لویی هر روز بلند تر و بزگتر و تپل تر میشه و داره خودشو تو دل همه جا میکنه...
اون روزایی که من خونه مامانجی بودم پریسا خریده بودتش... حدودا ده روزه بوده و خیلی ضعیف و کوچولو... اول که میارتش مامان و بابا خیلی شاکی میشن که حالا ما اینو کجا نگهش داریم؟؟ از طرف دیگه، خود مامان لویی از ضعیفی لویی خیلی ترسیده بوده و همش نگران بوده که نکنه خدایی نکرده بچمون تلف شه... فرداش که پریسا سرکار میره، مامان به لویی غذا میده و میبینه که نسبتا سرحال تره، اما تصمیم میگیره مکر زنانه اش رو به کار ببنده و به پریسا نگه که حال خرگوشمون روبراهه، تا مجبور شه بره پسش بده... اما این وسط چه اتفاقی میفته؟! آقای پدر برای لویی کوچولو یه قفس میاره و این یعنی اعلام آتش بس... ولی خب خیلی هم پدرجان خوش نداشتن لویی زیاد تو خونه بچرخه (که اینجانب با اطمینان کامل میگم که فقط و فقط این از سر غروره، که حرف مرد خدایی نکرده دوتا نشه!! و الا مامان و بابا هردو خیلی نسبت به حیوونا دل رحمن...)
دو سه روزیه که لویی رو دوتا پای عقبش بلند میشه و ورجه وورجه میکنه تا بهش توجه کنیم... از قفسش که بیرون میاریمش شروع میکنه به دویدن و شیطونی کردن، البته به من که میرسه هی خودشو میچسبونه بهم و دستامو لیس میزنه یا رو پاهام میگیره میخوابه... اهل حسود خانه به من میگن که بغلیش کردم، اما همش از سر حسادته!! چون لویی خاله شو از بقیه بیشتر دوس داره ^_^
امروز که بابا اومد تو اتاقمون، لویی زود رو دوپای عقبش بلند شد و بپر بپر کرد تا بابا بهش توجه کنه، بابا دیگه خویشتن داریشو از دست داد و با هیجان گفت :"چیه پدسگگگ!!!" :| خب محبت مردانه بود دیگه... ذوق کرد نوه اش براش خود شیرینی میکنه :))) بعد بابا خودشم خنده ش گرفت از حرفش،میگه بابای این چی میشه خب؟
پسر چشم قرمزمون خیلی دلمو گرم میکنه این روزا :)
