در اين دنيا كه نامردان عصا از كور مي دزدند

من از خوش باوری محبت جستجو مي كردم

کوچه ها را بلد شدم؛

خیابانها را؛

مغازه ها را؛

رنگهای چراغ قرمز را؛

جدول ضرب را؛

و دیگر در راه هیچ مدرسه ای گم نمی شوم؛

اما،،.،

هنوز گاهی میان آدمها گم می شوم؛

آدمها را بلد نیستم.

گفتم: خدايا سوالی دارم

گفت: بپرس

گفتم: چرا هر موقع من شادم، همه با من ميخندن،

ولی وقتی غمگينم كسی با من نميگريد ؟

گفت: خنده را برای جمع آوری دوست

و غم را برای انتخاب بهترين دوست آفريدم

           خدایا

              نجات یعنی چی؟

               .                       

               .                       

               .                       

            نجاتم بده....

راهتو برو مسافر

برگشتنت عذابه....

احساسی غریب و دوگانه، گاهی همراه رضایت، گاهی تا هم آغوشی نفرت !!!

کشمکشی است میان ذهن آشفته و دل .

کاش زمانی که تبعید به هستی می شدم در صندوقچه وجودم دلی نمی گذاشتم.

کاش می شد در قرنطینه ذهن، افکار و خاطرات را به دلخواه حبس کرد،

ای کاش زندانبانش من بودم.

کاش پوچی آینده بر امید امروز پیروز نمی شد.

کاش لااقل در تنهایی می شد بغض را آزاد کرد.

ای کاش می شد دیوارهای تنهایی را خراب کرد بی آنکه بر سر دیگری می ریخت.!!

کاش بی ترس می شد مرگ را در آغوش گرفت و فشرد.

دلم گرفته!

به اندازه وسعت تمام دلتنگی های عالم

شيشه قلبم آنقدر نازك شده

كه با كو چكترين تلنگری ميشكند

دلم مي خواهد فر ياد بزنم

ولي واژه ای نمی يابم

كه عمق دردم را در فرياد منعكس كند

فريادی در اوج سكوت

كه هميشه برای خودم سر داده ام

دلم به درد می آيد

وقتی سر نوشت را به نظاره مينشينم

كاش می شد پرواز كنم

پروازی بی انتها تا رسيدن به ابدييت...

حرفهايی هست برای نگفتن

و ارزش هر کس به اندازه ی حرفهايی است

 که برای نگفتن دارد

 و کتاب هايی نيز هست برای ننوشتن

 و من اکنون رسيده ام به آغاز چنين کتابی!

 و درون قلب هر كس چه كسی داند چيست !!!

نامم را پدرم انتخاب کرد،

نام خانوادگی ام را يکی از اجدادم!

 ديگر بس است!

.

.

.

راهم را خودم انتخاب خواهم کرد....

يک روز بارانی

دل بی قرار ارزوهاست

ارزوها  اما دورند انگار

گاه حتی برای ديدن انها

ناز ابرها را بايد کشيد

ای ابرها من اشنايم

اشنای ديرين،چشم انتظار سالها

کاش می شد باران می باريد

ابرها را می شست

ارزوها را می شد ديد

من به شوق ديدار ارزوهايم

هميشه چشم به سوی آسمان دوخته ام

آيا بارانی خواهد باريد؟

هزاران سال باحيرت نشستم

به خود پيوستم و از خود گسستم

دريغا حاصل عمرم سه چيز بود:

تراشيدم، پرستيدم..........شکستم

هر کسی می تواند از پشت چشمانم از اشکهای هميشه جاری ام از

 سکوت هميشه همراهم تمام حرفهای دلم را بفهمد حرفهايی که جای خود

را به زخمی کهنه داده اند زخمی که ديگر صبر نيز دوای درمان آن 

نيست زخمی که ديگر روحم و جسمم به آن عادت کرده اند زخمی که  

هرچند وقت يکبار دهان باز می کند ديگر اين زخم قسمتی از زندگی ام  

شده ولی مرحم اين زخم را می دانم......

تصوری داشتم...

خيال كردم كه در كنار ساحل با خدا قدم می زنم

در آسمان تصويری از زندگي خود را ديدم

در هر قسمت 2 جای پا ديدم

يكی متعلق به من و ديگری به خدا

وقتی آخرين تصوير زندگيم را ديدم

به جای پا روی شن نگاه كردم

ديدم كه چندين زمان در زندگيم

فقط يك جای پا بيشتر نيست

دريافتم كه اين در سخترين نقاط زندگيم اتفاق افتاده

برای رفع ابهامم از خدا سوال كردم

خدايا فرمودی كه اگر به تو ايمان بياورم

هيچ زمانی مرا تنها نخواهی گذاشت

ديدم كه در سخترين لحظات زندگيم فقط يك جای پا بيشتر نيست

چرا در زمانی كه بيشترين نياز به تو داشتم تنهايم گذاشتی؟

خدا فرمود: فرزند عزيزم

تو را دوست دارم و تنهايت نمی گذارم

در مواقع سخت اگر يك جای پا مي بينی

در آن لحظات تو را بدوش كشيدم.......

گاه صدای خرد شدن خود را در زير آوارهای زمان می شنوم در زير 

اين آوار ها جان خواهم سپرد اما لبهايم را برای گفتن آهی باز نخواهم 

کرد سکوت، بلند ترين فرياد من است

خسته ام از اين دنيای به ظاهر زيبا از اين مردمی که به ظاهر با وفا اند

خسته ام از نااميدی از اين بيماری نا علاج خسته ام از اين همه دروغ و

نيرنگ خسته ام پروردگارا از اين دنيا خسته ام از آدم هايش از دروغ

هايش از نيرنگ هايش خسته ام.........

اگر سهم من از اين همه ستاره فقط سوسوی غريبی است، غمی نيست.

همين انتظار رسيدن شب برايم كافيست

دستت رو بزار روی قلبت، اين ساعته عمرته كه داره تيك تيك می كنه،

جالبه، همونی كه بهت زندگی ميده برات شمارش معكوس رو شروع

كرده..........

خاطره ی شاديهای ديروز تلخ ترين غمی است که امروز دارم! 

خدايا چه سخت است بي بهانه گريه کردن به ظاهر خنديدن وبه دروغ

فرياد زدن که زندگي شيرين است

خدايا يك دل دارم وهزاران حديث گله ها

به فريادم برس.......

 امروز بازم غريب شدم

ازرنجي خسته ام كه ازان من نيست

بر خاكي نشسته ام كه ازان من نيست

با نامي زيستم كه ازان من نيست

از دردي گريستم كه ازان من نيست

ازلذتي جان گرفتم ام كه ازان من نيست

به مرگي جان سپردم كه ازان من نيست