بسم الله الرحمن الرحیم
سلام
ما خودمان این طوری هستیم، از آن موقعی که چشم باز کردیم، وقتی دهه عاشورا و بحث امام حسین و کوفه و اینها شده است، این کوفی ها را لعنت می کنیم!
ببینم تو خودت بودی این کار را می کردی؟
امشب همه بروید با خودتان فکر کنید که اگر شماها بودید حاضر بودید که پایش بایستید تا آنجا که عمرو انصاری ایستاد.
می گویند تا وقتی که او زنده بود در روز عاشورا یک تیر به امام حسین(ع) اصابت نکرد، یک شمشیر یه سوی او نیامد، تا این که این قدر به او تیر خورد محبور شد به زمین افتاد و دیگر نمی توانست بلند شود، رویش را به امام حسین کرد و گفت: آیا من به آن پیمانی که بسته بودم عمل کردم؟ وفاداری کردم؟
امام حسین(ع) به او می گوید: "نعم، انت امامی فی الجنه" تو جلوتر از من در بهشت می روی، وقتی رفتی آنجا سلام من را به جدم برسان. (بحار الانوار، ج45، ص 22)
من از شما سوال می کنم، بین ما چند نفر این طور هستند که پای آن چیزی که در درون می دانند حق است، بایستد، اصلا متزلزل نشود و این امور دنیایی او را فریب ندهد؟
مساله این بود، اصلا باور کردنش سخت است...
"قسمتی از صحبت های حاج آقا مجتبی تهرانی"
پ.ن:
ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان
مثل تیری که رها می شود از دست کمان
خسته از ماندن و آماده رفتن شده بود
بعد یک عمر رها از قفس تن شده بود
مست از کام پدر بود و لبش سوخته بود
مست می آمد و رخساره برافروخته بود
روح او از همه دل کنده، به او دل بسته
بر تنش دست یدالله حمایل بسته
بی خود از خود، به خدا با دل و جان می آمد
زیر شمشیر غمش رقص کنان می آمد
یاعلی گفت که بر پا بکند محشر را
آمده باز هم از جا بکند خیبر را
آمد، آمد به تماشا بکشد دیدن را
معنی جمله ی در پوست نگنجیدن را
بی امان دور خدا مرد جوان می چرخید
زیرپایش همه ی کون و مکان می چرخید
بارها از دل شب یک تنه بیرون آمد
رفت از میسره از میمنه بیرون آمد
آن طرف محو تماشای علی، حضرت ماه
گفت:لاحول ولاقوه الابالله
مست از کام پدر، زاده ی لیلا، مجنون
به تماشای جنونش همه دنیا مجنون
آه در مثنوی ام آینه حیرت زده است
بیت در بیت خدا واژه به وجد آمده است
رفتی از خویش ، که از خویش به وحدت برسی
پسرم! چند قدم مانده به بعثت برسی
نفس نیزه و شمشیر و سپر بند آمد
به تماشای نبرد تو خداوند آمد
با همان حکم که قرآن خدا جان من است
آیه در آیه رجزهای تو قرآن من است
ناگهان گرد و غبار خطر آرام نشست
دیدمت خرم و خندان، قدح باده به دست
آه، آیینه در آیینه عجب تصویری
داری از دست خودت جام بلا می گیری
زخم ها با تو چه کردند؟ جوان تر شده ای
به خدا بیش تر از پیش پیمبر شده ای
پدرت آمده در سینه تلاطم دارد
از لبت خواهش یک جرعه تبسم دارد
غرق خون هستی و برخواسته آه از بابا
آه، لب واکن و انگور بخواه از بابا
گوش کن خواهرم از سمت حرم می آید
با فغان پسرم وا پسرم می آید
آن طرف گریه ی آن چلچله را میشنوی؟
این طرف قهقهه ی حرمله را میشنوی؟
باز هم عطر گل یاس به گیسو داری
ولی اینبار چرا دست به پهلو داری؟
کربلا کوچه ندارد همه جایش دشت است
یاس در یاس مگر مادر من برگشته است؟
مثل آیینه ی در خاک مکدر شده ای
چشم من تار شده؟ یا تو مکرر شده ای؟!
من تو را در همه ی کرب و بلا می بینم
هر کجا می نگرم جسم تو را می بینم
ارباْ اربا شده چون برگ خزان می ریزی
کاش می شد که تو با معجزه ای برخیزی
مانده ام خیره به جسمت که چه راهی دارم
باید انگار تو را بین عبا بگذارم
باید انگار تو را بین عبایم ببرم
تا که شش گوشه شود با تو ضریحم پسرم...
(سید حمیدرضا برقعی)
این شب ها هیچ کس رو از دعا فراموش نکنید...
دل من گم شد، اگر پیدا شد...