"."."مهــــــــــــــــربان"."."

              خاكستري

آسمان چشم تــو خــاكستري زنــــدگي    نــرگس مستم از ايــن شوريــدگي

دمي سرو اين باغ و دمي به سجده ات   خوش آن لحظه ام لحظه دلـــ‌ـدادگي

تـا بــه كي هــــردم ساقي ميخـــانه ات     نخورده مست و مملو از مستانگي

چــال زنــخــدان و زمهــريـر روي تو     رهـا كرده رنـدان را ازين ديوانگي

اميد

امـــيــــد سوسو مي زنـــــد، درد فريـــــاد
زنـــــدگي مي گـــريـــد، رنــج بــــيــــــداد
انـــوشيروانِ خسرو در گــور عـدل خفته
نيست عشق مجنون در كاسه اي شكسته
خــــــامه شيون، ز هجـــــر، رنج و بـيداد
زمهـــريـــر رخسار ، تـــيــره تر ز گردباد
بـيــژن و چاه، فرهـاد و تيشه، كمانِ آرش
انـديشه ات اهـــورا، رخساره ات پـريـوش

آيا عشق؟

 هرم نفسهایش وجودم را جهنمی می کند بس شیرین

نگاهی سردم، اشکی خشک

پر میشوم از فریادهای بی صدا

دلم خالی میشود از این  موجِ سکوتِ بی انتها

دستی چنگ انداخته ,ضربه های پیاپی

انگاری به جای سبزه زار در دلم کوه قد برافراشته

نمي بينيد مرا که آنی بودم و آتی شدم

و دوباره حماسه جاودانِ تاریخ عشق

گویی من نیستم

چه شیرین است فانی شدن

در گدازه های شرم

در آغوش نسیم عشق...

تا اوج

دلم هواي ابري ديروزه

منتظر يه  تلنگر صداست

پرنده خيالي ام با دو بال من پريد

پاهاي آويزان من  روي سكوي زندگي

تا شب زلف تو رنگ زمهرير گيرد

من به ياد نم نم باران، نم سبزه پشت شاليزار

دعا مي كنم هر روز بري تااوج 

اي جفت ديروز بري تانور بري تا نور 

سالهای برفی

 یکسال دیگر هم گذشت و باز کوله ها پر از خالی است

آنان خیال میکنند که پشتشان سنگین شده است

بله سنگین است،سنگین از کِشته های سیاه و سفید که نمی بینندشان

با لبخندی مملو از رضایت که، وه چه بار و بنه پر باری

به هم می نگرند با چشمان شب آلود و دریایی

در پس آرامش خفته شان برمودایی نهفته است

که به کام میکشد این تناقض آشکار را

در این فرخنده دوران برای بابانوئل ، چه قربانی میکنند

جوان و  پیر ، زن و کودک

امواج کریسمس همه جا را فرا گرفته است حتي خاوران

کریسمس آمد

کریسمس آمد با آوای مرگ یک زن

که تنها گناه او زمزمه ی آزادی بشر بود

باز هم برف ، برف، برف و باز نعمت خدا

همگان هاي هاي مي گريند

حتي مسیح هم می گرید

 بی صدا، قرنهاست  که می گرید

اعتماد

چه خوش باورانه جاي گرفتي در مرمرين جامه اش

صادقانه، بي ريا دل داده اي  به  تيله يلداييش

مبادا كه باور كني دل برده اي از او

بدان به تاراج داده اي آمال و آرزو

به بازار عاشقان گر بروي

بدل اعتماد مي فروشند عين اصل

ميداني چگونه  اعتماد كني ؟

ز ديار اين يار بايد عزم سفر كني

دگر بار چون نظر كني، يار دگر  گشته پود جامه اش

دلي برده سخت ز يلداي تيله و تار جامه اش

واي بر تو كه بي هوا دل داده اي

واي بر تو كه بيصدا جان داده اي

نرم نرمك، ارث احزان را تو اينك به يغما برده اي !!!

محبوب

هدهد، فردا ز آمدنت داد خبر

مجالي دگر اي خامه‌ي من

تار و پود دل من فرش سليمان

مرمر بكارتم حراج بازار وجودت

شاهرگم جاري، شراب گلبرگ لبانت

غسل تعميد رواست در ديده آبي من

دمي زود بر در اين دير بكوب

عطر باراني تو نفس سبز خداست

بیصدا

 در این ورطه پر هیاهو که آمدنیها می آیند

 با شور و صدا و  فریاد

و رفتني ها میروند

با آرامش و امید به فردا

دل من شکست و شکست بی هیچ صدایی

نقش خیال

گاهی با اویم و گاهی در خود

در اولین گام با او هراسی سنگین مرا فرا میگیرد

آنچنان که از یکی شدن با او میترسم

در پس یکی شدن اندوهی مرا فرا گرفته فولادین

که حتی لهیب آن آتش هم اندکی قامتش را خم نمی کند

رخوتی نیست درین یکی شدن

طنابهای مرئی زندگی دیوار چین است رودرروی این رخوت

کاش بودیم پشت به آن طنابها و اسیر همیشگی رخوت

آه دقایق به مژه برهم زدنی میروند و میبرند رویاهای شیرین را

چه خوب بود اگر آن نگاه آسمانی درقالب چشمان مجازی

حقیقتی بودند ابریشم وار

به هم ریخته و ناهمگونم دستی یاری نمی دهد مرا

که خویشتن را رها کنم از این مجادله عقل و دل

به ویرانه های بیستون مي مانم

در آن نقشی از خیال موج میزند گاه گاهی

رهایی

چرا مانده در این سرزمین نامردمی

آنچنان که وجودش را بسوزانند با هر دمی

چرا مانده در پس این همه ریا و نیرنگ و دروغ

مانده، از دست نرود آن زیبا خانه روی آب

آه از این مردمان که در آغاز سخن به زبان راست می گویند و

در پس امواج صوتیشان حقیقتی تلخ نهفته است

حقیقتی که تو میبینی ولی ناتوان از بیان آن

آه حقیقتی که بی صدا میشکند اعتماد ترا

 خطوط موازی, منحنی  پر میکند چال گونه ترا

زمهریر کند گیسوان یلدایی ترا

کاش دستی می آمد از غیب و پایی از آشکارا

 یاری میداد او را که رها کند خود را

از این گرداب شیرین هوس

ديــــوار

محبت هايم در فاصله ها گم شده اند

تلاش هايم بيهوده است

با خودم فكر مي كنم

ميشه با اين همه رنگ و لعاب دوست داشتن باز هم كمرنگ شد

عميق تر فكر مي كنم

همه چيز درسته  

همه داخل گود هستند

جز من...

از دور كه نگاه مي‌كنم ورود آسونه

نزديكتر كه ميشم يه سوال اين چيه؟

 ديوار تعهد

دلتنگيِ لحظه ها جاشو ميده به هفته هاي انتظار

لباس آرزو هم به تنم تنگ شده

لباس جدايي به تنم نشسته حتي به پرو هم نياز نداره

در نهايت عادت و سازش

رسم هميشگي سرنوشت و تقدير

گردباد

 آیا دیدید که چگونه در هجوم این گردباد سهل انگارانه  

 بیگناه اندام کوچکش را قرارداده که شاید ذره ای از شتابش را بکاهد

 نتیجه کارچندان بد نیست 

کوله باری از تفکرات عمیق و بردباری! 

 در ثانیه لبخندی بر لبانش مینشیند 

 صدای شکستنی گاه گاه توجهم را جلب میکند  

 ناله ای ضعیف همراهِ اشکی بی نم 

خود اوست آری  

که پیاپی تلاش میکند پاره های شکسته را در کنار هم بچیند تا شاید بازگردد 

راست قامتيش ...

رسم زمانه

ایــــــــن چـــــــــه رسمــــــی است ای زاهـــــــد عـــيـــــار

مـــــن ایـــنچــنین تـــنــــــها و جــــــــــدا مـــــانده از یــــــار

تــــــــو در عــــــــرش چــــــو شمعی و پــــروانگـان به دورت

مــــــن چــــــون گل در بیابان تشنه ی بــــــــاران رحــــمت

لـــــــــطفـــــی بــــــنـــــــــما در ایــن گــــــــردش هستــی

مــــــهـــــری بـــــنــمــــــا در ایـــــــــــن شـوری ومـستــــی

نــیست نـــــــیک نــــظـــــری بــــــــرمـن گــــــمــــــراه درون

رحـــــمی بـــنمـــــا,کن, پستی از ایـــن پـــــــرده بـــــــرون

مــــــر درین میکــــــده بـــــــا شرب و خمـــــاری چـــــه کـار

مــــــر مست شرب الـــــهی چـــــــو حــــلاج, خــــونین دار

 تــــــو گــــویــی, چشم دل بــگــشا گــلعــــذاران در غـمند

خــــیــره سران ابـــــــریشم وار در بــــــرت تــــــار می تـنند

مـــن حـــــیران ایـــــن مــــــردم کـــــه در خــــویشند و بس

گـــــویــی نمــــی بینند زیبـــا رویــــان  را در هــــــر نـــفس

فـــــــرشتگـــان عرش بـــــرین, گــرداگــرد این تـــاج و نگـین

مبهوت مــــــانده کی آدم شود آدم بــــــدین عــــلم و یقین

کاش نبود سیب ممنوعه که حوای انسانی بدان کند میلی

کاش مجنون در حقیقت میدید چرا جام او را بشکست لیلی

تقدير

چگونه است این دست سرد و سخت  تقدیر

که ناباورانه و بی مهابا

میکشد میوه ی زندگانیم را به کام خویش

چگونه تسکین دهم این کوه درد را

آه سنگینی این درد قامتم را شکسته

نفس در سینه در دم مانده است

نمیخواهم این بازدم را بی وجود او ,نگاه او ,کلام او

کاش خلاصی بود مرا  زین کابوس مرگ آور

این شیون یکپارچه این هیاهوی غمین

کجايي اي ابراهیم

 تا بیني مرا که در هیمه آتش جان

همچو آب شده ام

کاش خلاصی بود مرا زین کابوس مرگ آور

ديروز، امروز، فردا

با اميد به فردا چشم گشوده ايم

با زانوان خميده نشسته ايم

شايد از ره برسد توان ديروز

تا باز كند بالهاي عشق و انديشه را

و بر فراز دلهاي منتظر به پرواز درآيد

و نويد پايان انتظار را بر لبهاي تشنه

چو باران بهاري تند و نرمك بچكاند

آنگاه كه مخمل شب جاي داده  به صبح ازل

غزلي ، قصيده اي شايد سپيدبسرايد ....

روزگار

آنگاه كه آدمكان از ريختن خون پاك و سرخ كودكي هم نمي گذرند

چه سود از اينهمه تبليغات رنگي كه همه برابرند

و آنگاه كه پول كتاب از نصفه نان سنگك هم ارزانتر است

نمايشگاه كتاب چرا؟

روزگار عجيبي است نه

 روزگار حراج هويت و فرهنگ ...

ترديد

تو انسان روشنفكري هستي!

 اينو من نمي گَم، آشنا و غريبه ميگن

دارم مي گَم

ترديد تو صداقتش بي صدا فرياد ميكِشه

دست خودم نيست به خودش قسم

صداي اون هنوز تو گوشمه

اون كسي كه به من خطو مي داد

دارم به خودم تلقين مي كنم

احتمالا اشتباه كرده

ولي آخه....

اين همه شباهت

اين همه برهان فيثاغورثي پس ادعاي چي دارن؟

خودش مي گفت: از اعتماد تو تا شك و ترديدبه من، فاصله ها قدر فضاست

اما حالا من ميگم فاصلشون قدر يك شرمِ پر از رياست

تو عالم خلسه تنهائي دارم با چرتكه استدلالم دو دوتا رو چهارتا مي كنم

ولي نمي دونم چرا چرتكه زندگي من فقط سه رو نشون ميده

سه توي چرتكه زندگي من سايه يه دلبره بازيگره

يه سايه كه تا من ميام زيركانه توي سرآشيبي شرم اون نگاه قايم ميشه

من كه ميام سايه يواشكي محو ميشه

يواشكي محوِ محو ميشه...!