زندان حسرت  

زنی بود

از دکمه‌ی سِیو می‌ترسید

عینک تیره می‌زد

طوری شالش را پشت گوش می‌انداخت

که کسی به خاطر نیاوردش

در کامپیوترش هیچ عکسی نبود

هیچ نامه‌ای

مدام سطل آشغالش را خالی می‌کرد

انگار همین حالا لپ‌تاپش را از جعبه در‌آورده بودند

طوری در را می‌بست

که گویی

هرگز به خانه برنخواهد گشت

شب‌ها که مسواک می‌زد

اثر انگشتی از گردنش بالا می‌آمد

گلویش را می‌فشرد

لک‌لکی بود در آسمانی خالی

که خرچنگی رهایش نمی‌کرد

همسایه‌ها می‌گفتند

همیشه گردنش خراش داشت

و لبش مکیده شده بود

معلوم نبود

به آینه‌ی آسانسور نگاه می‌کنم

انگشت‌هایم کشیده می‌شود

میان کیسه‌های میوه

نان و شیر و ماست

اگر تو بودی

پشت‌بام هم پیاده نمی‌شدیم

با این دست‌ها که

شعر چيزي نيست

لحنِ گفتن «دوستت‌ مي‌دارم» است

من

لال و كور و فلج و بي‌دست و پا شوم اگر

شعر نتوانم گفت شايد

اما

دوستت خواهم داشت حتما...

  علیرضا روشن

در شعرهایِ من

ممكن است ماه

راه شود

و كوه

دريا

اما درد

كماكان

همان است كه بود...

کار شاعر شعر است

کار گندمکار درودن

کار نانوا نان

دریغ گندم قحطی است

دریغ نانوا گرسنگی

دریغ گزمه گان کشتار

دریغ شاعر … چه بگویم؟!

آزادی اگر نیست

از شعر نیست به خاطر شاعر نیست

گندم اگر نیست

از شعر نیست به خاطر شاعر نیست

نان اگر نیست

از شعر نیست به خاطر شاعر نیست

گندمزار در آتش است

گندمکار در محاصره ی ‌ِ غروب

شاعر در بند

حکومت گزمه گان به خاطر شاعر نیست

 علیرضا روشن

نه فقط از تو اگر دل بكنم می میرم

                          سایه ات نیز بیفتد به تنم می میرم

بین جان من و پیراهن من فرق نیست

                          هر یکی را که برایت بکنم می میرم

بـرق چشمان تو از دور مرا می گیرد

                          من اگر دسـت به زلفت بزنم می میرم

بازی ماهی و گربه است نظر بازی ما

                          مثل یک تنگ شبی می شکنم می میرم

روح ِ برخاسته از من ته ِ این كوچه بایست

کاش دور و بر ما این همه دل‌بند نبود

                                 و دلم پیش کسی غیر خداوند نبود

آتشی بودی و هر وقت تو را می‌دیدم

                                 مثل اسپند، دلم جای خودش بند نبود

مثل یک غنچه که از چیده شدن می‌ترسید

                                 خیره بودم به تو و جرأت لبخند نبود

هرچه من نقشه کشیدم به تو نزدیک شوم

                                 کم نشد فاصله؛ تقصیر تو هرچند نبود

شدم از «درس» گریزان و به «عشقت» مشغول

                                 بین این دو چه کنم نقطه‌ی پیوند نبود

مدرسه جای کسی بود که یک دغدغه داشت

                                 جای آن‌ها که به دنبال تو بودند نبود

بعد از آن هر که تو را دید، رقیبم شد و بعد

                                 اتفاقی که رقم خورد، خوش‌آیند نبود

آه ای تابلوی تازه به سرقت رفته!

تا تو بودی در شبم، من ماه تابان داشتم

                           روبروی چشم خود چشمی غزلخوان داشتم

حال اگر چه هیچ نذری عهده دار وصل نیست

                           یک زمان پیشآمدی بودم که امکان داشتم

ماجراهایی که با من زیر باران داشتی

                           شعر اگر می شد قریب پنج دیوان داشتم

بعد تو بیش از همه فکرم به این مشغول بود

                           من چه چیزی کمتر از آن نارفیقان داشتم؟!

ساده از «من بی تو می میرم» گذشتی خوب من!

                           من به این یک جمله ی خود سخت ایمان داشتم

لحظه ی تشییع من از دور بویت می رسید

می رسد یک روز فصل بوسه چینی در بهشت

                                روی تختی با رقیبان می نشینی در بهشت

تا خدا بهتر بسوزاند مرا خواهد گذاشت

                                یک نمایشگر در آتش، دوربینی در بهشت

صاحب عشق زمینی را به دوزخ می برند

                                جا ندارد عشق های این چنینی در بهشت

گیرم از روی کرم گاهی خدا دعوت کند

                                دوزخی ها را برای شب نشینی در بهشت

... با مرامی که من از تو باوفا دارم سراغ

                                می روی دوزخ مرا وقتی ببینی در بهشت

من اگر جای خدا بودم برای «ظالمین»

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را

                                 او که هرگز نتوان یافت همانندش را

منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد

                                 غزل و عاطفه و روح هنرمندش را

از رقیبان کمین کرده عقب می ماند

                                 هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را

مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر

                                 هر که تعریف کند خواب خوشایندش را

مادرم بعد تو هی حال مرا می پرسد

                                 مادرم تاب ندارد غم فرزندش را

عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو

                                 به تو اصرار نکرده است فرایندش را

قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت

                                 مشکل از توست اگر پس زده پیوندش را

حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید

                                 بفرستند رفیقان به تو این بندش را :

منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر