اسیر 3260

سلام به دوستان

واقعا که ارشد شدن هم درد سر داشت نمی دونم چه سالی بود که با عراقی ها درگیر شدیم، فقط خاطرش تو ذهنمه که وقتی اومدن تفتیش کردن تمام دار و ندارمون رو بردن، یکی از بچه ها نیم کیلوئی شکر داشت که تو یه کیسه کوچیک داخل لباساش بود که ندیده بودن. عراقی ها  بخاطر تنبیه  چای تلخ بهمون می دادن و دوست ما هم خوش وخوشحال که من شکر دارم ریخت داخل چای. همه گفتن دستت درد نکنه! در حال نوشیدن چای بودیم که یهو یه سرباز اومد پشت پنجره دید خیلی با حال داریم چای می خوریم یکی از بچه ها را صدا زد و گفت چاییت رو بده، همین که خورد و فهمید شیرینه چشمتون روز بد نبینه سریع درو باز کرد و تمام چای رو ریخت بیرون، ارشد بیچاره هم که بنده باشم هنوز لب به چای نزده گرفت زیر کتک و گفت با چی شیرین کردین هر چه قسم خوردم که بابا دیگه نداریم قبول نکرد یه چنتا سرباز دیگه رو صدا زد. خلاصه  یک ساعتی کتک کاریمون کردن. یه سرباز به جون  من افتاده بود دو تا دیگه بقیه را می زدن فقط یادمه حدود 50نفر را،  رو دو  تا پتو جمشون کرده بودن، همه داد می زدن و بخاطر فرار از  کابل خوردن   رو سرو کله  هم بالا می رفتن منم یه گوشه گیرم آورده بود هی می زد و شکر می خواست اون دوتا سرباز هم بقیه رو می زدن و شکر می خواستن. بچه ها هم داد می زدن بخدا دیگه نداریم وقتی ولمون کردن همه آمدن سراغ من که چی به سرم اومده منم که آونا را دیده بودم که چطور رو سر رو کله هم بالا می رفتند از اونا خنده ام  گرفته بودو می گفتم شما چتون بود که اینطور داد و بیداد می کردین و از سر و کله همدیگه بالا می رفتین؟ البته  جای کابلا  حسابی می سوخت  و درد می کرد این خنده ها فقط بخاطر روحیه دادن به همدیگه بود . 

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا  به بهانه شهادت آن امام همام . در زمانی که دلهای همگیمان برای آن امام غریب پر می کشید عکسی از صحن و سرای آن امام عزیز برای یکی از بچه های مشهد آمد خبر آن به سرعت در اردوگاه پیچید  بچه ها لحظه  شماری می کردند که هر چه زودتر نوبت اتاق و قاطع آنها شود تا بر دیدگان خود گذارند و تسلی دلها باشد . رحیم که از سربازان عقده ای و بسیار مغرور بود از این موضوع باخبر شد و پس از دیدن این عکس نتوانست بر غرور خود فائق آید آخر لب به سخن گشود و گفت شما به ایران می روید و آن امام رااز نزدیک  زیارت می کنید این را به من بدهید تا برای مادرم ببرم  در قبال آن هر چه بخواهید به شما می دهم ا ین موضوع هیچ نبود مگر عظمت آن امام روف که بر دلهای سیاه و سخت هم  اثر گذار می باشد

خداوند متعال فرشتگانى دارد که موکّل قبر حضرت امام حسین(ع) مى‏ باشند. هنگامى که شخص قصد زیارت آن حضرت را مى‏ نماید حق تعالى گناهان او را در اختیار این فرشتگان قرار مى‏ دهد و زمانى که وى قدم برمی دارد فرشتگان تمام گناهانش را محو مى‏ کنند و سپس قدم دوّم را که برداشت حسنات اش را مضاعف و دو چندان مى‏ کنند و پیوسته با قدم‏هائى که برمى ‏دارد حسناتش مضاعف مى‏ گردد تا به حدّى مى ‏رسد که بهشت برایش واجب و ثابت مى‏ گردد، سپس اطرافش را گرفته و تقدیس اش مى ‏کنند.

و فرشتگان آسمان نداء داده و مى‏ گویند: زوّار دوست خدا را تقدیس نمائید.

و وقتى زوّار غسل کردند حضرت محمّد(ص) ایشان را مورد نداء قرار داده و مى فرماید:اى مسافران خدا! بشارت باد بر شما که در بهشت با من هستید.

سپس امیر المؤمنین(ع) به ایشان نداء نموده و مى‏ فرماید: من ضامنم که حوائج شما را بر آورده نموده و بلاء را در دنیا و آخرت از شما دفع کنم، سپس پیامبر اکرم(ص) با ایشان از طرف راست و چپ ملاقات فرموده تا اینکه به اهل خود بازگردند.

سلام به دوستان: هر فصل و اتفاقی که در طی ایام می افتد یاد آن روز های درد ناک اما بی ریا در ذهنمان تداعی می شود. بلاخره فصل پاییز هم از راه رسید فصلی که در برخی از مواقع سرمای خشک خودش دارد اما با تغییر آب و هوا سریعا لباس هایمان تغییر می کند اما آنجا که غیر از یکی دو دست لباس چیز دیگری نبود . حقیقتا چند روز قبل که هوا سرد شد یاد شبی  افتادم که در آنجا ( عراق ) هوا خیلی سرد بود نیمه شب بیدار شدم دیدم یکی از دوستان که در کنار من خوابیده بود از سرما جمع شده ، از طرفی یکی از دوستان که شاید راضی به ذکر نامش نباشد برای نماز شب بیدار شده بود که متوجه شد که این دوستمان از سرمای شدید در فشار است لذا خیلی ملایم که بیدار نشود پتوی خود را روی او انداخت تا کمی گرم شده و خوابش ببرد گر چه همان موقع خودش هم خیلی سردش بوداما  این هم یک عبادت دیگر بود که ثوابش کمتر از نماز شب نبود .

سلام انشاالله که عبادت همگی مورد قبول خداوند متعال باشد . یادش بخیر اینچنین ایامی، علیرغم  همه مشکلاتی که داشت .   این خاطره را گذاشتم که یادمان نرود. کجا بودیم و چه آرزویی داشتیم . در ایامی که تعداد اسرا زیاد شده بودند، عراقیها امکانات کافی جهت تهیه شام و سحری اسرا نداشتند لذا آخر شب سحری می دادند که این بهترین هدیه خداوند در این ایام برای بچه ها بود چراکه هر شب تعدادی از دوستان جهت غذا گرفتن زیر آسمان قرار می گرفتند و حداقل برای یک بار هم که شده در ایام اسارت، ماه و ستاره را می دیدند.

 شبی که نوبت ما بود وقتی بیرون آمدیم بجای اینکه جلو پایمان نگاه کنیم همه چشم ها به سوی آسمان بود. جالب اینکه سربازان هم همراه با اسرانگاه به آسمان می کردند و دنبال ستاره برای اسرا می گشتند اما شبی که نوبت ما بود به سبب شرایط جوی، ستاره و ماه در آسمان پیدا نمی شد و همه سربازان داخل و خارج از اردوگاه دنبال ستاره برای ما می گشتند و هر کدام از آنها صدا می زد "هناک واحد"  اما آن سربازان کودن متوجه نبودند که هدف ما نشان از مظلومیت اسراء است که سالیان متمادی است که تاریکی شب را زیر آسمان ندیده و چندین سال است که در این دخمه ها زندگی می کنیم. این خاظره را گذاشتم تا این سحرها هر وقت بیرون از اتاق آمدیم به آسمان نگاه کنیم و شکر نعمت آزادگی را فراموش نکنیم  .

التماس دعا 

سلام ؛ راستی که کم سن وسال بودن و اسیر شدن گاهی دردسر ساز می شود . زمانی که اسیر شدم برای گرفتن اطلاعات شخصی در یک سنگر گروهی قرارمان دادند و پس از چند لحظه افسر بلند پایه عراقی درحالی که چند سرباز او را همراهی می کردند با غرور وارد سنگر شد و شروع به بازجویی از اسرا کرد . همگی اسرا خود را به عنوان سرباز معرفی میکردند، به یکی از دوستان که پاسدار بود گفتم که من چه بگویم ؛ گفت تو هم بگو من هم سرباز هستم به او گفتم اگر با این جثه و سن وسال بگویم ارتشی هستم همگی شما لو می روید پس بهتر است که بگویم من بسیجی هستم که با این ارتشی ها آمده ام خلاصه نوبت به من که رسید هیا هویی به پا شد و متوجه شدیم که مجددا ایران عملیات نموده و عراقی ها  در حال فرار هستند لذا همگی ما که مجروح بودیم روی سر هم سوار خودرو کرده و به عقب بردند زمانیکه به العماره رسیدیم متوجه شدم که تعدادی از بچه ها بر اثر جراحت شدید و خونریزی زیاد در بین راه شهید شده اند 

فقط پسرخاله ها و پسر عمو ها این را بخوانند 

نمی دونم شما هم از آن دسته پسر عمو ها و پسر خاله ها هستید که قرار بود با هم عکس بگیرید یا نه ؟

آره همان روزی را می گم که عراقی ها  آمدن عکس بگیرند بعد از عکس گرفتن چند نفری که قرابت قوم و خویشی داشتند از عراقی ها خواستند که یک عکس جدا گانه از آونا بگیرند  تعدادی از بچه ها هم دلشان هوس فیل هندوستان کرد و به هم گفتند بیاید ما هم بگوییم اقوام هستیم تا یک عکس دیگر از ما بگیرند عراقی ها هم که دیدند تعداد آنها زیاد شد گفتند هر کس قوم و خویش است بیاد بیرون تا دوباره عکس بگیریم ,هر کسی دست دیگری گرفت و قوم و خویش شدند خلاصه کمتر کسی بود که قوم و خویش نداشته باشد , بعد از آنکه همه بیرون آمدند درها را بستند و همه را در حیاط اردوگاه به خط کردند سربازها سوال کردند همه شما قوم و خویش هستید بچه ها با صدای بلند گفتند بله  , گفتن بله همان و فرود کابل ها بر سر آنها همان , خلاصه که کاری بر سر آنها آوردند که فراموش کنند به نزدیک ترین اقوام خود هم بگویند ما با هم قرابت داریم . خوشبختانه در آن روز من قوم و خویش پیدا نکردم

منبع عکس : وبلاگ شاخه انار

مجازات تسبیح 

خدا کند دیگه آن روزها برای هیچ مسلمانی تکرار نشود بعد از قضیه تیغ زدن به به رحیم ارشد آسایشگاه ها را بردن داخل حمام و تا می توانستند بر بدن ضعیف و نحیف برو بچه با هرچه سربازها در دست داشتند اعم از کابل چوب و باتونی که مثل گرز بود ضربه وارد کردند وقتی هم که بچه ها بیهوش می شدند آب روی آنها می ریختند قبل از من مجید رنجبر بود که اول سطل آب روی سرش خالی کردند بعد هم چنان با کابل به اومی زدند که همراه با فرود آمدن کابل ها از زمین به هوا پرتاب می شد نمی دانم خودش هم متوجه می شد یا نه ,ولی کسی که دارد این صحنه را تماشا میکند حقیقتا برای او درد ناکتر است بعد از اینکه حسابی کتک کاریمان کردندهمانطور که بدن ها خیس و خون آلود بود روی خاک غلطمان دادند تا بلاخره کلید زندان پیدا شد وقتی در را باز کردند دیدم یک نفر از اسرا به جرم اینکه در محوطه اردوگاه زمانی که در حال قدم زدن بوده تسبیح در دست داشته این بیچاره تک و تنها حسابی تنبیه شده بود و یک پتو دور خودش پیچیده بود گوشه ای نشسته ومی لرزید یادم هست اولین جمله ای که بچه ها به او گفتند این بود که آیا عراقی ها دوباره برای کتک زدن می آیند یا خیر این عزیز که احتمالا فامیلش شجاعی بود گفت هر که از اینجا می گذرد یک کتکی می زند واقعا که راست می گفت از روز بعد با ورود سربازها برای شمارش شروع شد خلاصه که یکماهی در آن زندان کوچک ,سرد ,نمناک و ... گذشت  اینشاالله که خدا وند آن همه زجر و شکنجه را ذخیره  قبر و قیامتمان قرار دهد.

این هم یک عکس یادگاری از راست ایستاده حسین جعفری ، محمد رضا ابرهیمی معروف به استوار ،نفر اول نشسته از راست خودم (محمد حسن مفتاح) و نفر دوم کاظم بیخه البته فامیلش عوض کرده بنام شکیبا می باشد.