** کوه رنج، پدر **

سلام به همه ي دوستان، يه سوال؟

از کدوم يک از روزهاي هفته، بدتون مياد ؟؟؟

اين پستو به ياد پدرم که در روز سه شنبه وفات نمود گذاشتم

هر کي دوس داره مي تونه واسه ي عزيزترين کسش

که الان تو جمع خانواده اش نيست، يه مطلب بنويسه....

پدرم لبخندی است درچارچوب قاب .

 پدرم خوابی شیرین است که هر لحظه انتظار دیدنش را می کشم.

پدرم نوازش اشک است در پهنه ی صورتم ....

پدرم خاطره است   پدرم خاطره شد....

 پدرم داستانی است حماسی که درذهن ناآرامم بارهاوبارها مرورمی شود.

  پدرم ترانه ایست امید بخش که در گوش جانم بارها زمزمه می شود.

پدرم قطعه ایست غمگین که در فراق سروده شده

 پدرم  تکیه گاه آرزوهای من است

  پدرم یاد است...

پدرم یاد خاطره های شیرین است

پدرم خاطره ی صمیمی لحظه های سلام واحوالپرسی است

آری پدرم یاد است . پدرم خاطره است . پدرم در تک تک ثانیه های وجودم جاریست. 

پدرم هست .... همراه لحظه های دلتنگی و شادی ام .

آری« پدرم دیگر نیست »  خطاست!

 

آرام می آیم

همانجای همیشگی

سر همان ساعت همیشگی

با همان شوق که می شناسیش

با خودم حرف می زنم

برای خودم خاطره تعریف می کنم

و بی صدا مثل همیشه می روم

بی آنکه تو آمده باشی . . .

 

سه شنبه این موقع ها که میشه حرفم نمیاد

فقط میتونم بگم

پدر جان

من از یادت نمی کاهم

....

........

.............

پدر جان روزی رو که رفتی  نزدیک است همان روزی که تمام مهربانی های بی منتت برای همیشه تمام شدند

من ماندم هزاران خاطره هایی از مهربانی هایت...

باور کن نبودنت به اندازه ی آوار بم سنگین است...

همیشه به یادتم پدر, تقدیم به, روح بلند پدرم

خدايا من دلم قرصه كسي غير از تو با من نيست

خيالت از زمين راحت كه حتي روز روشن نيست

كسي اينجا نمي بينه كه دنيا زير چشماته

يه عمره يادمون رفته زمين دار مكافاته

فراموشم شده گاهي كه اين پايين چه ها كردم

كه روزي بايد از اينجا بازم پيش تو برگردم

خدايا وقت برگشتن كمي با من مدارا كن

هیچکی برای من مثل تو نبوده بابا...

تو که اینو می دونی

دل من خون شد وقتی رفتی تو که اینو میدونی .

میدونم واست تکرار شده قصه تلخ حرفهام

اره تو اینها رو خوب می دونی

من هم اینو خوب میدونم تو دیگه رفتی .امشب دیگه واسه تو نمیگم تا بدونی واسه دلم میگم که بدونه

دل من ...

گریه کن اره تو میتونی .تو گریه کن آخه تو باید بدونی تو باید طاقت بیاری .دل من باید بدونی دیگه بابا برنمیگرده به خونه تو باید طاقت بیاری دیگه واست هیچکی بابا نمیشه

گریه کن اره تو میدونی چه حالی بودم وقتی با چادر سفید سر سفره عقد از بابا اجازه گرفتم و عروس شدم .بابایی که دیده نمیشود اما عطر وجودش منو غرق اشک کرد

پدر دگر به زمانهای دوریست که گنگ مانده ام.
پدر دیده گانت به هر سو نگریست جز سوی فرزند حیرانت.
پدر به هر سو که دیده گانی بود.
هیهات از غم پدر که فرزند را رسوای عالم می کند.

پدرم

دلم خواهد جهانم از تو باشد

نگاه جان گدازم از تو باشد

بگویم از سرای عشق و باقی

بگویم از نگاه بی نگاهی

دلم اید به سویت هر دم ای دوست

نباشد جز تو جانانی که نیکوست

شبی با عشق تو در غم بمانم

جهانی از پی ان عالم برانم

شوم با تو یکی در جان و در روح

نخواهم هیچ از دنیای مکروه

دگر تاب غم دوری ندارم

بگو تا دل شود دیوانه ی تو

به دنبال می و میخانه ی تو

بگو تا جان شود آییینه ی داری

به روی نور در کاشانه ی تو

پدرم خیلی سخته که هنوز لباسات توی کمد هست اما خودت نیستی

دیــــگر

شمـــال بروی

جنـــوب بیایی

از غـــرب طلــــوع کنی

از شــــرق غـــروب

شـــق القــــمر کنـــی

یا در آتــــش گلســـتان بیافرینی

دیگـــر فرقــــی ندارد

طعـــمت از خاطـــــره ام پــاک شده

چمـــدان دوست داشتنت را برایت پــــس می فـــرستم

از راهــی که آمــــدی برگرد

 یکبار برخلاف میلشان عمل کنی !!!

 

رنگ سال، یکی از موضوعات بحث برانگیز است. برخی آن را مانند دستوری آسمانی پیگیری می‌کنند و تلاش می‌کنند در همه چیز و همه جا آن را لحاظ کنند. برخی دیگر آن را سمبل مصرف گرایی غربی می‌دانند و ابزاری برای اینکه انواع پوشاک و محصولات مصرفی جدید، بتوانند در میان محصولات قدیمی، جایی برای خود در دل و جیب مشتری‌ها بیابند. بعضی دیگر آن را سلیقه‌ی بخشی از طراحان مد می‌دانند که می‌کوشند عقیده‌ی خود را بر این بازار پیچیده‌ی پراکنده و پر مدعی، تحمیل کنند.

برخی رسانه‌ها هم انتخاب این رنگ را، دعوا و جنجالی نرم اما سرسختانه بین طراحان مد در سراسر جهان و تلاشی برای قدرت‌نمایی آنها معرفی می‌کنند. مستقل از اینکه کدام دیدگاه را بپذیریم، شاید جالب باشد بدانید که لئاتریس آیزمن مدیر موسسه پنتون، غول شگفت انگیزی است که در پانزده سال گذشته، رنگ سال را انتخاب کرده است.

آیزمن، توضیح می‌دهد که هر سال، نمونه‌ای از رنگ سال به همراه مشخصات آن، در بسته‌هایی مهر و موم می‌شود و در چمدان‌هایی قرار داده می‌شود و مردانی که مسئول جابجایی آن هستند چمدان‌ها را به شرکت‌های مهم مطرح و طرف قرارداد می‌برند و توافق‌نامه‌های مکتوبی امضا می‌شود که تا لحظه‌ی خاصی که پانتون اعلام می‌کند بسته‌ها باز نشوند و وقتی بسته‌ها باز شد، سایت‌های خبری و اقتصادی و طراحی، تلاش می‌کنند گوی سبقت را در اعلام محتویات این چمدان‌های شگفت‌انگیز از یکدیگر بربایند!

رنگ سال ۲۰۱۵ توسط این موسسه، رنگ مارسالا (بالای این نوشته و در طراحی‌های زیر) اعلام شد و منابعی مانند وال استریت ژورنال، و یا گاردین، مفتخرانه تلاش کردند اعلام کنند که در نشر این خبر پیش‌تاز هستند!

متمم، وابستگی به چنین روند‌هایی یا بی توجهی به این روندها را یک انتخاب شخصی می‌داند. اما در عین حال، مستقل از سرفصل‌های خبری جهان، آرزو می‌کند رنگ بیش از گذشته به زندگی ایرانی بازگردد. فرهنگی که امروز، کمتر از هر زمان دیگری به رنگ توجه می‌کند و انتخاب‌های لباس و پوشاک، لااقل در فضاهای عمومی به سمت رنگ‌هایی سرد و مرده  حرکت کرده، زمانی برای تزیین پنجره‌ی کوچکترین‌ خانه‌هایش هم، از ده‌ها تکه شیشه‌ی رنگی مختلف استفاده می‌کرد…

از آنها انتظار محبت داشتم

نه فراموشــی!!