نـــــوازشــــم کــُــــن..
وقتی باران می آید یعنی بی قرارم
وقتی شب است یعنی دلگیرم
وقتی شعری می نویسم یعنی کماکان عاشقم
وقتی به آسمان نگاه می کنم یعنی منتظر واژه ام
وقتی هیچ نمی گویم یعنی در شبی دق کرده ام
(درخت کاج هنوز شکوفه میدهد)
+ تورو میخواهم..
+مرهم دردهامی..
من همان دیووانه توام نفسم
دیوانه تو بی نفس مانده
برگرد...!!!
دیکتــــه روزگار
نبودنت را برایم دیـکتــــــه می کنــــد
و نـُمره من
بـاز می شود . . . صــفــــــــر !
هنــــــوز . . .
نـبودنـت را . . . یـاد نگرفتــــه ام
برو شاید.....
++ خاص ترین مخاطب..
این غزل ها را شما دفتر کنید
میروم تا دل نبندم دل به خوبی هایتان
باز هم دل بستم زخمی شدم باور کنید
حالا دیگه تورو داشتن خیاله
دل اسیر ارزوهای محاله
غبارپشت شیشه میگه
ولی هنوز دلم باور نداره
حالا راه تو دوره دل من چه صبوره
کاشکی بودی و میدیدی
زندگیم چه سوت وکوره
آسمون از شب دوریت
تاحالا روز وشب میباره
دیگه تو ذهن خیابون منو تنهاجامیذاره
خاطره مثل یه پیچک میپیچه روتن خسته ام
دیگه حرفی ندارم
دل به خلوت تو بستم
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروزها، دیروزها
خاک می خواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه،شاید عاشقانم نیمه شب
گل بر روی گور غمناکم نهند
می رهم از خویش و می مانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان می شود
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک
بی تو و دور از ضربه های قلب تو
قلب من می پوسد آنجا زیر خاک
...خـــــــ♥ــــــــבآیــآ
ایــنــکــﮧ مــیــگـלּ از رگ ِ گــرבלּ نـزבیـکـتـرے
!ایــלּ حرفـا בر ســطح ِ فـَهم و בرکِــ مــלּ نـیـسـت
!!...یــﮧ בیقــﮧ بـیـا پائـیـלּ بـغـلـمــ کـלּ
نــــگــآه هــــآیـــشـــآטּ
حـــــرفــ هـــآیـــشـــآ
טּ??
هـــمـــﮧ بـــوــﮯ ســــرבــﮯمــــیـ
בهـבعــــشــــقــــ
בر ایـــــטּ ســـــزمــــیـــטּ بــﮯ مـــعـــنــــآســـتــــفـــقـــط مـــحـــبــــتــــشــــآ
טּ ایـــــטּ اســـــتــــڪـــﮧ بــــرآــﮯ زخـــمـــ هـــآیـــتــــ
نــــمـــڪــ
בآטּ مــﮯ آورنــــבبغض میکنم!
اشک در چشمانم حلقه می زند!
همه با تعجب نگاهم می کنند...
لبخند میزنم و می گویم:
چقدر داغ بود...!!!
בوست בارم یکـــ شبــﮧ
هفتـــاב سال پیـــر شـــوم
בر کنـــار פֿیابانے بایستـــم
تـــو مـــرا بے آنکـﮧ بشناسے
از ازבحـــام تلخ פֿیابان عبـــور בهے
هفتـــاב سال پیـــر شـבלּ یک شبـﮧ
بــﮧ حس گرمے בســـت هاے تو
هنگامے که مرا عبور میدهے
بے آنـــکـﮧ بشناسے، مے ارزב
کاش غصـــــــــه تموم میشــــــــد
کاش گریــــــــه نمی کــــــــــــــــــــــــــــردم
من باعث و با نیشم دنبــــــــال چی میگــــــــــــــــــــردم
تقصیر خودم بوده هرچی که ســـــــــرم اومد از هرچی که ترســــــــیدم
عینا به سـرم اومد تاحـــــــــــــــــــــــــس منو دیدی احســــــــــــاس خطــــــــر کردی
تارازمو فهمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــیدی دنیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا را خبر کـــــــــــــــردی
حیف من که عاشقـــــــــــــت بودم حیف قطره اشکـــــــــــــــــــــــایی که واســــــــــــــــــــــــــه تو ریختـــــم
آرزوی خیلـــــــــی ها بودم...اما...قربانــــــــــــی قدر نشناســــــــــی های یــــک نفر شدم
یــــک نفر کــه تموم آروزهـــــــامو باهاش ساخته بودم...اما من هیچ جایی توی آرزوی
هــــــای اون نداشتم...
++ من،عاشقانه هایم را در گوشِ نسیمی زمزمه کردم که از حوالی چشـــــــــمانِ تو عبور می کرد...
++ با مرورِ تو هیچ چیز عوض نمی شود تنها تو را از بَر می شوم!