آنقدر
که گاهی شورش را درمی آورند
خنده هایشان باتو
اما
از دل به تو
از ته دل برتومی خندند براین همه سادگی ات
اما تو
از ته دل برای آنها می خندی
درست مثل بچه ایی که اختیارخنده هایش راازدست داده
من با این همه سادگی کجا به این دنیا می آییم؟؟؟
خدایا وقتی که دل گرفته و غم دار است وقتی پایان دوست داشتن از یاد بردن
شده و آسمان بالای سرت از دود دلها گرفته به چه می توان دل را خوش کرد ؟
نا امیدانه رو به سوی تو کرده ام تا دستم بگیری ای خدا .
صدایم کن قبل از آنکه به انتها برسم .....
خدایا من بنده گنهکار توام میدانم تو بزرگی و بخشنده تو را قسم به بزرگی و کرمت مرا آنی به خود وا مگذار.....
تو در جان منی من غم ندارم تو ایمان منی من کم ندارم اگر درمان تویی دردم فزون کن و گر معشوقه ای سهم من جنون کن
تویی
تنها تویی تو علت من تو بخشاینده بی منت من صدایم کن صدای تو ترانه است
کلامت آیه های عاشقانه است تو را من سجده سجده می پرستم که سربرخاک بر زانو
نشستم .
می دانم هر از گاهی دلت تنگ می شود. همان دل های بزرگی که جای من در آن است، آن قدر تنگ می شود که حتی یادت می رود من آنجایم.
دلتنگی هایت را از خودت بپرس و نگران هیچ چیز نباش!
هنوز من هستم.
هنوز خدایت همان خداست!
هنوز روحت از جنس من است!
اما من نمی خواهم تو همان باشی!
تو باید در هر زمان بهترین باشی.
نگران شکستن دلت نباش!
می دانی؟ شیشه برای این شیشه است چون قرار است بشکند.
و جنسش عوض نمی شود ...
و می دانی که من شکست ناپذیر هستم ...
و تو مرا داری ...برای همیشه!
چون هر وقت گریه می کنی دستان مهربانم چشمانت را می نوازد ...
چون هر گاه تنها شدی، تازه مرا یافته ای ...
چون هرگاه بغضت نگذاشت صدای لرزان و استوارت را بشنوم،
صدای خرد شدن دیوار بین خودم و تو را شنیده ام!
درست است مرا فراموش کردی، اما من حتی سر انگشتانت را از یاد نبردم!
دلم نمی خواهد غمت را ببینم ...
می خواهم شاد باشی ...
این را من می خواهم ...
تو هم می توانی این را بخواهی. خشنودی مرا.
من گفتم : وجعلنا نومکم سباتا (ما خواب را مایه آرامش شما قرار دادیم)
و من هر شب که می خوابی روحت را نگاه می دارم تا تازه شود ...
نگران نباش! دستان مهربانم قلبت را می فشارد.
شب ها که خوابت نمی برد فکر می کنی تنهایی ؟
اما، نه من هم دل به دلت بیدارم!
فقط کافیست خوب گوش بسپاری!
و بشنوی ندایی که تو را فرا می خواند به زیستن!
پروردگارت ...
با عشق !
ای خدای مهربان، نمی دانم چه حكمتی داشته است اینكه تو با آن همه عظمت و بزرگی ات كه در مخیله هیچ كس نمی گنجد اجازه داده ای كه بنده ای ناچیز این چنین بی واسطه با تو سخن بگوید. مقام كبریایی تو كجا و بنده حقیر كجا؟ عرش اعلی كجا و زمین خاكی كجا؟ حی لایموت كجا و عبد فانی كجا؟ ذات پاك و مقدس كجا و موجود سراسر تقصیر كجا؟
اما می دانم هر چه هست تو فراتر از آنی كه عظمت لطف تو را تجسم كنم. خدایا، اگر تو اجازه نمی دادی این چنین صمیمانه و خودمانی با تو گفتگو كنم، آنگاه باید در گفتگو با چه كسی دلم را تسكین می دادم؟ به كدام رحمت بی انتها متوصل می شدم تا در مشكلات و گرفتاری های دنیا احساس نومیدی و شكست در وجودم رخنه نكند؟ كدام محرم راز را پیدا می كردم كه تمام آشكار و نهانم را بداند و آنها را به هیچ كس نگوید؟ چه پناهگاهی را می یافتم كه هرگاه مرتكب اشتباه و لغزشی می شدم، به درگاه او پناه می بردم و با خلوص دل نزد او اعتراف می كردم و طلب عفو و رحمت؟
خدایا تو خودت می دانی كه هرگاه من به نماز می ایستم آنچنان در افكارم غوطه ور می شوم كه گویی هزاران خدا دارم! و اما تو آنچنان به كلماتم گوش فرا می دهی كه گویا همین یك بنده را داری! نمی دانم چه سری در این نهفته است؟ اما هر چه باشد من مخلوق توام و تو كاملا بر خلقتم آگاه! تو به آنچه در وجودم آفریده ای آگاهی و من از دسترسی به انچه حكمت بالغه ات بوده، عاجز!خدایا اگر در زمان هم صحبت شدن با تو افكارم در دنیا و مادیات غوطه ور است، نه از سر این است كه من چنین خواسته ام، بلكه ناتوانی من را در درك عظمت و مقامی كه در مقابل او ایستاده ام می رساند. مقامی كه بندگان مخلصت وقتی در آن قرار می گیرند، فقط تو را می بینند و بس. چنان محو وجود تو می شوند كه كشیدن تیر را از پای خویش حس نمی كنند!می خواهم بگویم كه از اینكه اجازه دادی در شبانه روز پنج بار بدون واسطه و رو در رو با تو سخن بگویم سپاسگذارم و امیدوارم كه این نعمت عظمی را از من دریغ نكنی. می خواهم بگویم كه " لا تزق قلوبنا بعد اذ هدیتنا"می خواهم بگویم گر چه عبادت و بندگی من در مقابل لطف و كرم تو پشیزی نمی ارزد، اما تو در "یوم یقوم الحساب" از سر لطف و كرمت با من رفتار كن، چون اگر میزان عبادات و اعمال من باشد خسر الدنیا و الاخره خواهم بود و اگر میزان بخشش تو باشد، آنگاه: رسد آدمی به جایی كه بجز خدا نداند.
یه بنده خدا نشسته بود داشت تلویزیون میدید که یهو مرگ اومد پیشش ...
مرگ گفت : الان نوبت توئه که ببرمت ...
طرف یه کم آشفته شد و گفت : داداش اگه راه داره بیخیال ما بشو بذار واسه بعد ...
مرگ : نه اصلا راه نداره. همه چی طبق برنامست. طبق لیست من الان نوبت توئه ...
اون مرد گفت : حداقل بذار یه شربت بیارم خستگیت در بره بعد جونمو بگیر ...
مرگ قبول کرد و اون مرد رفت شربت بیاره ...
توی شربت 2 تا قرص خواب خیلی قوی ریخت ...
مرگ وقتی شربته رو خورد به خواب عمیقی فرو رفت ...
مرد وقتی مرگ خواب بود لیستو برداشت اسمشو پاک کرد و نوشت آخر لیست
و منتظر شد تا مرگ بیدار شه ...
مرگ وقتی بیدار شد گفت : دمت گرم داداش حسابی حال دادی خستگیم در رفت!
بخاطر این محبتت منم بیخیال تو میشم و میرم از آخر شروع به جون گرفتن میکنم!
نتیجه اخلاقی : در همه حال منصفانه رفتار کنیم و بی جهت تلاش مذبوحانه نکنیم !
خدایا کفر نمیگویم
پریشانم
چه میخواهی تو از جانم؟
مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی
خداوندا
اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای تکه نانی
به زیر پای نامردان بیاندازی
و شب آهسته و خسته
تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر میگویی
نمیگویی؟!
خداوندا!
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت بر سایهی دیوار بگشایی
لبت بر کاسهی مسی قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرفتر
عمارتهای مرمرین بینی
و اعصابت برای سکهای اینسو و آنسو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر میگویی
نمیگویی؟
خداوندا
اگر روزی بشر گردی
ز حال بندگانت با خبر گردی
پشیمان میشوی از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.
خداوندا تو مسئولی.
خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی میکشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است
نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم
نه تو آنی که گدارا ننوازی به نگاهی
در اگر باز نگردد، نروم باز به جایی
پشت دیوار نشستم چو گدا بر سر راهی
کس به غیر از تو نخواهم چه بخواهی چه نخواهی
باز کن در که به غیر از این خانه مرا نیست.
وقتی دل آدم میگیره کاش یکی باشه بتونی بهش بگی
یکی : مثل خودت،ولی الان من تک و تنها نشستم و فقط آه میکشم اونم از ته ته قلبم نمیدونم الان و این لحظه چی شده که اینقدر دلتنگم دلتنگ کسی نیستم جز خدا تا الان اینطور حسی نداشتم
خدایا خودت کمکم کن
امیدوارم بعد نماز حالم خوب شه
نمیدانم از دلتنگی عاشقترم یا از عاشقی دلتنگ تر
فقط میدانم در آغوش منی ، بی آنکه باشی
و رفتی ، بی آنکه نباشی .
خدایا ! خیلی دلتنگم
باران کـه میبـارد
دلـم بـرایت تنـگ تـر می شـود
راه می افتم
بـدون ِ چـتـر
من بـغض می کنـم
آسمـان گـریـه ...
خدایا !!!
چه سخت است دلتنگ قاصدک بودن در جاده ای که در آن
هیچ بادی نمی وزد ...
آموخته ام که وقتی نا امید میشوم , خداوند با تمام عظمتش ناراحت میشود و
عاشقانه انتظار میکشد که به رحمتش امیدوار شوم...!
روزی می رسد ...
که دلت برای هیچ کس به اندازه من تنگ نخواهد شد...
برای نگاه کردنم خندیدنم , اذیت کردنم ...
برای تمام لحظاتی که در کنارم داشتی ...
روزی خواهد رسید که در حسرت تکرار دوباره من خواهی بود..
من می دانم روزی که نباشم هیچکس تکرار من نخواهد شد!
می آیی…
در “وا” میشود…
میروی…
در “بسته” میشود…
میبینی!!!
حتی در هم “وابسته” میشود...
همیشه یه وقتایی هست که دلت میخواد تنهای تنها باشی
و فکر بکنی به اون چیزایی که دوس داری
منتظرتم...
نگاهم كرد پنداشتم دوستم دارد
نگاهم كرد ز نگاهش بوي عشق را خواندم
نگاهم كرد دل به او باختم
نگاهم كرد و زندگي را به او باختم
ولي بعدها فهميدم كه فقط نگاهم كرد
درد دارد وقتی من
عاشقانه هایم را می نویسم
و دیگران یاد عشقشان می افتند
اما تو
بیخیال...
عجب زمانه ای شده...گذشت هم درگذشت ...
بابا آب داد دیگر افسانه شده...بابا رو هم ایزوگام کردند
سعدی کجایی؟..بنی آدم ابزار یکدیگرند...
...................................................
دنیا بی ارزش نیست . فقط:
انسانی زندگی کردن خیلی سخته
.................................................
بادبادکها جاذبه زمین را به مسخره گرفتند
وقتی زمین از جاذبه اش حرف زد پرندگان خندیدند...
...................................................
یک عمر در انتظاری که بیابی آن را که...
درکت کند...وتورا همانگونه که هستی بپذیرد..
و عاقبت درمی یاببی که..
او از همان آغاز " خودت " بوده ای
گفتند حديث آشنايي جرم است دل بردن وبعد هم جدايي جرم است
فرهاد بلند شد زقبرش فرمود: درمكتب عشق بي وفايي جرم است
| تاریخ ارسال: | شنبه 22 مهر1391 ساعت: 18:32 |
سوگند به زیبایی چشم هایت و به ریزش همیشگی اشک هایم که من به خیال تو بودن نیز قانعم /خیالت را از من نگیر که خیالت. مهربان ترین تصویر جهان است
| جمعه ۲۱مهر۱۳۹۱ساعت: ۱۶:۵۹ | توسط: Nima | |||
وانتي كه در عكس مشاهده مي كنين در حال طي مسير از مسير سمت راست عكس به مسير سمت چپ بوده است و دچار حادثه اي استثنايي شده.
