دلخوش به سکوتم

نتوانستم عشق نا امیدم را به قلبم دفن کنم
احوالم را از تو مخفی نگه دارم 
تنها آرزویم در دنیا تعلق داشتن به تو بود 
پس بیان کردم عشقم را به تو

و نتوانستم صبر کنم 
پنداشتم اجازه دوست داشتنت را دارم 
اما نیاندیشیدم که شاید دوستم نداشته باشی 
فکرش را هم نکردم که شاید به حالم بخندی 
پس گفتم و نتوانستم صبر کنم 

انسان وقتی مست از عشق است نمیفهمد 
دلبسته شده و اسیر میشود بدون هیچ تفکری 
من هم بدون دیدن حتی ذره ای از امید 
عشقمو بیان کردم 

بی هیچ اندیشه و صبری
نمی دانستم حق دوست داشتنت را ندارم

به چشمانم نگاه کن خواهی دید
که چه معنایی برای من داری
قلبت را جستجو کن و روحت را
و انگاه که مرا انجا یافتی دیگر نخواهی گشت
به من نگو که این عشق ارزش تلاش را ندارد
نمی توانی بگویی که این عشق ارزش مردن ندارد
می دانی که این حقیقت است که
هر چه انجام می دهم برای توست
به ژرفای قلبت نگاه کن  خواهی دانست که
انجا دیگر چیزی برای پنهان کردن نیست
مرا هر چه که هستم قبول کن و جانم بستان
هر انچه دارم و این جان را نیز قربانیت می کنم
به من نگو که این احساس سزاوار نزاع برایش نیست
نمی توانم در برابرش مقاومت کنم  چیزی را به این اندازه نمی خواهم
میدانی که این حقیقت است که
من هر چه انجام دهم برای توست...