دختر خانومای گل وپسرای باادب

خیلی ها انسانهاراازظاهرانان میشناسند؟

1)  ظاهرخیلی مهم است"همیشه سعی کنیداراسته وزیباباشید.

2)  امافرق اراستگی باجلب توجه درچیست؟

3)  "ماادما گاهی برای جلب توجه کارهایی میکنیم "

4)  زندگی خیلی پیچیده وگیج کننده است وماجوانهاازابتدای راه کم اوردیم ودچارناامیدی شدیم؟؟؟

5)  میدانیدمن بادخترهاوپسرهای زیادی رامیشناسم که هرکدامشان شخصیت عجیبی داشتند؟جوانها4دسته اند دسته ی اول شاااد وزیادی خوشحال گروه  دوم ناراحت کمی وگووشه گیر  وگروه سوم احساس میکنندعاشق اند وچهارمی گروهی ک فکریکنندعقل کل اند

6)  اگراززندگی ناامیدی وبرت کسل کننده شده میتونی چندکارانجام دهی َ که بهتربشه؟""یکی رادوست بداری"""اتاقت راعوض کنی""دوستان شادی داشته باشی باافرادبی حال وحوصله دوست نشوی""شووخی هم خیلی باحاااله مخصوصاگروهی""جشن وهدیه گرفتن برای عزیزانت"""عروسی وجشن رفتن""مسافرت به شمال ""پارتی مجاااز""عروسک خریدن؟؟""تغییردکراسیون""محبت بی خودی به دیگران که شرنده شوند""

7)  پسرجوانی قصدخودکشی دردانشگاه داشته است این پسربه تیمارستان برده شد؟بنظرتان علت خودکشی فشارهای ناشی اززندگیست یاچیزدیگر؟

به د نبا ل هراشنایی جداییست

به د نبا ل هر جدایی خداحافظیست

به د نبا ل  خداحافظی دلتنگیست

به د نبا ل دلتنگی تنهاییست

به د نبا ل تنهاایی تنهاییست

 برگی  پاییزی بودم

 وتو درخت پاییزی بودی

 ارامشت بودم

و تکیه گاهم بودی

روزی با د حسودیش شد  با د منو از توجدا کرد

افتادم برروی زمین دل خوش بودم کنارت هستم...

 امارهگذری منوزیرپاش خرد کرد؟

شکستم دلخوش بودم برام میگرییُ

 اما بارا ن ا مد وتکه هایم راباخود دشست وبرد

واشکهای تودرمیان باران گم شد

حالاتنهام وشکسته

 دلخوش همان خاطره ی اولین جوانه ی سبزی ام که بردیواردلت زد م

میروم اما بادروباران را نفرین میکنم

میروم اماهمیشه بیاداولین بهار وتولدت بااشکها برایت جشن میگیرم

میروم اما دلخوش انم بهاردوباره می اید وبرگهای دیگر تورادوباره شاد خواهند کرد

سرانجام دنیا جداییست

میروم امازیباترین خاطره ام شکستن قلبم برای توست

اینجاست که میفهمم انتظارسرسبزبودنت بادیگری زیباست

میدانستم مال تونیستم

میدانستم پاییز برگها زرد میشوند وباران....

بیاداولین باران دلمان با تووداع

میترسیدم ازین روز اما؟

 تقدیم به عزیزم که همیشه بایادش دلخوشم مح...

لب ساحلی نشستم ... ناگهان صدایی شنیدم . به من گفت.بنویس .گفتم قلم

ندارم.گفت استخوانت را قلم کن.گفتم جوهر ندارم. گفت خونت را جوهر کن    

گفتم کاغذ ندارم.گفت بدنت را کاغذ کن گفتم چه بنویسم؟ گفت....دوستت دارم.....

خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ...

خيلي سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ...

خیلی سخته که دوستش داشته باشی اما نتونی باهاش بمونی...               

و

خیلی سخت تره که ازت بپرسه که حاضری باهام بمونی ؟ و تو با اینکه آرزویی جز این نداری فقط به خاطر خودش مجبور باشی بگی نه !!!

خیلی سخته بگی ازت متنفرم درحالی که تموم هستی ات اوباشه

گاهی دلم به وسعت اسمان میگیره

تاحالا شده بخوای گریه کنی اما برای اینکه غرورت نشکنه بغضت رافرو ببری

اره دلم گرفته

اما ایامیشه دوباره گذشت

از حرمت هایی که شکسته شد

از قلبی که شکست

از اشک هایی که ریخته شد

گریه هایی که شاهدشون بودم

میدونی چجوری دوستموشناختم

وقتی از رفتار بد یکی ناراحت شدم زدم بیرون خوابگاه

مثله دیووونه ها فریاد زدم

دوستم اومد پیشم

اونم مثله من گریست

گریه ی خودموفراموش کردم

خسته شدم

ذنیابهم میخنده ومیگه هنوز اولشه

میگم پس تند برو تا وقتم تمام شه

میگه اگه تندرفتم پشیمون میشی چون سخت تر میشه

به دنیامیگم پس به ادما بگو اذیتم نکنند

دنیامیگه توهم ادمی منواذیت میکنی

به دنیا میگم عاشق باش

بالبخند هایم بخند وباگریه هایم گریه کن

دنیامیگه زیاد خندیدم فقط میتونم برات گریه کنم

تا اسمون دنیا بارونی میشه دلم هم مثله دنیا میگیره

عاشق بارونم

اما به قیمت غصه ی دنیا

گاهی ...

به دلت شک کن

ع

ش

ق

شاید

یک شایعه باشه!!!

دلتنگی همیشه از ندیدن نیست !

لحظه های دیدار با همه زیبایی گاه پر از دلتنگی است

که مبادا دیدار شیرین امروز خاطره تلخ فردا شود .

دلتنگی همیشه از ندیدن نیست !

لحظه های دیدار با همه زیبایی گاه پر از دلتنگی است

که مبادا دیدار شیرین امروز خاطره تلخ فردا شود .

                                               در شبهای تاریک وجودم ،

به جستجوی روشنایی شمع وجود تو می گردم .

من آفتابگردانی هستم که

هر صبح به امید آفتاب وجود تو سر از خاک بر می دارم .

پس این صبح دل انگیز تقدیم به وجود بهاریت ....

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا

دود می خیزد ز خلوتگاه من
کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟
با درون سوخته دارم سخن
کی به پایان می رسد افسانه ام ؟
دست از دامان شب برداشتم
تا بیاویزم به
گیسوی سحر
خویش را از ساحل افکندم در آب
لیک از ژرفای دریای بی خبر
بر تن دیوارها طرح شکست
کس دگر رنگی در این سامان ندید

چشم می دوزد خیال روز و شب
از درون دل به تصویر امید
تا بدین منزل پا نهادم پای را
از درای کاروان بگسسته ام
گر چه می سوزم از
این آتش به جان
لیک بر این سوختن دل بسته ام
تیرگی پا می کشد از بام ها
صبح می خندد به راه شهرمن
دود می خیزد هنوز از خلوتم
با درون سوخته دارم سخن