فصل ِ تــــــــــو

خدایا حواست هست؟

صدای هق هق گریه هایم از گلویی می آید که تو از رگش به من نزدیکتری....!

ـ یه روزٍ تولد دلگیر دیگه

تنهام،

نه!  تو با منی.

اما با تو هم ؛

تنهام!

.

.

.

.

ته دریاچه های عشق میجوشن چشمه های غم

                                                                              ^{اردلان سرافراز}   

- ^{خیلی پر معنیه این شعر.}

^{- این دفعه با صدای ابی گوش دادم، بسی چسبید!} 

خدایا نجاتم بده!

و تو از تهِ تهِ تهِ  دلت باورش کنی ،

آخرش میفهمی به خاطر خودش تورو دوستت داشته!

اما با تو

لحظه ها رو زنده هستم

جشن مرگم برپاست...

-قسم!

نگاه می‌کنم از غم به‌غم که بیش‌تر است
‎‫به خیسیٍ چمدانی که عازم سفر است
‎‫من از نگاه کلاغی که رفت، فهمیدم
‎‫که سرنوشت درختان باغ‌مان تبر است
‎‫به کودکانه‌ترین خواب‌های توی تن‌ات
‎‫به عشق‌بازی من با ادامه‌ی بدنت
‎‫به هر رگی که زدی و زدم به حسّ جنون
‎‫به بچّه‌ای که توام! در میان جاری خون
‎‫به آخرین فریادی که توی حنجره است
‎‫صدای پای تگرگی که پشت پنجره است
‎‫به خواب رفتن تو روی تخت یک نفره
‎‫به خوردن ِ دمپایی بر آخرین حشره
‎‫به «هرگز»ات که سؤالی شد و نوشت: «کدام؟»
‎‫به دست‌های تو در آخرین تشنّج‌هام
‎‫به گریه کردن یک مرد آن‌ور ِ گوشی
‎‫به شعر خواندن ِ تا صبح بی هم‌آغوشی
‎‫به بوسه‌های تو در خواب احتمالی من
‎‫به فیلم‌های ندیده، به مبل خالی من
‎‫به لذّت رؤیایت که بر تن ِ کفی‌ام…
‎‫به خستگی تو از حرف‌های فلسفی‌ام
‎‫به گریه در وسط ِ شعرهایی از «سعدی»
‎‫به چای خوردن تو پیش آدم بعدی
‎‫قسم به این‌همه که در سَرم مُدام شده
‎‫قسم به من! به همین شاعر تمام شده
‎‫قسم به این شب و این شعرهای خط خطی‌ام
‎‫دوباره برمی‌گردم به شهر لعنتی‌ام
‎‫به بحث علمی بی مزّه‌ام در ِ گوش‌ات
‎‫دوباره برمی‌گردم به امن ِ آغوش‌ات
‎‫به آخرین رؤیامان، به قبل کابوس ِ …
‎‫دوباره برمی‌گردم، به آخرین بوسه

                                                                                          مهدی موسوی

-چقد با حال و روزم همخونی داره این شعر

- عزای من!

تو: قیافه ت عینِ زنای عزادار شده

من: اهوم عزادارم. عزای خودمو گرفتم!