ღ سرگـــــــــردانــ جـهـنـمــــ ღ

TO    MY    BLOG

تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست ...

                           تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغین در آن نیست ...

                                                                        تنهایی را دوست دارم چون بارها تجربه کردم ...

       تنهایی را دوست دارم چون خدا هم تنهاست ...

درکلبه ی تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست و انتظار کشیدنم را پنهان خواهم کرد ...

شاید در سکوتی یا شاید در شبی سرد و بارانی ...

بگذار کسی نداند که هنوز دوستش دارم ...

خــوب ِ مــن ،

همین جا درون شعرهایم بمان

تا وسوسه یِ دوستت دارم هایِ دروغینِ آدمها مرا با خود نبرد

به سرزمین هایِ دورِ احساس ؛

من اینجا هر روز با تـو عاشقی می کنم بی انتها

شعرِ من بهانه ایست برای مـا شدن دستهایمان

تا تکرارِ غریبانه یِ جدایی را شکست دهیم

درمـیــــانـــ مــــــردمــمــ ولـیــــ تــنـهــــــــایــمـــ ...

در جـمــــــع امــ ولـیــــ غــــریـبــــــــمــ ...

میــ خـنـــــدمــ ولـیــــ دلـــــمـ کـلـبــــــــــه غـــــمــ اسـتـــ ...

مـهــــمــ نـیـسـتـــ اگــــرتــنـهــــــا و بـیـ کــســ وغـــریـبـــــمــ ،

ولـیـــ کـاشــــ بــــرایـــ یـکـــ بـــــارهـمــ کـهــ شــــدهـ

مـــیــ فهـمــیــــــدیــ چـقــــــــــــــدر

ـــــــــتــ داشـــتـــمــ و دارمــــ .ღدوسـتـــــــــ

 

دلـتـنـــگمــ ، دلـتـنگـــ  با همـــ  بـــودنــ ،دلتنگـــ  حــرفــــــاتــــ 

دلـتـنــگمــ  واســهــ  شـباییـــ  کـهـ  تـــღــــو پــرنـــور ترینــ  ســـتارشــ 

وبــــالاتـــریــنــــ امـــیــــدمـــ  بـــــودیــــ ... 

دلـتـنـــگمــ  واســــهـــ  خـنـــــ☺ــــــدهـ هــاتـــ ،واســهــ  صــــداتـــ .

بــهـ  دلـتـنـگــیـمـــ  بـــرگــــــرد  نـــازمـــ ... 

فـقـــط تـــღــــو می تـــونـیــ تـنهــــایـیــــ هـامــو کـنـــــار بـزنـیــــــ ... 

امــــــا چــقــدر دوریــــ  ازمـ  عشـــقـــــــღـــــــــم ... 

چــقـدر راهـهــ  بین  مــــــن وتــــــو... 

چــقــدر فاصـــله ستــ  از مــــن تــا تــــــو ... 

کــاشــــ  مــیــشـــد  فاصــله هـــا رو از بــیــن بـــرد گـلــــــــــــم ...

هرکجاهستم باشم

 آسمان مال من است ،

پنجره ، فکر ،هوا ،عشق ،زمین مال من است.

چه اهمیت دارد

گاه اگرمی رویند

قارچ های غربت ؟

_{این منم، یه تنهای عاشق، یه دلشکسته اسیر، یه غریب بی کس،} 

_{یه غریب توی شهرعاشقی... شهری  که اسمش عاشقی و درآن} 

_{چیزی که وجود نداردعشق وعاشقی و دوست داشتنه... شهری که} 

_{درآن جزخیانت ونامردی ودل شکستن چیزدیگه ای معنی ندارد...} 

_{یه شهرپرازآدمایی که بویی ازعاشقی نبرده اند، آدمایی که ساده} 

_{ازهمه چیزوهمه کس میگذرن بدون توجه به طرف مقابلشان...این} 

_{منم که تو این شهردلم اسیرشد، اسیر یه مشت آدمای بی وفای} 

_{این شهر...  آیا این حق من بود؟ منی که صادقانه عشق ورزیدم؟} 

_{منی که دلم رو فدایش کردم؟ منی که بی هیچ ریا وفریبی دوسش}

_{داشتم؟ اما چه دیدم جزخیانت وبی وفایی؟  هیچ، هیچ ندیدم !!!} 

_{ای کاش، ای کاش وای کاش وارد این شهر و دیارغربت} 

_{نمی شدم ...} 

_{افسوس که شکستم ازاین همه نامردی های آدم ها و دردهایی} 

_{که دنیا روی سرم ریخت .} 

_{افسوووووووووووووووووووووووس}

به چه می خندی تو ...؟

به چه می خندی توبه مفهوم غم انگیزجدایی، به چه چیز؟

به شکست دل من یابه پیروزی خویش، به چه می خندی تو؟

به نگاهم که چه ساده توراباورکرد ...

یابه افسونگری چشمانت که مراسوخت وخاکسترکرد ...

      به چه می خندی تو؟     

نمی دانم کدامین حس مرا به

 نوشتن این همه غم واندوه می

 خواند، شایدبه این امید می 

 نویسم که روزی این نوشته ها با 

چشمانی که زیباتر ین  خاطره دنیا برایم 

  بود، خوانده شود و دستانی گرم 

 از یک عشق ابدی، اما سرد و 

 یخ زده ز بی وفایی روزگار، آرامش این 

 ورق ها رابرهم زد، لحظه های تنهایی ام

 وهمه از مرگ من بی خبرند... 

سا یـــبــانمــــ   را  ربـــــود  او  بــــی  درنــــگــــــ

آســمـــانمــــ  بــــــومکــیــــ  بــــی  آبــــ  و رنگـــــ  

ماهــ  منـــ  در یکــــ   کســــوفــــ  ســــرد  و  شــــا د  

آرزوهــــا یــمــــ  هــمهــــ  بــــر دســــتــــ   بــــــــا د

نـــی  لبـــکــــ  بــــرغـصـــه امــــ   شعریــــ   ســــرود  

عـــشـღـقــــ  مـنـــ  بــــا بــــی  وفــــایـیــــ  جـانــــ  ربــــود ... 

تمام تنم می سوزد از زخم هایی که خورده ام