قیام مردمی حق طلب از مشرق زمین
این جماعات همانایی هستند که امام باقر(ع) در وصفشان فرموده است:
(عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع أَنَّهُ قَالَ كَأَنِّی بِقَوْمٍ قَدْ خَرَجُوا بِالْمَشْرِقِ یَطْلُبُونَ الْحَقَّ فَلَا یُعْطَوْنَهُ ثُمَّ یَطْلُبُونَهُ فَلَا یُعْطَوْنَهُ فَإِذَا رَأَوْا ذَلِكَ وَضَعُوا سُیُوفَهُمْ عَلَى عَوَاتِقِهِمْ فَیُعْطَوْنَ مَا سَأَلُوهُ فَلَا یَقْبَلُونَهُ حَتَّى یَقُومُوا وَ لَا یَدْفَعُونَهَا إِلَّا إِلَى صَاحِبِكُمْ قَتْلَاهُمْ شُهَدَاءُ أَمَا إِنِّی لَوْ أَدْرَكْتُ ذَلِكَ لَاسْتَبْقَیْتُ نَفْسِی لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْه)
«گویا من قومی را میبینم که از مشرق زمین خروج کرده، حق خود را میطلبند، ولی به آنان نمیدهند، دیگر باره حق خود را میخواهند و به آنان نمیدهند، وقتی چنین دیدند سلاح خود را بر دوش نهاده آنگاه حق آنان را میدهند، ولی آنان نمیپذیرند تا این که قیام کنند و این حکومت را به جز صاحبشان به کسی تحویل نخواهند داد و اینان کشتههایشان شهیدند.»
غیبت نعمانی، ج50، ص273
