رابطه بیرون بیایید.

تمام کردن رابطه‌تان در این زمان به این معنی است که مجبور خواهید بود بخاطر آن کار او را دوباره ببینید که این به دردسرتان می‌اندازد.

۶. طرفتان می‌خواهد برای بهتر کردن رابطه‌تان تلاش کند.

اگر کسی را دارید که برای برآوردن نیازهای شما تلاش می‌کند، می‌تواند نشانه این باشد که نباید رابطه‌تان را تمام کنید. داشتن این تمایل و پشتکار برای بهتر کردن رابطه چیزی است که هر کسی ندارد. به آن توجه کنید.

از طرف دیگر، اگر طرفتان تمایلی برای تلاش کردن نشان ندهد، مقاله‌ای که مربوط به نشانه‌های تمام کردن رابطه‌ است را مطالعه کنید.

اگر تصمیم دارید رابطه‌تان را بر هم بزنید، حداقلش این است که چیزی یاد گرفته‌اید. رشد فردی بخشی از یک رابطه عاشقانه سالم است.

محققان دریافته‌اند که بعد از برهم خوردن رابطه، زنان بیشتر از مردان قدرت اصلاح ویژگی‌ها، خصوصیات و باورهای خود را داشته‌اند.

منبع مقاله : powerofpositivity.com
مترجم : زینب آرمند

فکر سمّی 1 - تفریح اتلاف وقت است.
باور مثبت: استراحت ، سرگرمی وآرامش هم لازم است.

فکر سمّی 2 - به نفع توست که دیگران را کنترل کنی.
باور مثبت: اگر می خواهی دیگران با تو کنار بیایند، آن ها راکنترل نکن.

فکر سمّی 3 - بهتر است عقده دلت را خالی کنی .
باور مثبت: به جای آن که عقده دلت را خالی کنی قاطعانه رفتار کن .

فکر سمّی 4 - مهربانی بر نامهربانی پیروز خواهد شد.
باور مثبت: با نامهربانی محکم برخورد کن، به هیچ کسی اجازه نده با تو بدرفتاری کند.

فکر سمّی 5 - چیزی نگو که دیگران را برنجانی.
باور مثبت: حرف های مهم را مدبرانه بزن.

فکر سمّی 6 - نه بگو چون اگر رو بدهی آستر هم می خواهند.
باور مثبت: اگر برای رابطه ای ارزش قائل هستی تا حد امکان در آن انعطاف داشته باش.

فکر سمّی 7 - جواب ابلهان خاموشی است.
باور مثبت: عزیزانت ارتباط می خواهند نه سکوت.

فکر سمّی 8 - اگر می خواهی کار ها درست پیش برود خودت آن ها را انجام بده.
باور مثبت: مسئولیت هایت را اولویت بندی کن، کار هایی را که دوست داری و می توانی انجام بدهی انجام بده و بقیه کار ها را به دیگران محول کن.

فکر سمّی 9- وقتی کار ها خوب پیش نمی رود دنبال مقصر بگرد.
باور مثبت: وقتی کار ها خوب پیش نمی رود دنبال راه حل بگرد.

فکر سمّی10 - تنبیه بهترین تربیت است.
باور مثبت: به جای آن که رفتار های بد راتنبیه کنی، رفتار های خوب را پیدا کن و به آن ها پاداش بده.

فکر سمّی 11 - احساساتت را بروز نده.
باور مثبت: احساساتت را بروز بده تا اعتماد بسازی و صمیمیت ایجاد کنی.

فکر سمّی 12- با همان اولین برداشت می توانی آدم ها را بشناسی.
باور مثبت: هر آدمی بی همتاست تا او را در شرایط مختلف ندیده باشی، واقعا نمی توانی او را بشناسی.

فکر سمّی 13- قربانی، همیشه قربانی است.
باور مثبت: تو می توانی خودت را از دام ناراحتی های گذشته برهانی.

فکر سمّی 14- فروتن باش و به خودت نبال.
باور مثبت: نقاط قوت و توانایی هایت را راحت و صادقانه بیان کن.

فکر سمّی 15 - همه باید تو را دوست داشته باشند.
باور مثبت: آن که هستی و آن چه هستی را دوست د اشته باش.

گرچه در عنوان پست از واژه فریب استفاده شده است، اما شاید بهتر باشد به قضیه با بار منفی نگاه نکنیم و این طور بنگریم که چون مجبور به حضور در جامعه هستیم، ناگزیر هستیم که برای بقا یا افزایش تأثیر خود، آراسته به مهارت‌های اجتماعی شویم.

در اینجا برای نمونه به ۱۱ ترفند مبتنی بر دانش روانشناسی اشاره می‌کنیم که می‌تواند زندگی شما را دگرگون کند و شما به کمک آنها خواهید توانست، بدون تقابل مستقیم، وارد کردن فشار و یا دادن امتیاز، دیگران را وادار کنید که به خواسته‌های شما تن در بدهند!

۱- از طعمه استفاده کنید تا مردم محصول شما را بخرند:

فرض کنید که دو نسخه از یک محصول یا خدمات را دارید که یکی از آنها خیلی گران‌تر از دیگری است. مشکل شما این است که در فروش نسخه گران‌تر، موفق نیستید.

برای اینکه مردم را مشتاق کنید که محصول گران‌تر را بخرند باید یک نحصول سوم هم درست کنید، روی این محصول یا خدمات سوم، همان قیمت محصول گران را باید بگذارید، اما این محصول باید عملکرد یا کیفیت به وضوح پایین‌تری از محصول گران اولیه داشته باشید.

این طوری مردم قیمت‌ها را با هم مقایسه می‌کنند و به نظرشان خرید محصول گران، خیلی ارزشمند خواهد آمد.

۲- فضای گفتگو و مذاکره را تغییر بدهید.

می‌خواهید معامله حساسی کنید و طرف مقابل شما سرسختی می‌کند و از قیمت یا شرایطی که داده، اصلا کوتاه نمی‌آید؟

بی‌جهت در یک سالن کنفرانس یا دفتر کار او، با وی قرار مجدد نگذارید! او را به یک رستوران یا کافی‌شاپ دعوت کنید!

آخر مردم وقتی فضای پیرامونی‌شان، به جای مبلمان و وسایل اداری، وسایل عادی و پذیرایی باشد، از خودخواهی می‌کاهند و بیشتر منعطف می‌شوند.

۳- سود دو سویه

کمک کنید تا طرف تجاری یا کاری‌تان به چیزی که نیاز دارد به نحوی برسد یا دست‌کم کارش تسهیل بشود، این طوری او در این معذوریت قرار می‌گیرد که لطف شما را جبران کند.

۴- تقلید از زبان بدن دیگران، برای علاقه‌مند کردن آنها به خود

می‌خواهید شخص خاصی به شما بیشتر توجه کند،‌مثلا رئیس مافوق شما؟

کافی است که از زبان بدن او تقلید کنید یا با تن و شیوه سخن گفتن او حرف بزنید. معمولا کمتر کسی متوجه این تقلیدکاری شما می‌شود، حتی خود مقام مافوق شما. اما این کار شما به صورت نامحسوس، باعث می‌شود که به دل آن شخص راه پیدا کنید!

۵- سریع‌تر صحبت کنید تا مخالف شما، تبدیل به موافق‌تان شود!

کسی سرسختانه با شما مخالفت می‌کند و با دلیل و بینیه،‌ استدلال‌های شما را سست و بی‌اثر می‌کند؟ کافی است که موقع مذاکره و مابحثه با او، ریتم سخن گفتن خود را سریع‌تر کنید، این طوری فرصت لازم برای پردازش سخنان خود را از او می‌گیرید و او دیگر نمی‌تواند به خوبی گذشته، شما را در موضوع ضعف باقی بگذارد.

۶- مردم را گیج کنید تا خواهشتان را بپذیرند

به جای اینکه بگویید این ۸ کارت، ۳ دلار می‌ارزند به مردم بگویید که قیمت آنها ۳۰۰ پنی است! در ظاهر هیچ فرقی نمی‌کند، اما این طوری مردم مجبورند که کمی فکر کنند و یک محاسبه ذهنی انجام بدهند تا ببینند، قیمت هر کارت، چند دلار است. خیلی وقت‌ها هم تسلیم قیمت پیشنهادی شما می‌شوند.

۷- وقتی کسی خسته و تهی از انرژی شده، از او خواهشی کنید!

به جای اینکه اول صبح، وقتی که مردم انرژی زیاد دارند،‌از آنها خواسته‌ای بخواهید، آخر وقت کاری، وقتی آنها تهی از انرژی می‌شوند، به نزدشان بروید و از آنها بخواهید که لطفی در حق شما بکنند.

۸- به جای افعال از اسامی استفاده کنید

استفاده از اسامی، هویت شخصی شما را به عنوان عضوی از یک گروه،‌ تقویت می‌کند.

بنابراین به جای اینکه بگویید: رأی دادن چقدر برای شما اهمیت دارد؟ بپرسید که: چقدر برای شما مهم است که یک رأی‌دهنده باشید.

۹- سیاست قدیمی ترساندن

شرایط خطیر و متزلزل کاری یا اجتماعی را به کسی متذکر شوید و درست پس از آکه کسی به هراس افتاد،‌از او درخواستی کنید.

۱۰- عکس‌هایی از چشم را به نحوی به رؤیت اشخاص برسانید، تا آنها با خواسته شما موافقیت کنند

اگر آدم‌های فکر کنند که تحت نظارت هستند، حتی اگر این امر ظاهری باشد، مثلا چشم‌هایی روی پوستر دیواری، آنها بیشتر احتمال دارد که چیزی را که به امانت برده‌اند، بازگردانند یا از خطایی پرهیز کنند.

۱۱- بر چیزی که رقیب شما به دست آورده، تمرکز کنید و نه چیزی که از دست داده

در مذاکره و مباحثه، بیشتر روی چیزهایی که طرفتان به دست خواهد آورد، تمرکز کنید و نه چیزی که از دست می‌دهد.

مثلا:

اگر موافقت کنی، صاحب خودرویی خواهی شد که هزار دلار ارزش دارد.

و این طوری حرف نزنید:

من هزار دلار بابت فروش این خودرو، می‌خواهم!

1.نسل جوان بیشتر استرس دارد
به گفته محققان، بزرگ ترین علت استرس در جوانان بی ثباتی شغلی و مسائل مربوط به کار است. نسل جوان در مقایسه با نسل گذشته هیجان، خشم، اضطراب و افسردگی بیشتری را تجربه می کنند.

2.استرس در محل کار به بدن آسیب می رساند
نتایج پژوهش های دانشگاهی نشان می دهد ، ارتباط قوی بین استرس در محل کار و 23درصد افزایش احتمالی حمله قلبی وجود دارد. تحقیقات دیگرنشان می دهد که استرس در محل کار می تواند موجب افزایش احتمال بیماری قند در زنان شود.

3. یک لبخند درمان استرس است
یک لبخند واقعی و صادقانه که از عضلات چشم و دهان استفاده می شود، می تواند بعد از یک حادثه استرس آور، ضربان قلب، را کاهش دهد. بنابراین هر زمانی که درترافیک گیر کردید سعی کنید لبخند بزنید تا نه تنها به سلامت روحی روانی بلکه به سلامت قلب شما نیز کمک کند.

4.ارتباط بین سلامت و موقعیت های پر استرس
مشخص شده است که استرس به تنهایی باعث مشکلات جسمی می شود، حتی فکر کردن درباره یک محیط استرس زا می تواند به سلامت شما آسیب برساند! طی تحقیقات پژوهشگران دانشگاه اوهایو، مشخص شدحتی فکر کردن درباره یک حادثه پراسترس باعث افزایش پروتئین c می شود که با التهاب مقابله می کند. این افزایش می تواند به خود التهاب منجرشود.محققان دریافته اند که حتی فکر کردن درباره استرس می تواند احتمال بیماری قلبی را افزایش دهد .
5.تنش مزمن خطر بیماری دیابت را افزایش می دهد
پژوهشگران سوئدی طی 35 سال ارتباط بین استرس مداوم در محل کار یا منزل را بررسی کردند.نتیجه این بررسی نشان داد که افرادی که به طور مداوم استرس داشتند تا 45 درصد در معرض ابتلا به دیابت نوع دو بودند.

6.استرس باعث التهاب می شود
پژوهشگران آمریکایی دریافتند که در دراز مدت ، استرس می تواند توانایی مقابله کردن بدن با بیماری ها را کاهش دهد. این امر احتمال ابتلا به بیماری های عفونی را بالا می برد.محققان بر این باورند زمانی که فرد دچار استرس می شود ،سلول های سیستم ایمنی نمی تواند به کنترل هورمون واکنش نشان دهد؛ در نتیجه خطر التهاب که بیماری هایی چون بیماری قلبی ،آسم و بیماری های خود ایمنی ایجاد می کند ،افزایش می یابد.


5 پیشنهاد برای کاهش استرس

بابونه
یک لیوان چای بابونه به آرامش شما کمک خواهد کرد.

سنبل کوهی
برخی مکمل های گیاهی بدون ایجاد خواب آلودگی باعث کاهش اضطراب می شود(مانند ال- تیانین) در حالی که برخی دیگر اثر آرامبخشی دارد.

بادرنجبویه
بادرنجبویه (Melissa officinalis)از کلمه یونانی زنبور عسل گرفته شده ودست کم از دوران قرون وسطی برای کم کردن استرس و اضطراب و کمک به خواب ،از آن استفاده می شد.

ورزش
ورزش برای مغز مفید و یک پادزهر قوی برای افسردگی و اضطراب محسوب می شود. به طور معین و مداوم ورزش کنید تا اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنید و سلامتی تان حفظ شود.

نظم در خوردن
بی نظمی در غذا خوردن استرس زاست.

املاح به خصوص پتاسیم، روی، مس و آهن در سیستم های آنزیماتیک نقش دارد و در بیوسنتز میانجی های عصبی ضروری است. کمبود این املاح به خصوص آهن در کاهش توانایی های ذهنی تأثیرگذار است و در ضمن می تواند توان فرد را در مقابله با بسیاری از عوامل استرس زا کاهش دهد.
-

منبع: سایت نیوزویک

۱۰- «ثروت واقعی اندوخته های درونی ما هستند». – بی. سی. فوربز

۱۱- «من یاد گرفته ام همیشه کارهایی را انجام دهم که قبلاً انجامشان نداده ام. رشد و راحت طلبی با یکدیگر همزیستی ندارند». – ویرجینیا رامتی

۱۲- «اگر شمار اشتباهاتی که در زندگی مرتکب می شوید بیش از اندازه زیاد نباشد؛ تنها لازم است چند کار را به معنای واقعی درست انجام دهید تا موفق شوید». – وارن بافت

۱۳- «به نظر من شانس، تلاقی آمادگی قبلی با فرصت است». – اپرا وینفری

۱۴- «لطفاً به آنچه از خود به یادگار می گذارید فکر کنید، چون زندگی هر روز شما چیزی غیر از آن نیست». – گری وینرچاک

۱۵- «ایده ی خوب کم نیست، آنچه که کم پیدا می شود عزم اجرا کردن آنهاست». – ست گودین

۱۶- «تمام رؤیاهای ما می توانند به واقعیت بدل شوند، اگر شجاعت دنبال کردن آنها را داشته باشیم». – والت دیزنی

۱۷- «چیزی به نام شانس، تقدیر یا سرنوشت وجود ندارد که بتواند بر عزم راسخ یک انسان مصمم چیره شود». – الا ویلر

۱۸- «زمان شما ارزشمند است، پس آن را صرف تقلید از زندگی دیگران نکنید». – استیو جابز

همچنین والدین به دلیل داشتن چند فرزند و در سنین مختلف ممکن است در شیوه‌های تربیتی آنان دچار اشتباهاتی شوند. هرچند برخی از این اشتباهات به راحتی قابل جلوگیری و اصلاح هستند.

هلث لاین در مقاله‌ای در باب تربیت فرزندان به برخی از اشتباهات رایج والدین اشاره کرده که به شرح زیر است:

- خودداری از توضیح نابرابری‌ها و تبعیض‌های اجتماعی: والدین دوست دارند فرزندانشان از داشتن نگاه تبعیض‌آمیز به دیگران دور باشند و به همین دلیل ممکن است از صحبت کردن در مورد تفاوت‌ها و نابرابری‌ها با فرزندانشان خودداری کنند. هرچند از آنجایی که کودکان به این تفاوت‌ها پی می‌برند سکوت کردن در برابر نابرابری‌های اجتماعی راه‌حل نیست بلکه بهتر است والدین به طور شفاف این تفاوت‌ها را به فرزندشان توضیح داده و بر اهمیت برابری و تساوی بین تمام افراد جامعه تاکید کنند.

- تحسین کردن افراطی: واضح است رشوه دادن به کودک می‌تواند انگیزه درونی او را کاهش دهد. بنابراین ممکن است کودک با دریافت یک هدیه بسیار ناچیز هم، شب‌ها زود به خواب برود اما این روش به او کمک نمی‌کند تا به اهمیت و فایده خواب خوب شب پی ببرد. هرچند برخی از والدین آگاه نیستند که تحسین و تشویق هم می‌تواند تاثیر مشابه داشته باشد. به طور کلی تحسین بی دلیل همچون رشوه دادن به کودک عمل می‌کند و به همین دلیل لازم است علت تحسین شدن کودک به طور کامل برای او روشن باشد.

- جلوگیری از ایجاد احساسات منفی در کودک: زمانی که کودک غمگین است والدین سعی می‌کنند به سرعت کاری انجام دهند تا حال او بهتر شود اما گاهی اوقات لازم است آنان بیش از آنکه حس خوبی پیدا کنند احساسات منفی را به طور کامل تجربه کنند. دور کردن کودکان از تجربه احساسات منفی باعث می‌شود آنان به جای آنکه احساس حمایت شدن داشته باشند تصور کنند بی‌اعتبار و بی‌ارزش هستند. این وضعیت با خطر فزآینده افسردگی و بروز مشکل در تنظیم و کنترل احساسات ارتباط دارد.

- جلوگیری از بهم خوردن اوضاع و وقوع حادثه: زمانی که کودک دچار اشتباه می شود طبیعی است که والدین به سرعت به دنبال راه‌حل و نجات فرزند خود هستند اما کودکانی که با پیامد اشتباهات خود مواجه می‌شوند بهتر می‌توانند در شرایط مختلف انعطاف پذیر باشند. زمانی‌که والدین به سرعت برای کمک به فرزندشان حاضر می‌شوند حس اعتماد به نفس آنان را کم اهمیت جلوه می‌دهند. همچنین دخالت بیش از حد والدین موجب می‌شود کودک در برقراری ارتباط با دیگران با مشکل روبه‌رو شود. به فرزندتان اجازه دهید اشتباه داشته باشد و شکست بخورد سپس آموزش بدهید چگونه اشتباهات خود را برطرف کند.

- درگیر نکردن کودکان در مشاجرات بین والدین: مشاجره بین والدین برای کودکان استرس‌آور است اما تمام این موارد تاثیر برابر و مشابهی ندارد. فریاد زدن و خشونت قابل قبول نیست اما اگر به دنبال آن هستید که برای جلوگیری از بروز درگیری، همسرتان را به سکوت وادار سازید، این شیوه نیز تاثیر مخربی بر سلامت روان کودک دارد. بررسی‌ها نشان می‌دهد کنار گذاشتن مشاجرات و درگیری‌ها بدون حل کردن آنها می‌تواند همچون دعواهای خشونت‌آمیز برای فرزندان مخرب باشد.

- برنامه‌ریزی برای فعالیت‌های آموزشی متعدد: در نظر گرفتن فعالیت‌های برنامه‌ریزی شده متعدد امروزه برای بسیاری از کودکان به عادت تبدیل شده است. نتایج یک بررسی حاکیست، کودکانی که وقت آزاد بیشتری دارند عملکرد اجرایی بهتری از خود نشان می‌دهند. عملکردهای اجرایی و مدیریتی، مهارت‌هایی را شامل می‌شود که کودک را قادر می‌سازد تا برای خود هدف‌هایی در نظر گیرد و به آنها دست پیدا کند.

- نقض و بی‌توجهی به قوانین و مقررات خود: برخی از والدین به فرزندشان توصیه می‌کنند آنچه را من می‌گویم انجام بده نه آنچه را که من انجام می‌دهم. این عبارت شاید خوب و معمولی به نظر آید اما لزوما کارآیی ندارد. کودکان بیش از آنچه به کلمات توجه کنند رفتار والدینشان را دنبال می‌کنند. اگر دنبال آن هستید کودک‌تان مطالعه داشته باشد یا از خوراکی‌های سالم مصرف کند نشان دادن مثال عملی برای او بیش از تعیین کردن قانون و دستور تاثیرگذار است.

- تصور داشتن کنترل کامل بر کودک: در نهایت فراموش نکنید که در میزان تاثیرگذاری روش‌های تربیتی والدین بر کودکان محدودیت وجود دارد. والدین بر برخی از موفقیت‌های فرزندشان تاثیر می‌گذارند اما تعدادی از آنها به خلق و خو، تجربیات و انتخاب‌های آنان بستگی دارد.

بنابراین، باور اینکه روش‌های تربیتی عامل تعیین کننده در زندگی کودک هستند، یکی از بزرگترین اشتباهات والدین به حساب می‌آید.