بسم الله الرحمن الرحیم اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَ لاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضَ وَ لاَ یَۆُودُهُ حِفْظُهُمَا وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ * لاَ إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَد تَّبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ یُۆْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَیَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ * اللّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُواْ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّوُرِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ أَوْلِیَآۆُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ * یا حفیظ یاحفیظ احفظنی فاستبشرو ببیعکم الذی بایعتم به و ذلک هو الفوز العظیم
روزی اگر نبودم
تنها آرزوی من این است..
آهسته زیر لب بگویی یادش بخیر
.................
من از نهایت شب حرف می زنم
من از نهایت تاریکی
و از نهایت شب حرف می زنم
اگر به خانه من آمدی برای منم
ای مهربان چراغ بیار و یک دریچه
که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم
..............
گناهم این بود که بـــــــــد نبودم
ولی دیگه توبه کردم
اي كاش مي رفتم !!!
نه، حالا كه شكستم
حالا كه حتي از خودم بيزار و خستم

من از يك شكست عاشقانـــ ه مي آيم...

بگذار همـــ ه براي اين اعتراف تلـــــخ سرزنشم كنند
شكست نـ ه براي پنهان كردن است نـ ه بهانــ ه ي پنهان شدن!

مي گويند از صبح بنويس... از آفتاب...
و من چگونـــ ه از خورشيد بنويسم وقتي تمام وقتم باران
پنجره ي چشمانم را شستــــ ه است؟

همـ ه دلشان آدم هاي خوشحال مي خواهد
اما من گمان مي كنم كه اداي خوشبخت بودن را در نمي آورم...

بي ستـ ــاره ام و زرد...
با طعـــم معطــر پاييـــــز...
كـ ه حضورش تنها معجزه ي لحظـ ه هاي تنهايـــي من است...

قيمت وفــ ــا شايد گران تر از آن بود كـ ه بهانــ ه ي دوست داشتني زندگی ام از
عهده ي دوست داشتنش برنيامد...

قرار بود حقيقت را بگويم
سخـــت است
بي علاج است
دانستنش نابـــود مي كند
گريـــ ه ي شبانــ ه مي آورد
اما همين خبر ناگـــوار، واقعيـــــست
او يكـــي جـــز مـــن را داشت...

سكوت می کنم تا بـ ه خاك سپردن آخرين آرزوهاي بر باد رفتـ ه ام آبرومندانـ ه باشد؛
گريـ ه مي كنم با شكـــوه!

او نمی شنـــود و نمی دانـــد کـ ه مــــاه،
خوشبختی مشترک همــ ه ی بــی ‏ستـــاره‏ هاست...

و اما یک سوال کوچک می مانـــد
برای پرسیدن از کسی کـ ه بی پاسخ ترین سوال فکر آشفتـ ه من است

چکار کرد این دل سادم کـ ه از چشـــم تــــو افتادم؟!؟!؟!؟!


دلم آنقدر کوچک شده که گمش کرده ام٬
دستم را روی سمت چپ سینه ام می گذارم
و هیچ چیزی حس نمی کنم٬
انگار هیچ چیزی زیر پوستم نمی طپد٬
انگار قلبم از قفسه سینه من به جای دیگری کوچ کرده است٬
انگار قلب من از من پیشی گرفته
و قبل از اینکه من کسی یا چیزی یا جایی را ترک کنم
مرا ترک کرده است
مرا کسی نساخت، خدا ساخت،
نه آنچنان که کسی می خواست
که من کسی نداشتم.
کسم خدا بود، کس بی کسان.
در باغ بی برگی زادم و
در ثروت فقر غنی گشتم و
از چشمه ایمان سیراب شدم و
در هوای دوست داشتن دم زدم و
در آرزوی آزادی سر برداشتم و
در بالای غرور قد کشیدم و
از دانش طعامم دادند و
از شعر شرابم نوشاندند و
از مهر نوازشم کردند
تا : حقیقت دینم شد و راه رفتنم و خیر حیاتم شد
و کار ماندنم و زیبایی عشقم شد و بهانه زیستنم!

عشق
آدم را به جاهای ناشناخته می برد
مثلا
به ایستگاه های متروک
به خلوت زنگ زده ی واگن ها
به شهری که
فقط آن را در خواب دیده...
وقتی عاشق شدی
ادامه ی این شعر را
تو خواهی نوشت...

در کودکی همیشه گمان می کردم
پایان خاک
آن جاست
نزدیک آسمان
و اگر چند روزی خاک را طی کنم
به انتهای زمین می رسم.

امروز
احساس می کنم
بر پرتگاه زمین ایستاده ام.
این راه دور را به چه هنگامی آمدم
...........................
آرزو می کنم روزی برسد
که همه انسان ها بتوانند
با هر عقیده رنگ و قومیتی
در کنار هم آزادانه زندگی کنند