مشترک مورد نظر در دسترس نیست...
چه حساس و بیخود شده ام از آن زمان که تو رفته ای دلم میخواهد ادای آدم های مقاوم را در بیاورم ولی همیشه ناکامی بیش نبوده ام در این امر...درد کمی نیست تو را نداشتن و ندانستن اینکه در چه حالی هستی...؟
ای کاش میشد بعد از رفتن تو تبدیل بشوم به مشترک مورد نظری که هیچ وقت در دسترس نیست از اون مشترک هایی که نبودنشان و بودنشان چندان اهمیتی برای کسی ندارد.گرچه الانم همینم،ناراضی نیستم از این وضع بین خودمان بماند کلی هم خوشحالم.
اما از اینها که بگذریم تو خود بگو به من چه کنم با درد دیگر ندیدنت...تا کی باید پیراهنت را ببویم و خاطراتت را مرور کنم تا به کی باید تو را در کنار خودم تصور کنم وقتی که نیستی... خسته ام قبول کن که خسته ام کاش خودت بیایی و به دادم برسی...کاش....
ای کاش میشد بعد از رفتن تو تبدیل بشوم به مشترک مورد نظری که هیچ وقت در دسترس نیست از اون مشترک هایی که نبودنشان و بودنشان چندان اهمیتی برای کسی ندارد.گرچه الانم همینم،ناراضی نیستم از این وضع بین خودمان بماند کلی هم خوشحالم.
اما از اینها که بگذریم تو خود بگو به من چه کنم با درد دیگر ندیدنت...تا کی باید پیراهنت را ببویم و خاطراتت را مرور کنم تا به کی باید تو را در کنار خودم تصور کنم وقتی که نیستی... خسته ام قبول کن که خسته ام کاش خودت بیایی و به دادم برسی...کاش....
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم شهریور ۱۳۹۱ ساعت 1:50 توسط مونامی
|
