پرسش: یک تناقض در قران وجود دارد آن را چگونه پاسخ می گویید؟
از طرفی خداوند می فرماید بار گناه کسی را گردن کس دیگر نمی اندازیم واز
طرفی وقتی داستان آدم وحوا را بیان می کند با وجود اینکه آن دو گناه می
کنند واز بهشت رانده می شوند ولی ما هم جبرا" در زمین بدنیا می آییم واز
نعمات بهشت محروم می شویم ما چه گناهی کردیم؟
پاسخ:
جهت پاسخ، ذكر چند مقدمه ضروری است:
1) از مجموع آیات مربوط به خلقت انسان، استفاده میشود كه آدم از ابتدا
برای زندگی و مرگ در زمین خلق شده بود. به همین جهت، خداوند قبل از خلقت
انسان، آن گاه كه به ملائكه خبر از آفرینش خلیفه و جانشین خود میدهد، محل
استقرار و سكونت آن را زمین معرفی میكند: «و اذ قال ربّك للملائكة انّی
جاعل فی الارض خلیفه قالوا اتجعل فیها من یفسد فیها؛ آن گاه كه
پروردگارت فرشتگان را گفت: من در زمین جانشینی قرار میدهم، گفتند: آیا در
زمین كسی را میگماری كه در آن فساد میكند»(بقره، آیهی 30).
ماجرای سكونت آدم و حوا در بهشت و خوردن از درخت ممنوع ، مرحلهای از
سیر نزولی انسان در مسیر استقرار و سكونت در زمین بوده است. یعنی آدم از
ابتدا برای سكونت در زمین خلق شده و طریق استقرار او بر زمین، طی شدن
مراحلی از جمله اسكان موقت در بهشت بوده است. ابتدا خداوند اسماء را به او
تعلیم میدهد و پس از اثبات خلافت و جانشینی آدم برای ملائكه، آنان را امر
به سجده میكند، آن گاه وی را در بهشت ساكن میكند و از نزدیك شدن به درخت
خاصی منع میكند. تا آن جا كه انسان با فریب شیطان از آن میخورد و به
زمین هبوط میكند و در زمین مستقر میشود.