سـختـه...

بـه جـايي بـرسي کـه ديـگه

نـه هيـچ اومـدني آرومـت کنـه ،

نـه هيـچ رفتـني نابـودت...

گاهی از ساده ترین حادثه هم دلگیرم

گاهی از دوری تو کینه به دل می گیرم

گاهی از حوصله خسته به خودم می پیچم

گاهی از کثرت بیهودگی حتی هیچم

لحظه هایی است که من از تو و خود بیزارم

لحظه هایی که به حال دل خود می بارم

لحظه هایی است که من گنگم و بی ایمانم

در دل غربت هر خاطره جا می مانم

با خودم از عطش دلزده ای می گویم

راه ترک دل نفرین شده را می جویم

از خدا راهِ رهایی ز تو را می خواهم

ساده از عمر نگاهم به دلت می کاهم

گاهی از ساده ترین حادثه هم دلگیرم

از تماشای دل خستۀ خود می میرم

لحظه هایی است که من میل رهایی دارم

از خودم از تو و از عشق و جنون بیزارم

چون می دانم هیچ گاه نوشته هایم را نمی خوانی

حرف نمی زنم ….

چون می دانم هیچ گاه حرف هایم را نمی فهمی

نگاهت نمی کنم ……

چون تو اصلاً نگاهم را نمی بینی

صدایت نمی زنم …..

زیرا اشک های من برای تو بی فایده است

فقط می خندم ……

چون تو در هر صورت می گویی من دیوانه ام.

چقدر جالب ! تو لحظه های داغونی فقط یه نفر میتونه آرومت کنه ، اونم کسیه که داغونت کرده !
.
.
.
باز هم از یاد تو ، شعله به پا خواسته / آتش سرخش ز نور ، قلب من آراسته
زردی روی مرا ، نیک تماشا نما / شمع وجود من از دوری تو کاسته
.
.
.
مهربانی زبانی است که برای کور دیدنی ، برای کر شنیدنی و برای لال گفتنی است
.
.
.
پاهایم را که در آب میزنم ، ماهی ها جمع میشوند
شاید اینها هم فهمیده اند که یک عمره طعمه ی روزگار بوده ام !
.
.
.
عطرهای خوب ، شیشه ی خالی شان هم بعد سال ها هنوز عطر می دهد
درست مثل جای خالی تو !
.
.
.
سوهان می کشم قصه ی دلتنگی هایم را ، تا هموار سازم جاده های آمدنت را

.

خواب دیدم که دلم بند تو بود / خواب من تعبیر لبخند تو بود
تو به سان گل شدی اوج شکوه / نبض من ، در ساقه آوند تود

.

.

ردپایت را که میگیرم ، از تو دورتر می شوم ، شاید کفش هایت را برعکس پوشیده ای !
.
.
.
هیچ بارانی ردپای خوبان را از کوچه های خاطرات نخواهد شست
.
.
.
خدا کند تبسم لبی به آه نشکند / بلور بغض سینه ای به شامگاه نشکند
کبوتری که پر زند به شوق آشیانه ای / خدا کند که بال او میان راه نشکند
.
.
.
وقتی تو نیستی زندگی تعطیل میشه
کاش میشد زودتر بیایی
روزای تعطیل واقعا غم انگیزن !
.
.
.
قلبم فدای عزیزی که دنیایی از دلتنگی را به امید یه لحظه دیدنش به جان میخرم
.
.
.
با نگاهی هرس کن علف های هرز دلتنگی ام را
.
.

                                                                            .

                          دل صدچاک ما را تیغ ترحم بدرید / دل ما را به همان قیمت ارزان بخرید
                  دل من گرچه شکسته ، گوهری ناب شده / عشق در قلب تو آن تحفه ی نایاب شده
                                                                            .
                                                                            .
                                                                            .
                تمنا دارم از آسمان که اگر حتی قطره ای خوشبختی بارید ، بر روی گونه ی تو باشد
                                                                            .
                                                                            .
                                                                            .
                              عشق را آب حیات میدانم / هر قطره اش را عمر جاودان میدانم
                                 بی قطره قطره های آن ، بر خودم / مرگ را میهمان میدانم
                                                                            .
                                                                            .
                                                                            .
                               تا چند نظر به روی مهتاب کنم / خود را به هوای دیدنت آب کنم
                          یک قطعه ی عکس خود برایم بفرست / تا در دل بیقرار خود ، قاب کنم
                                                                            .
                                                                            .
                                                                            .
                                این روزها هوای مرا نداری ، خفه نمیشوی ؟ بی هوای من !
                                                                            .
                                                                            .
                                                                            .
               همه مرا به خنده های با صدا می شناسند ، این بالش بیچاره ، به گریه های بی صدا !
                                                                            .
                                                                            .
                                                                            .
                 ای که در دنیای من پیدا و ناپیدا شدی / چشمهای روشنم را عاشق و شیدا شدی
                   ای تو با رخش نگاهت بر دل من تاخته / این دل من ، رو بروی تو خودش را باخته

                                                                            .

                                                                            .

                خواستم چشمهایت را از پشت بگیرم دیدم طاقت اسمهایی را که میگویی ندارم..!

                                                                           .

                                                                           .

                                 خـداونـد نمـ ـی خــ ـواهـد مــا بــه هـ ــم بــرسیــ ـم …

                                      شــ ـایـد تنهـ ــا دلیلـ ـش ایــن بــاشـد کـ ـه

                                                    اگـ ــر کنــ ـارم بــاشـ ــی …

                                                       دیگـ ــر هیــچ وقتـــ ــــ

                                                          هیــچ چیـ ــز …

                                              از او نخــ ـواهــم خـــواستـــ ــــــ … !

                                                                      .

                                                                      .

                                                                      .

                                                    پیاز هم که خرد میکنی,
                                          برایش اشک می ریزی,
                                           از پیاز هم کمتر بودم,
                                               مرا خرد کردی,
                                                 و خندیدی…

هميشه با تو ميمونم

چقدر اين جمله غمگينه

چرا چشماي مات من كسي اينجا نميبينه

تو از رفتن چه ميدوني

تمام وا‍‍ژه ها مردن

چه جوري ميشدم وقتي برام عكساتو آوردن

چقدر اين جمله غمگينه

تموم قصه بازي بود

تموم عشق تو چشماش

بفهمي صحنه سازي بود

تو با احساس من مردي

ديگه اينجا زمستونه

چرا بعد تو من تنهام

كسي اينو نميدونه

خيانت يعني تنهايي

همين حالي كه من دارم

همين بغضي كه ميبيني

هميشه توصدام دارم

خيانت يعني باور كن

كه ديگه بر نمي گرده

مرور خاطرات تو منو بيهوده تر كرده

چقدر اين جمله غمگينه

تموم قصه بازي بود

تموم عشق تو چشماش

بفهمي صحنه سازي بود

تو با احساس من مردي

ديگه اينجا زمستونه

چرا بعد تو من تنهام

كسي اينو نميدونه

هميشه با تو ميمونم

چقدر اين جمله غمگينه

چرا چشماي مات من كسي اينجا نميبينه

 تو از رفتن چه ميدوني  

امروز صفحه ي خالي زندگي ام پر شده بود

ديگر از هيچ كس نمي ترسيدم

گفتني ها را حرف زدم

كودكي ها رو مرور كردم

و زمان فراموش شد

كنار مهرباني تو مهرباني من هيچ بود

همه چيز ارام بود حتي نفس هاي من و تو ...

حتي دل ها هم قدرت اين يكي شدن را نداشتن

من حس مي كردم با تو و كنار تو هستم

نه هزاران كيلومتر دور از تو

امروز باز هم دلتنگي را تجربه كردم

خيلي وقت بود حس دل تنگ شدن نداشتم

زيرا هميشه دل تنگ بودم

امروز خنده هايم بلند بود

و قلبم پر از شادي

انگار نه انگار رختخوابم خيس از اشك بود

كاش مي شد هر لحظه با تو بود و با تو خنديد

كاش زندگي دو صفحه داشت

صفحه ي اول تو صفحه ي دوم من

وهيچ  كس خلوت صفحه ها را به هم نمي ريخت

 وكيبورد هم كار دل را مي كرد

كاش زندگي فقط همين بود فقط همين

كاش مي شد حرف ها رو شست تا صادق مي شدن

كاش مي شد اعتماد را تزريق كرد

تا هركس را دوست داري اعتمادش را جلب كني

كاش مي شد فاصله را از بين برد

تا يك شهر به يك قدم تبديل مي شد

اما سخت تر از اين ها گفتن دوباره دوستت دارم است

و باور اين كه كسي دوستت دارد

كاش مي شد همه چيز را باور كرد

حتي خيال هاي پوچ كودكانه را ...

اما كاش مي شد هيچ چيز خيال نبود

كاش مي شد همه چيز را به واقعيت نزديك كرد

كاش همه چيز حقيقت داشت

حتي يك عشق مجازي

مرد جوان  و  بقیه ی  جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند. قلب او با قدرت تمام می تپید. قسمت هایی از قلب او  برداشته شده  و  تکه هایی  جایگزین  آنها شده  بود.  اما آنها بدرستی جاهای خالی را پر نکرده بودند و گوشه هایی دندانه دندانه در قلب او دیده می شد. در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت که هیچ تکه ای آنها را پر نکرده بود. مردم با نگاهی خیره به او می نگریستند  و  با خود فکر می کردند این پیرمرد چطور ادعا می کند که قلب زیباتری دارد. 

مرد جوان به قلب پیرمرد  اشاره  کرد  و  با خنده  گفت : « تو حتما شوخی می کنی...قلبت را با قلب من مقایسه کن. قلب تو تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است.» 

پیرمرد گفت:« درست است قلب تو سالم  به نظر  می رسد  اما من هرگز قلبم  را  با قلب تو  عوض نمی کنم. می دانی؟ هر کدام از این زخم ها نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده ام. من بخشی از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشیده ام.  گاهی او  هم  بخشی از قلب خود را به من داده که به جای آن تکه ی بخشیده شده قرار دادم. اما چون این تکه ها مثل هم نبوده اند  گوشه هایی دندانه دندانه در قلبم دارم که برایم عزیزند. چرا که یادآور عشق میان دو انسان هستند.

بعضی وقتها بخشی از قلبم را به کسانی  بخشیده ام  اما  آنها چیزی از قلب خود به من نداده اند. اینها همین شیارهای عمیق هستند. گرچه دردآورند اما یادآور عشقی هستند که داشته ام. امیدوارم که آنها نیز روزی بازگردند و این شیار های عمیق را با تکه ای که من در انتظارش بوده ام پر کنند...حالا می بینی که زیبایی واقعی چیست؟»

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد. در حالی که اشک از گونه هایش سرازیر بود به سمت پیرمرد رفت. از قلب جوان و سالم خود تکه ای بیرون آورد و با دستهای لرزان به پیرمرد تقدیم کرد. پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و  بخشی  از  قلب  پیر و زخمی  خود را جای  زخم قلب مرد جوان گذاشت.  مرد جوان به قلبش نگاه کرد.

دیگر سالم نبود .... اما از همیشه زیباتر بود. عشق از قلب پیرمرد به قلب او نفوذ کرده بود.